Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

23 lutego 2021

NR 123 (Luty 2021)

Kompleksowe postępowanie usprawniające u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów barkowych po artroskopii

151

Organizm człowieka nieustannie narażony jest na rozmaite urazy i choroby. Może do nich dochodzić zarówno w pracy zawodowej, jak i w czasie wolnym. Bardzo często podczas wykonywania codziennych czynności dochodzi do różnego rodzaju złamań kostnych, stłuczeń, zwichnięć czy uszkodzeń stawów, np. barkowego. Omawiana struktura jest również podatna na choroby, np. chorobę zwyrodnieniową. Kompleksowe i właściwe postępowanie lecznicze w znacznym stopniu może zapobiec rozmaitym powikłaniom, które w perspektywie czasu mogą doprowadzić nawet do długotrwałego kalectwa.

Człowiek w ciągu dnia wykonuje bardzo dużo czynności, zwłaszcza kończynami górnymi. Ich właściwe funkcjonowanie odgrywa wiodącą rolę w życiu zarówno prywatnym, jak i zawodowym.
Do najczęstszych chorób stawu barkowego zalicza się m.in.:

POLECAMY

  • łuszczycowate zapalenie stawu,
  • reumatoidalne zapalenie stawów,
  • dnę moczanową,
  • infekcyjne zapalenie stawów,
  • chorobę zwyrodnieniową.

Składowe anatomiczne stawu barkowego

Staw ramienny
Staw ramienny łączy kończynę górną wolną z jej obręczą. Wypukłą powierzchnię tworzy powierzchnia stawowa głowy kości ramiennej, pokryta chrząstką szklistą. Stanowi ona prawie połowę powierzchni kuli o promieniu ok. 2,5 cm. Panewka stawowa jest utworzona przez jajowatego kształtu wydrążenie stawowe łopatki, pokryte chrząstką szklistą. Chrząstka ta na obwodzie jest grubsza i przechodzi w obrąbek stawowy zbudowany z chrząstki włóknistej. Obrąbek stawowy powiększa i pogłębia powierzchnię stawową, a tym samym utrwala ruchy w stawie. Stosunek powierzchni stawowej głowy do panewki ma się jak 4:1 i tylko jedna trzecia powierzchni stawowej głowy przylega do panewki. Ma to duże znaczenie praktyczne dla możliwości wykonywania obszernych ruchów. 
W związku ze znaczną różnicą między wielkością głowy oraz panewki i dużą ruchomością stawu torebka stawowa jest luźna i bardzo obszerna. Gdy ramię jest opuszczone, dolna część torebki tworzy fałd skierowany do jamy pachowej, natomiast w odwiedzionym położeniu ramienia fałd ten wygładza się i następuje uwypuklenie się części górnej torebki stawowej. 
Torebka stawowa przymocowuje się na łopatce do obrąbka stawowego, jedynie w części górnej przekracza tę linię, dochodząc aż do nasady wyrostka kruczego. W ten sposób guzek nadpanewkowy zostaje włączony do jamy stawu, a ścięgno początkowe głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia, przymocowane do guzka nadpanewkowego, w swym początkowym odcinku przebiega wewnątrz jamy stawowej. Na kości ramiennej torebka stawowa przyczepia się do szyjki anatomicznej. Na wysokości bruzdy międzyguzkowej w warstwie włóknistej torebki znajduje się otwór, którym opuszcza jamę stawu ścięgno początkowe głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia [1]. 
Torebkę stawową wzmacniają dwa więzadła:

  • Więzadło kruczo-ramienne – jest silnym, płaskim pasmem biegnącym od podstawy wyrostka kruczego do obu guzków kości ramiennej. Więzadło to wzmacnia górną ścianę torebki i dźwiga ciężar zwisającego ramienia, przeciwdziałając zsuwaniu się głowy kości ramiennej z panewki stawu.
  • Więzadło obrąbkowo-ramienne – przebiega w głębokiej warstwie torebki stawowej, w jej ścianie górnej i przedniej, w związku z czym jest niewidoczne od zewnątrz. Zazwyczaj składa się z trzech pasm rozpiętych między obrąbkiem stawowym łopatki a szyjką anatomiczną i ogranicza głównie ruchy obrotowe ramienia na zewnątrz. 

Poza tym torebkę stawową wzmacniają ścięgna mięśni przyczepiających się do obu guzków kości ramiennej [1]. 
Staw ramienny jest stawem prostym, kulistym i wieloosiowym. Można w nim wykonać ruchy dookoła trzech osi:

  • odwodzenie i przywodzenie – wokół osi strzałkowej, 
  • unoszenie ramienia do przodu, czyli zginanie, i unoszenie ramienia do tyłu, czyli prostowanie – wokół osi poprzecznej,
  • nawracanie i odwracanie – dookoła osi podłużnej [1]. 

W następstwie połączenia ruchów zgięcia i prostowania z odwodzeniem i przywodzeniem powstają ruchy obwodzenia, w czasie których wolny koniec ramienia zatacza na swej drodze poprzecznie owalną elipsę. W stawie ruch odwodzenia można wykonać tylko do poziomu (90°), dalsze unoszenie uniemożliwia bowiem tzw. sklepienie stawu ramiennego (patrz wyżej), o które opiera się guzek większy kości ramiennej. Unoszenie ramienia powyżej poziomu odbywa się przy współudziale obu stawów obojczykowych i rotacji łopatki [1].

Staw barkowo-obojczykowy
Staw barkowo-obojczykowy łączy obojczyk z łopatką. Utworzony jest przez lekko wypukłą powierzchnię stawową barkową obojczyka oraz przez odpowiednio do niej ukształtowaną, wklęsłą powierzchnię stawową wyrostka barkowego łopatki. W jamie stawu często występuje krążek stawowy zbudowany z chrząstki włóknistej. 
Torebka stawowa jest dość luźna, grubsza z przodu i przymocowuje się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych. Górną powierzchnię torebki stawowej wzmacnia szerokie, grube więzadło barkowo-obojczykowe, rozpięte między powierzchnią górną końca barkowego obojczyka a wyrostkiem barkowym. Więzadło kruczo-obojczykowe składa się z dwóch silnych pasm, tj. więzadła czworobocznego odchodzącego od kresy czworobocznej obojczyka i więzadła stożkowatego odchodzącego od guzka stożkowatego obojczyka. Oba kończą się na wyrostku kruczym łopatki. 
Ruchy w stawie barkowo-obojczykowym są sprzężone z ruchami obojczyka w stawie mostkowo-obojczykowym. Umożliwiają one unoszenie i obniżanie, wysuwanie do przodu i cofanie oraz nieznaczne ruchy obrotowe. Ogólnie biorąc, zakres powyższych ruchów jest bardzo ograniczony. Oba stawy obojczykowe znacznie zwiększają zakres ruchu ramienia we wszystkich kierunkach [1].

Staw mostkowo-obojczykowy 
Staw mostkowo-obojczykowy jest jedynym stawem łączącym obręcz kończyny górnej z kośćcem osiowym. Powierzchnie stawowe tego stawu tworzą powierzchnia stawowa końca mostkowego obojczyka oraz wcięcie obojczykowe mostka wraz z przylegającą częścią chrząstki pierwszego żebra. Ukształtowanie powierzchni stawowych jest osobniczo bardzo zmienne. Zazwyczaj jednak obie powierzchnie mają kształt siodełkowaty i nie przylegają ściśle do siebie. 
Między obu powierzchniami stawowymi znajduje się krążek śródstawowy zbudowany z chrząstki włóknistej, który dzieli jamę stawową na część górno-boczną i dolno-przyśrodkową. Krążek swym obwodem zrasta się z częścią włóknistą torebki stawowej i chrząstką pierwszego żebra. 
Torebka stawowa jest luźna, ale gruba i odporna na rozerwanie. Przymocowuje się do kości wzdłuż brzegów powierzchni stawowych. Więzadła stawowe są silne i wzmacniają torebkę z wszystkich stron z wyjątkiem kąta przednio-dolnego. Więzadło mostkowo-obojczykowe przednie i tylne przebiega od końca mostkowego obojczyka – z przodu i z tyłu – do górnej części rękojeści mostka. Więzadła te hamują nadmierne ruchy obojczyka do przodu i do tyłu. Więzadło międzyobojczykowe jest nieparzystym więzadłem, rozpiętym nad wcięciem szyjnym mostka. Przymocowuje się ono do końców mostkowych obu obojczyków. Więzadło to hamuje ruchy obojczyka w dół. Więzadło żebrowo-obojczykowe biegnie od chrząstki pierwszego żebra ku górze i bocznie do wycisku tegoż więzadła na powierzchni dolnej obojczyka. Działa hamująco na ruchy obojczyka ku górze, do przodu i do tyłu. 
Staw mostkowo-obojczykowy jest stawem kulistym, wieloosiowym. Można w nim wykonać ruch obojczyka do przodu, ku tyłowi, w górę i w dół, a także obrót dookoła długiej osi obojczyka. Zakres ruchów jest jednak dość ograniczony z uwagi na:

  • umocowanie bocznego, czyli barkowego, końca obojczyka do łopatki,
  • bliskie sąsiedztwo górnych żeber, 
  • silne więzadła wzmacniające torebkę stawową [1].

Więzozrosty łopatki
Więzadło kruczo-barkowe jest silnym, szerokim, czworokątnym pasmem rozpiętym nad stawem ramiennym, łączącym wyrostek barkowy i kruczy łopatki. Więzadło to wraz z dwoma wyrostkami, do których jest umocowane, wytwarza tzw. sklepienie stawu ramiennego chroniące staw przed urazami i kość ramienną przed wywichnięciem ku górze. 
Więzadło poprzeczne łopatki górne jest rozpięte nad wcięciem łopatki, zamykając je w otwór, przez który biegnie nerw nadłopatkowy [1].

Mięśnie stawu barkowego

Mięśnie działające na staw barkowy to m.in.:

Mięsień naramienny
Z mięśni obręczy kończyny górnej tylko mięsień naramienny rozpoczyna się na obu kościach, tj. łopatce i obojczyku, i pokrywa staw ramienny od góry, przodu i tyłu. Mięsień naramienny jest mięśniem kształtu trójkątnego, podstawą skierowany jest ku górze, a wierzchołkiem w dół. Przyczep początkowy – mięsień rozpoczyna się na końcu barkowym obojczyka, na wyrostku barkowym i na grzebieniu łopatki. Przyczep końcowy – pęczki mięśniowe kierują się zbieżnie ku dołowi, gdzie kończą się na guzowatości naramiennej kości ramiennej. Z uwagi na przyczepy początkowe mięsień ten dzieli się na część przednią – obojczykową, część środkową – barkową i część tylną – grzebieniową. 

  • Czynność: skurcz równoczesny wszystkich trzech części mięśnia naramiennego odwodzi ramię i w funkcji tej jest najsilniejszym mięśniem ze wszystkich odwodzicieli ramienia. Samodzielny skurcz części obojczykowej we współpracy z częścią obojczykową mięśnia piersiowego większego wysuwa do przodu i nawraca ramię. Część grzebieniowa pociąga ramię ku tyłowi i odwraca je. Jakkolwiek cały mięsień odwodzi kończynę górną w stawie ramiennym, to skurcz części obojczykowej pociąga odwiedzione ramię do przodu, natomiast skurcz części grzebieniowej i barkowej – ku tyłowi. Mięsień naramienny ma duże znaczenie dla ustalenia kości ramiennej w stawie ramiennym. Przy znacznym nawet obciążeniu kończyny górnej mięsień ten przeciwdziała wysuwaniu się głowy kości ramiennej z wydrążenia stawowego łopatki. Z kolei część górna mięśnia czworobocznego grzbietu, dźwigając łopatkę, utrzymuje ją w prawidłowym położeniu. Oba te mięśnie, współdziałając ze sobą, tworzą silną taśmę mięśniową, która podtrzymuje obciążoną kończynę. 
  • Unerwienie: pochodzi od nerwu pachowego należącego do splotu ramiennego. W razie porażenia nerwu ramię jest obniżone i nie ma możliwości wykonania pełnego ruchu odwodzenia.

Mięsień nadgrzebieniowy
Przyczep początkowy znajduje się w dole nadgrzebieniowym łopatki. Przyczep końcowy – mięsień ten w swym przebiegu kieruje się w bok, biegnie pod wyrostkiem barkowym, nad stawem ramiennym i kończy na szczycie guzka większego kości ramiennej oraz w torebce stawu ramiennego. 

  • Czynność: mięsień nadgrzebieniowy jest – po mięśniu naramiennym – drugim co do siły odwodzicielem ramienia. Wiązki kończące się w ścianie torebki stawowej wygładzają jej fałdy podczas ruchu odwodzenia ramienia. 
  • Unerwienie:  pochodzi od nerwu nadłopatkowego ze splotu ramiennego.

Mięsień podgrzebieniowy
Wypełnia dół podgrzebieniowy i jest znacznie większym mięśniem od mięśnia nadgrzebieniowego. Przyczep początkowy znajduje się na powierzchni grzbietowej łopatki w okolicy należącej do dołu podgrzebieniowego oraz na powięzi podgrzebieniowej. Przyczep końcowy – mięsień ten kieruje się do boku i nieco w górę. Kończy się na guzku większym kości ramiennej. Część włókien ścięgna końcowego wplata się w błonę włóknistą torebki stawu ramiennego. 

  • Czynność: mięsień ten odwraca ramię i napina torebkę stawową. 
  • Unerwienie: jak w mięśniu nadgrzebieniowym.

Mięsień obły mniejszy 
Rozpoczyna się na brzegu bocznym łopatki, a kończy na guzku większym kości ramiennej oraz w torebce stawu ramiennego. 

  • Czynność: mięsień odwraca ramię i napina torebkę stawową. 
  • Unerwienie:  przez nerw pachowy ze splotu ramiennego.

Mięsień obły większy 
Rozpoczyna się na powierzchni grzbietowej kąta dolnego łopatki. Biegnie w bok ku górze, przylegając do końcowej części mięśnia najszerszego grzbietu, z którym wspólnie kończy się na grzebieniu guzka mniejszego kości ramiennej. 

  • Czynność: współdziała z mięśniem najszerszym grzbietu w ruchach nawracania, przywodzenia i tyłozgięcia ramienia. Oba mięśnie obłe, zdążając do przyczepu końcowego, oddalają się od siebie, a przez powstałą w ten sposób szczelinę przechodzi głowa długa mięśnia trójgłowego ramienia. 
  • Unerwienie: pochodzi od nerwu piersiowo-grzbietowego.

Mięsień podłopatkowy
Jest dużym, silnym mięśniem wypełniającym dół podłopatkowy. Przyczep początkowy mięśnia znajduje się na całej powierzchni dołu podłopatkowego i na powięzi podłopatkowej. Przyczep końcowy – mięsień ten ma utkanie pierzaste, czemu zawdzięcza znaczną siłę. Jego ścięgno końcowe przebiega do przodu od torebki stawu ramiennego, z którą zrasta się częściowo, natomiast kostny przyczep końcowy osiąga na guzku mniejszym kości ramiennej. 

  • Czynność: mięsień podłopatkowy silnie nawraca, a także przywodzi ramię. 
  • Unerwienie: nerw podłopatkowy ze splotu ramiennego.

Mięsień kruczo-ramienny
Rozpoczyna się razem z głową krótką mięśnia dwugłowego ramienia na wyrostku kruczym łopatki, biegnie w dół i nieco bocznie, kończąc się na kości ramiennej w połowie długości trzonu. 

  • Czynność: współdziała on z głową krótką mięśnia dwugłowego ramienia; unosi ramię do przodu oraz przywodzi ramię do przedniej ściany klatki piersiowej i nawraca.

Mięsień dwugłowy ramienia 
Przyczep początkowy tego mięśnia składa się z dwóch głów. Głowa długa rozpoczyna się na guzku nadpanewkowym łopatki, położonym w jamie stawu ramiennego. Zatem ścięgno tej głowy w swym początkowym odcinku biegnie w jamie stawowej nad głową kości ramiennej, następnie przebija błonę włóknistą torebki stawowej i wydostaje się na zewnątrz stawu bruzdą międzyguzkową, otoczone wypustką błony maziowej torebki stawu ramiennego, zwaną pochewką maziową międzyguzkową. Ścięgno początkowe głowy długiej zmienia więc kierunek swego przebiegu z poprzecznego na pionowy i kieruje się dalej w dół wzdłuż kości ramiennej, przechodząc w część mięśniową. Głowa krótka przyczepia się do wyrostka kruczego łopatki razem z mięśniem kruczo-ramiennym. Przyczep końcowy – na wysokości połowy ramienia obie głowy łączą się, tworząc wspólny brzusiec. Brzusiec przechodzi w krótkie, mocne ścięgno, które przyczepia się na guzowatości kości promieniowej. Część włókien wytwarza rozcięgno mięśnia dwugłowego ramienia, które przechodzi w powięź przedramienia. 

  • Czynność: jest bardzo urozmaicona z uwagi na zróżnicowane przyczepy początkowe. Jest mięśniem dwustawowym. Główna jednak funkcja mięśnia dwugłowego ramienia przejawia się w działaniu na staw łokciowy. W stawie tym mięsień zgina i odwraca przedramię. Przy ustalonym przedramieniu, np. podczas zwisu czy w podporze, mięsień zgina ramię w stosunku do przedramienia, dzięki czemu bierze udział w podciąganiu tułowia ku górze. Głowa długa, która przebiega nad stawem ramiennym, bierze udział w odwodzeniu ramienia. Głowa krótka współdziała głównie z mięśniem kruczo-ramiennym, zgina ramię, czyli wysuwa je do przodu i przywodzi. Mięsień dwugłowy współdziała z mięśniem naramiennym w przytrzymywaniu kości ramiennej w stawie ramiennym, co ma szczególne znaczenie przy dźwiganiu ciężkich przedmiotów. 
  • Unerwienie i ukrwienie: wzdłuż obu brzegów mięśnia biegną bruzdy – przyśrodkowa i boczna. W głębszej bruździe przyśrodkowej znajduje się nerw pośrodkowy, tętnica ramienna i żyła odłokciowa. W płytszej bruździe bocznej mięśnia dwugłowego ramienia biegnie żyła odpromieniowa.

Mięsień trójgłowy ramienia
Posiada w przyczepie początkowym trzy głowy: długą, boczną i przyśrodkową. Przyczep początkowy – głowa długa rozpoczyna się na guzku podpanewkowym łopatki i w swym początkowym odcinku położona jest między mięśniem obłym większym i mniejszym. W dalszym przebiegu, na wysokości kości ramiennej, głowa długa prawie całkowicie pokrywa głowę przyśrodkową, która leży najgłębiej. Głowa boczna rozpoczyna się na tylnej powierzchni trzonu kości ramiennej, w części górno-bocznej tej powierzchni, tj. powyżej bruzdy nerwu promieniowego. Głowa przyśrodkowa rozpoczyna się także na tylnej powierzchni trzonu kości ramiennej, lecz u dołu i przyśrodkowo od bruzdy nerwu promieniowego. Przyczep końcowy – wszystkie trzy głowy kończą się krótkim, płaskim ścięgnem końcowym na wyrostku łokciowym kości łokciowej. 

  • Czynność: mięsień trójgłowy ramienia jest bardzo silnym prostownikiem stawu łokciowego. Głowa długa mięśnia bierze ponadto udział w czynnościach stawu ramiennego, gdzie uczestniczy w prostowaniu i przywodzeniu ramienia [1].

Powięzie okolicy barku:

  • powięź naramienna – łączy się z sąsiednimi powięziami, pokrywa mięsień naramienny,
  • powięzie nadgrzebieniowa, podgrzebieniowa i podłopatkowa – pokrywają mięśnie tej samej nazwy i przymocowują się dookoła odpowiednich dołów łopatki,
  • powięź pachowa – jest przedłużeniem powięzi piersiowej i tworzy podstawę jamy pachowej. W części środkowej powięzi znajdują się liczne otworki dla przejścia naczyń i nerwów [1].

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Najczęściej cytowana i akceptowana w piśmiennictwie definicja choroby zwyrodnieniowej stawów została opracowana wspólnie przez ekspertów American Academy of Orthopaedic Surgeons, National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases, National Institute on Aging, Arthritis Foundation oraz Orthopedic Research and Education Foundation. Według tej definicji choroba zwyrodnieniowa stawów jest grupą schorzeń, które pomimo odmiennej etiologii prowadzą do podobnych efektów biologicznych, morfologicznych i klinicznych. Proces chorobowy dotyczy nie tylko chrząstki stawowej, lecz także pozostałych elementów stawu, w tym podchrzęstnej warstwy kości, więzadeł, torebki stawowej, błony maziowej oraz mięśni okołostawowych. Choroba prowadzi do rozmiękania, włókienkowatości oraz owrzodzeń i ubytków chrząstki stawowej, a także do stwardnienia i zagęszczenia podchrzęstnej tkanki kostnej z wykształcaniem osteofitów i torbieli [2]. 

Choroba zwyrodnieniowa stawu barkowego

Choroba zwyrodnieniowa stawu barkowego jest procesem postępującym i nieodwracalnym. Schorzenie to dotyczy przede wszystkim osób w starszym wieku, ale występuje również u osób młodych, które aktywnie uprawiają sport związany ze znacznym obciążeniem obręczy barkowej.

Przyczyny
Do podstawowych przyczyn mogących wywołać powstanie zmian zwyrodnieniowych należą m.in.:

  • urazy,
  • przeciążenia,
  • przewlekła niestabilność stawowa,
  • jałowa martwica,
  • różnorodne choroby, np. dna moczanowa.

Objawy
Do podstawowych objawów choroby zwyrodnieniowej należą:

  • ból,
  • zmniejszenie ruchomości,
  • sztywność,
  • osłabienie siły mięśniowej,
  • osłabienie wytrzymałości mięśniowej,
  • wysięk,
  • bolesność palpacyjna,
  • zaburzenie prawidłowych obrysów stawowych.

Diagnostyka
W przypadku omawianej choroby kompleksowa diagnostyka odgrywa ważną rolę. Zalicza się do niej m.in.:

  • RTG (zdj. 1),
  • MRI (rezonans magnetyczny) (zdj. 2),
  • USG,
  • scyntygrafię.
     
1. RTG stawu barkowego

 

2. Rezonans magnetyczny stawu barkowego


Leczenie
Istnieje wiele sposobów leczenia choroby zwyrodnieniowej stawu barkowego, jednak najważniejsze jest, aby było ono kompleksowe oraz indywidualnie dostosowane do pacjenta. Leczenie można podzielić na:

1. Leczenie zachowawcze:

  • Leczenie farmakologiczne – najczęściej stosowane, do którego zalicza się:
  • leki nieopioidowe, np. paracetamol – działają one przeciwbólowo i przeciwgorączkowo,
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), np. diklofenak, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, ketoprofen, naproksen – działają one przeciwbólowo i przeciw-
  • zapalnie,
  • glikokortykosteroidy – bezpośrednio do stawu lub w jego najbliższą okolicę,
  • leki miorelaksacyjne, np. tetrazepam, tolperizon.

Oprócz wymienionych leków można zastosować preparaty na bazie glukozaminy lub kwasu hialuronowego. Mają one na celu przede wszystkim działanie regeneracyjne na uszkodzoną chrząstkę stawową.

  • Leczenie fizjoterapeutyczne – w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu barkowego odgrywa kluczową rolę. Stosuje się tutaj szeroką gamę zabiegów z zakresu:
  • fizykoterapii,
  • kinezyterapii,
  • masażu.
  • Leczenie biologiczne – na przestrzeni ostatnich lat coraz popularniejszą metodą leczenia choroby zwyrodnieniowej jest wstrzyknięcie dostawowo komórek macierzystych wyseparowanych z własnej krwi. Zanim jednak pojawi się pewność co do skuteczności omawianej terapii, konieczne są dalsze szczegółowe badania.

2. Leczenie operacyjne
W przypadku gdy kompleksowe leczenie zachowawcze nie skutkuje lub występują duże zniekształcenia stawów uniemożliwiające samodzielne wykonywanie czynności dnia codziennego, należy przeprowadzić leczenie operacyjne, do którego zalicza się m.in.:

  • endoprotezoplastykę – polega na wszczepieniu protezy, czyli zastąpieniu stawu sztucznym odpowiednikiem,
  • artroskopię.

Artroskopia stawu barkowego

Artroskopia jest ważną metodą leczenia. To rodzaj zabiegu operacyjnego, który polega na bezpośrednim wprowadzeniu do stawu endoskopu przez małe nacięcia na skórze. Zabieg ten umożliwia dokładne oglądanie wnętrza stawu (ogląda się go na monitorze) oraz przeprowadzenie właściwych procedur medycznych. 
Zalety zabiegu artroskopowego to przede wszystkim:

  • mała inwazyjność,
  • małe, dyskretne blizny,
  • niskie obciążenie dla organizmu,
  • niewielkie ryzyko powstania infekcji,
  • znikome naruszenie okolicznych tkanek,
  • krótki pobyt w oddziale szpitalnym,
  • szybko wprowadzana fizjoterapia,
  • szybka rekonwalescencja.

Wskazania do zabiegu artroskopowego to m.in.:

  • znaczne uszkodzenia wewnątrzstawowe, np. obrąbka stawowego,
  • zamrożony bark,
  • niestabilność stawowa,
  • zapalenie wywołane np. reumatoidalnym zapaleniem stawów,
  • ciała obce wewnątrzstawowe,
  • uwolnienie nerwu,
  • znaczne zmiany zwyrodnieniowe.

Przeciwwskazania do zabiegu artroskopowego to m.in.:

  • infekcje,
  • masywna otyłość,
  • żylaki,
  • ubytki neurologiczne,
  • nadciśnienie.

Przygotowanie do zabiegu artroskopowego obejmuje m.in.:

  • szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B,
  • badania takie jak:
  • morfologia,
  • poziom cukru,
  • grupa krwi,
  • elektrolity,
  • układ krzepnięcia,
  • analiza moczu,
  • badanie EKG,
  • zdjęcie RTG klatki piersiowej,
  • wykluczenie źródeł infekcji, np. zębów.

Opis za...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy