Dołącz do czytelników
Brak wyników

Osteopatyczne techniki funkcjonalne. Technika napięcia i przeciwnapięcia oraz technika ułatwionego pozycyjnego rozluźniania

Artykuły z czasopisma | 3 września 2018 | NR 87
0 2088

Określenie „techniki funkcjonalne” pojawiło się w latach 50. XX wieku na szkoleniach osteopatycznych w Ameryce pod hasłem „Funkcjonalne podejście do szczególnych problemów osteopatycznego leczenia manualnego”. Techniki te wywodzą się z tradycyjnych metod terapii manualnej pochodzących z początków osteopatii (XIX w.). Ich źródła leżą w bogatej tradycji zastosowań rozluźniania pozycyjnego, często opartego na intuicji. 

Celem technik funkcjonalnych jest leczenie dysfunkcji i utraty ruchomości. 

POLECAMY

Dysfunkcja somatyczna to zaburzenie lub zmiana funkcji elementów związanych z układem somatycznym (strukturą ciała): elementami kostnymi, stawowymi, mięśniowymi i związanymi z nimi naczyniami krwionośnymi, limfatycznymi oraz systemem nerwowym. 

Istnieją dysfunkcje stawowe, w których występuje utrata ruchomości, czyli gry ślizgowej stawu, dotyczące tkanek okołostawowych: mięśni, więzadeł, powięzi, jak również dużych mięśni stabilizujących. W tym przypadku wskazane jest zastosowanie technik bezpośrednich, takich jak technika manipulacji wysokiej prędkości małej amplitudy (HVLA) czy techniki energii mięśniowej.

Istnieją również dysfunkcje stawowe, które ograniczają amplitudę stawową, ale bez angażowania elementów mięśniowych, więzadłowych, powięziowych danego stawu. Dotykają one dużych mięśni, stabilizujących kręgosłup lub stawy obwodowe. Ten rodzaj dysfunkcji leczy się wyjątkowo dobrze technikami funkcjonalnymi. 

Do technik funkcjonalnych można zaliczyć techniki powięziowe, technikę stawową Sutherlanda czy omówione poniżej techniki napięcia i przec...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy