Zastosowanie metody limbiczno-motorycznej u pacjenta z mózgowym porażeniem dziecięcym – studium przypadku

Z praktyki gabinetu Otwarty dostęp

Mózgowe porażenie dziecięce jest zaburzeniem dotyczącym rozwoju postawy i ruchu, jakie pojawia się w następstwie uszkodzenia nie w pełni rozwiniętego mózgu. Metoda limbiczno-motoryczna umożliwia rozwój funkcji ruchowych przez wprowadzenie do terapii bodźców stanowiących zainteresowania pacjenta, dzięki czemu zwiększa się jego skupienie uwagi oraz motywacja do osiągnięcia celu. Często pacjent nieświadomie osiąga rozwój ruchowy, ponieważ jest tak skupiony na ulubionym przedmiocie bądź ulubionej czynności.

Od Redakcji

Szanowni Państwo, 
po raz kolejny, i jako Redakcja czynimy to z wielką satysfakcją, mamy możliwość zaprezentowania na naszych łamach autorskiej koncepcji terapeutycznej będącej wynikiem poszukiwań autora w pracy z pacjentami neurologicznymi, a szczególnie z grupą pacjentów z MPD. 
Opracowana i nazwana przez autora artykułu metodą limbiczno-motoryczną koncepcja pracy z pacjentem neurologicznym z pewnością będzie stanowić przyczynek do wielu dyskusji, przemyśleń, a może nawet sporów wśród osób zajmujących się rehabilitacją neurologiczną.
Oczywiście jak każda metoda pracy z pacjentem stosowana w fizjoterapii, a tym bardziej nowa koncepcja, jeszcze nie tak znana i uznawana, również metoda limbiczno-motoryczna będzie wymagać dalszych badań, obserwacji, porównań, publikacji wyników osiąganych dzięki jej zastosowaniu.
Przede wszystkim gratulujemy autorowi odwagi i chęci przedstawienia założeń nowej metody, jak również publikacji wyników swojej pracy oraz oddania ich pod dyskusję kolegom i koleżankom fizjoterapeutom. Z redakcyjnego obowiązku na temat założeń samej metody zasięgnęliśmy opinii specjalisty psychologa sportowego pani mgr Joanny Budzis z STREAMLINE Leadership Academy, którą poniżej prezentujemy: 
„Z perspektywy psychologii i neuropsychologii metoda limbiczno-motoryczna może mieć swoje zastosowanie w rehabilitacji jako sposób na aktywację układu nerwowego przez znajome, zakodowane bodźce wywołujące aktywność w układzie limbicznym i aktywację układu współczulnego – reakcję emocjonalną. Taka aktywacja i towarzyszące jej zmiany fizjologiczne mogą przyczynić się do procesu rehabilitacji.
Mózg rejestruje bodźce ze zmysłów, które są odpowiednio interpretowane w zależności od naszych wcześniejszych doświadczeń. Te same części mózgu, tj. ciało migdałowate, są odpowiedzialne za lęk i reakcję stresową. Jak wiemy, reakcje stresowe to aktywacja układu współczulnego oraz aktywizacja innych reakcji fizjologicznych, które wzbudzają napięcie ciała. W tej perspektywie powstaje pytanie, czy efekty w rehabilitacji są skutkiem znajomego bodźca, czy silnego bodźca. W przypadku gdy czytana jest opowieść, o wiele istotniejszy może...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy