Dołącz do czytelników
Brak wyników

Akupunktura w rękach fizjoterapeuty. Jakie korzyści niesie ze sobą wiedza na temat medycyny chińskiej

Artykuły z czasopisma | 19 lipca 2018 | NR 69
59

Akupunktura, czyli nakłuwanie igłami tzw. punktów akupunkturowych, jest jedną z pięciu podstawowych metod terapeutycznych medycyny chińskiej. Ten system medyczny, którego korzenie sięgają kilku tysięcy lat wstecz, tłumaczy fizjologię i zaburzenia ludzkiego organizmu, opisując przepływ i transformację energii Qi. Energia, krążąc w meridianach (kanałach energetycznych), dostarcza każdej pojedynczej komórce wszystko, czego potrzebuje ona do podtrzymywania swoich specyficznych funkcji w organizmie. Zakłócenie przepływu energii manifestuje się początkowo jako dysfunkcja, a w dłuższej perspektywie czasowej jako zmiany morfologiczne tkanek czy narządów.

Utrzymanie homeostazy organizmu uzależnione jest od niezakłóconego przepływu energii. W takim stanie organizm jest zdolny do prawidłowego reagowania na zmiany pojawiające się zarówno w jego wnętrzu, jak i jego otoczeniu, co z kolei pozwala mu cieszyć się dobrym samopoczuciem psychofizycznym. 

Zaburzenia 

Zgodnie z medycyną chińską do zaburzenia w swobodnym przepływie energii dochodzi w dwóch przypadkach – albo gdy czynnik patogenny jest wyjątkowo mocny, albo gdy energia życiowa jest osłabiona1.

Pierwszy z nich to sytuacja, gdy czynnik oddziałujący jest albo ponadprzeciętnie intensywny (np. szok emocjonalny w wyniku wypadku samochodowego, intensywny ból w wyniku otwartego złamania), albo zbyt długotrwały (długotrwała ekspozycja na zimno, codzienne powtarzająca się intoksykacja organizmu na skutek spożywania używek: kawy, alkoholu; praca w szkodliwych warunkach, permanentne poczucie presji czasu, obowiązku itd.). W tej sytuacji potencjał organizmu do utrzymania równowagi zostaje wystawiony na próbę. Po przekroczeniu „granicy wytrzymałości” ciało nie jest w stanie prawidłowo reagować na obciążenie, a co gorsza – nie może już samodzielnie, bez interwencji z zewnątrz, powrócić do stanu wyjściowego. Przykładem mogą być kontuzje sportowców. Ich ciało podczas regularnych treningów znosi niezwykłe obciążenia fizyczne, które do pewnego momentu nie wywołują negatywnych konsekwencji, poza samoczynnie przemijającymi objawami, jak zmęczenie, napięcie, sztywność. Nagle organizm może utracić zdolność dalszego adaptowania się do obciążeń, wtedy dochodzi do trwałego zaburzenia funkcji i struktury, co prowadzi np. do złamania kości czy naderwania ścięgna.

Drugi przypadek dotyczy ekspozycji na czynniki zwykłe, czyli takie, które występują w życiu codziennym każdego człowieka. Nie są one ani intensywne, ani długotrwałe. Jeśli w poprzednim przypadku adekwatny był przykład maratonu, to w tym przypadku mówi się o trzykilometrowej przebieżce, która w normalnych okolicznościach nie jest żadnym obciążeniem dla wytrawnego biegacza. Ale jeśli tenże biegacz czuje się wycieńczony, ponieważ zakończył właśnie trudny projekt zawodowy, jego córka zachorowała i nie spał od dwóch nocy, a dodatkowo zaraził się od niej – w takiej sytuacji ta przebieżka będzie znaczyła dla organizmu tyle co maraton. Niedobory energii mogą wystąpić zarówno z powodu aktywności fizycznej, jak i psychicznej, emocjonalnej czy też intelektualnej. Zgodnie z medycyną chińską, wszystkie powyższe zachowania zużywają tę samą energię, a objawem niedoboru energii jest po prostu zmęczenie. W stanie zmęczenia organizm nie jest zdolny do znoszenia normalnych obciążeń.

Struktury przestrzenne w przepływie energii

Energia w żywym organizmie krąży wedle określonych reguł oraz wzdłuż zdefiniowanych kanałów, zwanych meridianami. Wbrew powszechnie prezentowanym poglądom, meridiany nie mają budowy liniowej, są natomiast strukturami przestrzennymi tworzącymi niezwykle rozgałęzioną sieć. Taki obraz rozprowadzenia energii po ciele ma logiczne uzasadnienie w kontekście konieczności dotarcia energii do każdej jednej komórki ciała. Na tę skomplikowaną, trójwymiarową sieć energetyczną składa się:

  • 8 tzw. kanałów nadzwyczajnych, które nadzorują fundamentalne funkcje ustroju, 
  • 12 meridianów głównych, których zadaniem jest rozprowadzanie energii odżywczej (Ying Qi) oraz ochronnej (Wei Qi) po całym organizmie; umożliwia to z jednej strony odżywienie i oczyszczenie każdego zakamarka ciała, a z drugiej zbieranie informacji dotyczących zmian, jakie tam zachodzą oraz dostarczanie informacji, w jaki sposób na nie reagować.

Budowa i funkcje kanałów

Każdy z kanałów głównych posiada własne odgałęzienia. Składają się na nie kanały:

  • ścięgnisto-mięśniowe – które stanowią najbardziej zewnętrzną strukturę, swego rodzaju płaszcz ochronny, tworzący strukturę oraz warunkujący funkcję mięśni, powięzi, ścięgien i więzadeł, a co za tym idzie – ułożenie części kostnych, postawę i gesty ciała;
  • łączące – te meridiany mają funkcję kontroli jakości płynów ustrojowych, w tym krwi oraz ich efektywnej dystrybucji w zależności od potrzeb, czyli od charakteru podejmowanych aktywności; głównym celem ich pracy jest zabezpieczenie substancji odżywczych w tkankach;
  • dywergentne – które stanowią najgłębszą linię obrony zabezpieczającą środowisko wewnętrzne organizmu, czyli narządy, przed osłabiającym wpływem czynników patologicznych; stanowią swego rodzaju rezerwuar śmieci, czyli patologii, którymi organizm nie musi zająć się natychmiast; taką właściwość można przyrównać do znanego pojęcia tolerancji immunologicznej, gdzie układ odpornościowy w pewnych sytuacjach pozwala sobie na bierność2.

Diagnoza dolegliwości pacjenta

Według medycyny chińskiej objawy związane z zaburzeniami funkcji lub struktury są manifestacją aberracji przepływu energii. W zależności od tego, która gałązka sieci energetycznej uległa zablokowaniu, pojawiają się różnice w charakterze dolegliwości zgłaszanych przez pacjenta. Dotyczy to zarówno lokalizacji, jak i charakteru dyskomfortu. Jeśli patologia dotyczy:

  • meridianów ścięgnisto-mięśniowych – pacjent zgłasza dolegliwości występujące stale przy określonych ruchach, o niezmiennym charakterze; ograniczenie ruchomości, ból, obrzęk, napięcie, sztywność występują w przestrzeni mięśni szkieletowych, powięzi, ścięgien oraz drobnych stawów stóp i rąk;
  • meridianów łączących – do powyższych objawów mogą dołączyć dolegliwości ze strony większych stawów (kolanowych i łokciowych);
  • meridianów dywergentnych – przy patologii na tym poziomie zaburzeń pojawiają się dolegliwości nawracające, nierzadko o zmiennej lokalizacji; stawy objęte tym syndromem to staw barkowy i biodrowy.
  • ...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy