Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

25 czerwca 2020

NR 117 (Czerwiec 2020)

Innowacyjna forma terapii ultradźwiękowej – głęboka stymulacja kawitacyjna

14

Terapia głęboką stymulacją kawitacyjną działa na zasadzie połączenia zjawiska stabilnej kawitacji oraz efektu termicznego, a także drgań mechanicznych. Zaawansowana technologia zastosowana w SIRIO sprawia, że wymienione efekty terapeutyczne uzupełniają się, potęgując skuteczność terapeutyczną w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego, poprawiając miejscową przemianę materii oraz przyspieszając usuwanie jej produktów. Umożliwia to szybką i trwałą regenerację tkanek miękkich.

Ultradźwięki to rodzaj energii mechanicznej, która jest przenoszona przez tkanki biologiczne w postaci fali akustycznej przy częstotliwościach powyżej granicy słyszalności. Ultradźwięki są szeroko stosowane w medycynie jako środek leczniczy, chirurgiczny i diagnostyczny. 
Terapia ultradźwiękowa jest jedną z najlepiej zbadanych metod fizykoterapii. Pierwszy raz została użyta w przypadku rwy kulszowej w 1938 r. Można przyjąć, że do dzisiaj ultradźwięki poznano dokładnie zarówno pod względem zjawisk fizycznych i reakcji fizjologicznych wywołanych ich działaniem w organizmie żywym na podstawie badań klinicznych, jak i pod względem ich zastosowań w terapii, np. badania z wykorzystaniem znakowanych substancji w pracach nad fonoforezą. Faktem jest jednak, że do tej pory skupiano się przede wszystkim na określonych częstotliwościach – 1 oraz 3 MHz, które są powszechnie stosowane w procedurach fizjoterapeutycznych i kosmetologicznych. Mają one jednak duże ograniczenia dotyczące głębokości penetracji oraz wykorzystania efektu kawitacji. Ultradźwięki to wibracje mechaniczne, fale dźwiękowe o częstotliwości powyżej progu słyszalności ludzkiego ucha. W szczególności ultradźwięki niskiej częstotliwości, które mieszczą się w zakresie 20‑100 kHz, stanowią dolną granicę pomiędzy możliwymi pasmami ultradźwięków. Wysoka częstotliwość jest rzeczywiście związana z niską zdolnością przenikania przez tkanki, w przeciwieństwie do niskiej częstotliwości, która posiada wysoką zdolność przenikania.  Fizykoterapia w sprawie wielu terapii, w tym również terapii ultradźwiękowej, nie powiedziała ostatniego słowa. Potencjał i nowe możliwości związane z tym bodźcem fizykalnym zostały przedstawione i wykorzystane w innowacyjnych urządzeniach generujących falę akustyczną o możliwości zdecydowanie głębszej penetracji o częstotliwości – 38 kHz. Głęboka stymulacja kawitacyjna SIRIO jest dostępna na polskim i światowym rynku od kilku lat. W systematyce zabiegów fizykalnych terapia SIRIO zajmuje miejsce w terapii falami mechanicznymi/akustycznymi, nominalnie będąc pewnym wysublimowanym rodzajem terapii ultradźwiękowej, faktycznie jednak ze względu na sposób aplikacji, działania i efektów fizjologicznych plasuje się pomiędzy falą uderzeniową a klasycznymi ultradźwiękami jako oddzielny rodzaj terapii (Przewodnik metodyczny po wybranych zabiegach fizykalnych, red. A. Bauer, M. Wiecheć, Markmed Rehabilitacja, 2016). Terapia głęboką stymulacją kawitacyjną działa na zasadzie połączenia zjawiska stabilnej kawitacji oraz efektu termicznego, a także drgań mechanicznych. Zaawansowana technologia zastosowana w SIRIO sprawia, że wymienione efekty terapeutyczne uzupełniają się, potęgując skuteczność terapeutyczną w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego, poprawiając miejscową przemianę materii oraz przyspieszając usuwanie jej produktów. Umożliwia to szybką i trwałą regenerację tkanek 
miękkich.

|Efekty terapii


Fale akustyczne, przechodząc przez tkanki, mogą wywoływać skrajnie odrębne od siebie odpowiedzi w postaci efektów termicznego i atermicznego. Efekt termiczny jest spowodowany ekspozycją w fali ciągłej; efekt atermiczny jest spowodowany przez ekspozycję w fali impulsowej. Te dwa efekty nie są całkowicie oddzielone, tzn. że nie można przyjąć obecności jednego rodzaju efektu w stosunku do drugiego. Efekt termiczny zależy zasadniczo od charakterystyki absorpcyjnej nośnika biologicznego i od odbicia energii na poziomie powłoki pomiędzy tkankami przy różnej impedancji akustycznej. Przejście ultradźwięków przez tkanki miękkie powoduje podwyższenie temperatury dla absorpcji związanej z lepkością, absorpcji dzięki przewodności cieplnej i absorpcji chemicznej. Efekt cieplny może zostać wywołany na bazie rozpraszania z powodu stopniowego zmniejszenia amplitudy fali akustycznej, w konsekwencji straty energii, tłumienia wiązki z powodu absorpcji, gdy ultradźwięki rozchodzą się w nośniku.

1. SIRIO – aparat do głębokiej stymulacji kawitacyjnej


Efekt cieplny powstaje na skutek działania ultradźwięków poprzez wibracje, wstrząsy i tarcie struktur komórkowych oraz międzykomórkowych zachodzących w tkankach przechodnich. Wzrost temperatury nośnika może spowodować reakcje chemiczne lub strukturalne biopolimerów. Efekt cieplny jest bardziej widoczny na poziomie powłoki tkanek i w szczególności na poziomie okostnej i w obszarze przejścia pomiędzy tłuszczem a mięśniem. Okostna dzięki swojej strukturze anatomicznej i ciągłości z kością pochłania większość energii i jest miejscem o zwiększonym ogrzaniu. Ciepło wzrasta głównie w tkankach mało unaczynionych (ścięgna, tkanka tłuszczowa) i w tkankach, które przewodzą ciepło (kości). Efekt atermiczny może powstać na bazie zjawisk: mechanicznego, chemicznego lub kawitacyjnego. Drgania wywołują oscylację cząsteczek tkankowych, tworząc mikroprzepływy, rozpad molekuł kompleksowych (białek) oraz mikromasaż. Błona komórkowa jest w stanie wchłonąć energię mechaniczną wiązki ultradźwięków, zmieniając energię akustyczną w naprężenie mechaniczne poprzez rozszerzenie i kurczenie przestrzeni międzybłonowej. Modyfikacje mechaniczne są reprezentowane przez przyspieszenie procesów dyfuzji poprzez błony komórkowe, rozpad molekuł kompleksowych (białka, polisacharydy) oraz mikromasaż tkankowy.Kawitacja jest zjawiskiem wywołanym nagłą zmianą ciśnienia w cieczy i polega na powstawaniu, wzroście i zaniku pęcherzyków lub innych obszarów zamkniętych zawierających parę danej cieczy, rozpuszczone w niej gazy lub mieszaninę wodno-parową. Pęcherzyki rosną w obszarze zmniejszonego ciśnienia poniżej wartości krytycznej, później zaś gwałtownie się zmniejszają (implozja) w obszarze ciśnienia większego od wartości krytycznej. Zjawisko kawitacji ma postać niestabilną lub stabilną. Podczas gdy niestabilna kawitacja może wywołać destrukcję tkanki (pęcherzyki przekraczają określoną wielkość i gwałtownie się zapadają), kawitacja stabilna pojawiająca się podczas terapii SIRIO nie...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy