Celem artykułu jest przedstawienie neurofizjologicznych podstaw kontroli postawy, rozwoju posturologii oraz współczesnych metod diagnostycznych i terapeutycznych. Omówiono znaczenie wzroku, propriocepcji, układu przedsionkowego i integracji sensorycznej, ze szczególnym uwzględnieniem komputerowej posturografii.
Autor: Jacek Wilczyński
Wady postawy stanowią złożone zaburzenia biomechaniczne, wynikające z nieprawidłowych wzorców napięciowych i kompensacyjnych w obrębie układu mięśniowo- -szkieletowego. W artykule przedstawiono autorską typologię wad postawy, opartą na analizie dominujących dysfunkcji funkcjonalnych oraz ich konsekwencji dla statyki i dynamiki ciała. Zaproponowana klasyfikacja porządkuje obraz kliniczny i może stanowić praktyczne narzędzie w diagnostyce oraz planowaniu postępowania terapeutycznego.
Postawa ciała jest rozwojowo zmienna i osobniczo zróżnicowana. Jako łańcuch licznych odruchów bezwarunkowych i warunkowych jest ona w swej istocie psychoruchowym nawykiem. Dziecko, przyjmując wyprostowaną postawę i rozwijając czynności lokomocyjne, dąży do opanowania przestrzeni. Równocześnie stara się zapewnić swoim zmysłom jak największy obszar bodźcotwórczy i jak najdoskonalszą dokładność recepcji bodźców, a swoim narządom ruchu — stworzyć jak najkorzystniejsze warunki zdobywania przestrzeni. O ostatecznym ukształtowaniu postawy ciała, na którą oddziałuje siła grawitacji, decydują zespoły reakcji warunkowych i nawyki ruchowe. Są one tworzone w okresie rozwoju na podstawie bezwarunkowych odruchów postawnych, pozycyjnych, podparcia, stato-kinetycznych, lokomocyjnych i wielu innych.