Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

10 lipca 2018

NR 89 (Grudzień 2017)

Chińska akupunktura czaszki

0 346

We wrześniu w Krakowie odbył się III Międzynarodowy Kongres Medycyny Chińskiej. Jednym z warsztatów, które poprowadził dla uczestników Moshe Becker – licencjonowany akupunkturzysta z Izraela – był warsztat dotyczący integracji chińskiego i japońskiego systemu  akupunktury czaszki.

Choć oba podejścia są znane i stosowane przez wielu terapeutów, łączenie ich jest nowatorskim podejściem, które okazało się bardzo skuteczne. Niniejszy artykuł pozwoli czytelnikom zrozumieć, w jaki sposób to robić.

Akupunktura czaszki, podobnie jak aurikuloterapia, akupunktura brzucha czy refleksologia ręki, należy do mikrosystemów funkcjonujących w obrębie medycyny komplementarnej. W medycynie chińskiej istnieje kilka szkół, w których korzysta się z różnych typów akupunktury czaszki. W jednym z poprzednich artykułów opisano podstawowe założenia i wybrane punkty nowej akupunktury czaszki dr. Yamamoto (Yamamoto New Scalp Acupuncture – YNSA). Innym systemem jest tradycyjna akupunktura czaszki, która polega na oddziaływaniu na klasyczne, opisane w atlasach punkty akupunkturowe. Korzysta z tylnych punktów Shu, z lokalnych punktów na głowie oraz z relacji pomiędzy głową a meridianami (wszystkie meridiany narządów Yang docierają do głowy). 

Chińska akupunktura czaszki

Stosunkowo niedawno, w latach 60. ubiegłego wieku, został opisany nowy system nazwany chińską akupunkturą czaszki. Do jego powstania przyczynił się przede wszystkim dr Jiao Shunfa, lekarz pochodzący z północnej części Chin. Oficjalnie system ten został uznany w 1971 r. i od tego czasu stał się najpowszechniej używaną wersją akupunktury czaszki. W związku z powyższym można go uznać za system współczesny, który wciąż podlega przemianom. W odróżnieniu od innych systemów, obszary opisane przez dr. Jiao Shunfę są próbą integracji różnych technik z zachodnią wiedzą na temat funkcjonowania mózgu (rys. 1). Innymi słowy, zasada oddziaływania polega na stymulacji miejsc reprezentujących obszar kory mózgowej, z którym są związane dolegliwości pacjenta, aby przywrócić utracone funkcje. Metoda ta jest przede wszystkim skuteczna w leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń układu nerwowego, takich jak stan po zawale, urazy głowy czy zaburzenia czucia. Pierwsze efekty nakłucia bardzo często są widoczne już po paru minutach. 

W technice Jiao Shunfy korzysta się z obszarów mapowanych na czaszce, którym odpowiadają duże obszary ciała i jego funkcje, a nie z pojedynczych punktów akupunkturowych. Na niektórych obszarach znajdują się punkty akupunkturowe, jednak praktyk decyduje się na ich nakłucie ze względu na lokalizację, a nie na ich klasyczne zastosowanie. Większość obszarów, w tym obszary ruchowe, czuciowe i pamięciowe, jest zlokalizowanych na tylnej powierzchni czaszki. 

W chińskiej akupunkturze czaszki igły są wkłuwane w cienką warstwę luźnej tkanki, która jest zlokalizowana pod skórą, pod niewielkim nachyleniem 15–30 stopni. Igłę wkłuwa się zazwyczaj na długość ok. 1 cm, podczas gdy w tradycyjnej akupunkturze czaszki nakłucie jest znacznie płytsze, a kąt nakłucia wynosi 60–90 stopni. 

Dodatkowo podczas stosowania chińskiej akupunktury czaszki igły są intensywnie stymulowane.

Najczęściej igły się kręci na prawo i na lewo (a nie naprzemiennie wyciąga i wbija) lub podłącza się elektrostymulację o wysokiej częstotliwości. Zazwyczaj igły stymuluje się przez 2–3 min, po czym wykonuje się 5–10-minutową przerwę. W trakcie jednego zabiegu stymulację powtarza się dwu-, trzykrotnie. W przeciwieństwie do tradycyjnych technik, w tej technice nigdy nie zapala się moksy.

Lokalizowanie podstawowych linii na głowie

Dla stosowania powyższej metody kluczowe jest prawidłowe lokalizowanie podstawowych linii na głowie. Należy pamiętać, że ze względu na skrzyżowany przebieg większości dróg nerwowych nakłuwa się linie po stronie przeciwległej do problemu. Jeśli ciężko jest określić, po której stronie znajduje się problem, można zastosować stymulację obustronną. Warto łączyć chińską akupunkturę czaszki z nakłuciem punktów lokalnych, które dodatkowo pobudzą chory obszar. Im szybciej rozpocznie się leczenie problemu pacjenta, tym lepsze 
będą wyniki.

Aby prawidłowo zlokalizować linie opisane przez dr. Jiao Shunfa, na głowie należy wykorzystać dwie linie pomocnicze, nazywane liniami standardowymi. Pierwsza z nich, czyli linia pośrodkowa przednio-tylna, łączy gładziznę z dolną krawędzią guzowatości potylicznej zewnętrznej i biegnie w linii pośrodkowej ciała. Druga z nich, czyli linia brew–potylica, biegnie od górnej granicy środka brwi ukośnie do szczytu guzowatości potylicznej zewnętrznej (rys. 2). 

Linia kory ruchowej

Chcąc zlokalizować linię kory ruchowej, należy wyznaczyć środek linii pośrodkowej przednio-tylnej i cofnąć się w kierunku potylicy o 0,5 cm. Od tego punktu prowadzi się ukośną linię, która przecina linię brew–potylica. Przecięcie to wypada mniej więcej na poziomie linii włosów, na wysokości oka. Powstał...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy