Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

15 marca 2019

NR 103 (Marzec 2019)

Indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna - wymogi ustawowe

651

Po zmianie przepisów fizjoterapeuci tak samo jak lekarze i pielęgniarki mogą założyć, a potem prowadzić jeden z dwóch generalnych rodzajów praktyk zawodowych, tj. praktykę indywidualną lub praktykę grupową. Przedmiotem artykułu jest przedstawienie wymogów prawnych dotyczących zakładania i prowadzenia indywidualnej praktyki zawodowej (typowej w stałej lokalizacji) przez fizjoterapeutę.

Po nowelizacji ustawy o zawodzie fizjoterapeuty i ustawy o działalności leczniczej dokonanej przez ustawę z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2219) fizjoterapeuci mogą od 1 kwietnia 2019 r. podobnie jak lekarze i pielęgniarki zakładać praktyki zawodowe, a nie tylko podmioty lecznicze. Po wejściu w życie nowelizacji ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (art. 5) działalność lecznicza fizjoterapeuty może być wykonywana w formie:

POLECAMY

  • jednoosobowej działalności gospodarczej jako indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna, indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualna praktyka fizjoterapeutyczna wyłącznie w zakładzie leczniczym na podstawie umowy z podmiotem leczniczym prowadzącym ten zakład,
  • spółki cywilnej, spółki jawnej albo spółki partnerskiej jako grupowa praktyka fizjoterapeutyczna.

Istotą indywidualnej praktyki fizjoterapeutycznej jest jej założenie i wykonywanie tylko przez jedną osobę mającą prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jest ona jednoosobową działalnością gospodarczą. Natomiast grupowa praktyka musi być założona i wykonywana przez co najmniej dwie osoby mające prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.
Zgodnie z dodanym do ustawy o działalności leczniczej art. 19a fizjoterapeuta wykonujący zawód w ramach działalności leczniczej jako indywidualną praktykę fizjoterapeutyczną jest obowiązany spełniać następujące warunki:
1) posiadać prawo wykonywania zawodu;
2) nie może być:

  • tymczasowo zawieszony w prawie wykonywania zawodu albo zawieszony w prawie wykonywania zawodu, albo ograniczony w wykonywaniu określonych czynności zawodowych na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505),
  • ukarany karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty,
  • pozbawiony możliwości wykonywania zawodu prawomocnym orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu albo zawieszony w wykonywaniu zawodu zastosowanym środkiem zapobiegawczym;

3) dysponować pomieszczeniem odpowiadającym wymaganiom, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny odpowiednie do rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych;
4) uzyskać wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;
5) zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. 

Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty

Podstawowym wymogiem niezbędnym do założenia każdej praktyki zawodowej jest posiadanie prawa wykonywania zawodu przez fizjoterapeutę (PWZF). Może je uzyskać tylko osoba spełniająca obligatoryjnie wszelkie wymogi określone w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty. Zgodnie z art. 13 u.z.f. prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:

  • ma pełną zdolność do czynności prawnych (czyli generalnie ma ukończone 18 lat i nie jest ubezwłasnowolniona całkowicie lub częściowo orzeczeniem sądu);
  • jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty (co potwierdza się orzeczeniem lekarskim albo innym wymaganym dokumentem potwierdzającym brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu fizjoterapeuty);
  • wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania zawodu fizjoterapeuty (za wystarczające w zakresie spełnienia tego wymogu uznaje się przedstawienie odpowiednich dokumentów potwierdzających ukończenie studiów wyższych prowadzonych w języku polskim lub publicznej szkoły policealnej, lub niepublicznej szkoły policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej kształcącej w języku polskim, ewentualnie w przypadku osób spoza UE/EFTA wymagane jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Krajową Radę Fizjoterapeutów);
  • swoim dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w szczególności nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz za czyny określone w art. 207 i art. 211 Kodeksu karnego; 
  • posiada odpowiedni dyplom lub inny dokument.

Jeżeli fizjoterapeuta spełnia przesłanki określone w art. 13 u.z.f.i chce uzyskać PWZF, musi złożyć wniosek do swojego samorządu zawodowego, czyli do Krajowej Izby Fizjoterapeutów (KIF). Organem KIF uprawnionym do stwierdzania PWZF jest Krajowa Rada Fizjoterapeutów. Na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu Krajowa Rada Fizjoterapeutów dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru Fizjoterapeutów i wydaje dokument Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. 
Krajowa Izba Fizjoterapeutów jest uprawniona w określonych ustawowo sytuacjach do ingerencji w prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty (zawieszenie, ograniczenie, pozbawienie PWZF). Przede wszystkim fizjoterapeuta może być zawieszony w prawie wykonywania zawodu przez sąd dyscyplinarny (jest to kara orzekana w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności zawodowej). Ingerować w PWZF może także prokurator i sąd w postępowaniu karnym (środek zapobiegawczy, środek karny). Żeby założyć praktykę zawodową, fizjoterapeuta musi bezwzględnie posiadać pełne i aktualne prawo wykonywania zawodu.

Pomieszczenia praktyki zawodowej

Fizjoterapeuta, zakładając typową praktykę, musi dysponować pomieszczeniem, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny odpowiednie do rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych. Pomieszczenia praktyki zawodowej (typowej) fizjoterapeutycznej muszą spełniać określone wymogi prawne. Generalnie pomieszczenia praktyki zawodowej muszą spełniać ogólne wymogi prawne takie jak dla wszystkich obiektów budowlanych. 
Zgodnie z art. 22 u.d.l. pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, w tym praktyki zawodowej, powinny odpowiadać wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz do zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych. Wymagania powyższe dotyczą w szczególności warunków: ogólnoprzestrzennych, sanitarnych oraz instalacyjnych. Szczegółowe warunki dla pomieszczeń praktyki zawodowej, podobnie jak dla podmiotu leczniczego, określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz. 739). Treść rozporządzenia określa bezpośrednio ogólne wymogi dla pomieszczeń i urządzeń każdego świadczeniodawcy medycznego, natomiast załączniki określają szczegółowe wymogi dla pomieszczeń i urządzeń konkretnych rodzajów świadczeniodawców (np. ambulatorium, zakładu rehabilitacji leczniczej). W powyższym rozporządzeniu określono ogólne wymogi w zakresie:

  • wymagań ogólnoprzestrzennych (np. lokalizacja zasadniczo w samodzielnym budynku albo w zespole budynków),
  • wymagań dla konkretnych pomieszczeń,
  • wymagań ogólnobudowlanych (np. podłogi mają być z materiałów umożliwiających ich mycie i dezynfekcję),
  • wymagań co do oświetlenia i innych instalacji (np. pomieszczenia, w których wykonywane są badania lub zabiegi, należy wyposażyć w co najmniej jedną umywalkę z baterią z ciepłą i zimną wodą, dozownik z mydłem w płynie, dozownik ze środkiem dezynfekcyjnym oraz pojemnik z ręcznikami jednorazowego użycia i pojemnik na zużyte ręczniki).

W praktyce fizjoterapeutycznej należy stosować wyposażenie (służące do udzielania świadczeń zdrowotnych) lub sprzęt mające status wyrobów medycznych. Problematykę związaną z wyrobami medycznymi reguluje ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 211). Wyrobami medycznymi są zarówno rękawiczki, strzykawki, jak i UGUL czy piłka/rowerek do ćwiczeń. Wyroby medyczne wprowadzane do obrotu i do użytkowania muszą być oznaczone znakiem CE.

Ubezpieczenie i regulamin organizacyjny praktyki zawodowej

Indywidualna praktyka zawodowa musi posiadać obligatoryjnie ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Umowa ubezpieczenia uregulowana jest w Kodeksie cywilnym (art. 805–834). Jest to umowa, na podstawie której ubezpieczyciel w zakresie działania swojego przedsiębiorstwa zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Ubezpieczający ma prawo wyboru ubezpieczyciela. Ubezpieczenie obowiązkowe odpowiedzialności cywilnej powstaje w wyniku zawarcia umowy między ubezpieczającym (np. indywidualną praktyką fizjoterapeutyczną) a zakładem ubezpieczeń. Umowę należy zawrzeć z zakładem ubezpieczeń mającym takie ubezpieczenia w swojej ofercie. 
Ubezpieczeniem OC objęta jest odpowiedzialność cywilna podmiotu wykonującego działalność leczniczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za szkody wyrządzone działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego, które miało miejsce w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą określa szczegółowy zakres obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) podmiotu wykonują...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy