Dołącz do czytelników
Brak wyników

Przezskórna elektroliza EPTE® w leczeniu entezopatii więzadła właściwego rzepki

Artykuły z czasopisma | 14 września 2018 | NR 97
543

Entezopatia więzadła właściwego rzepki, potocznie nazywana kolanem skoczka, jest jedną z częstszych przewlekłych kontuzji w sporcie. Występuje w takich sportach jak: siatkówka, koszykówka i piłka ręczna.

Termin „zapalenie ścięgna” używany jest powszechnie w celu opisu hipotetycznego przewlekłego stawu zapalnego więzadła właściwego rzepki, jednakże badania histologiczne nie potwierdzają obecności komórek stawu zapalnego w regionie występowania entezopatii. Tkanka charakteryzuje się zagęszczeniem fibroblastów, hiperplazją naczyń krwionośnych i dezorganizacją kolagenu na skutek zaburzonego gojenia mikrouszkodzeń więzadła. Najczęściej do uszkodzenia dochodzi na wierzchołku rzepki, inną lokalizacją jest rozcięgno mięśnia czworogłowego na przyczepie do podstawy rzepki, a najrzadszą na przyczepie do guzowatości piszczeli. 
Nagromadzenie neurotransmiterów w okolicy hiperplazji naczyń krwionośnych najczęściej w głębokiej warstwie więzadła prowadzi do zjawiska mechanicznej allodynii. Dodatkowe unaczynienie powoduje, iż nieznaczny mechaniczny bodziec (np. chodzenie po schodach) może prowadzić do dolegliwości bólowych. Zachowawcza rehabilitacja więzadła właściwego rzepki składa się z modyfikacji obciążeń, krioterapii, elektroterapii, fali uderzeniowej, laseroterapii, kinesiotapingu, terapii manualnej, treningu medycznego, stosowania leków przeciwzapalnych lub iniekcji PRP, kortykosteroidów.

POLECAMY

1 Obraz ultrasonograficzny kolana skoczka. Strzałki – więzadło właściwe rzepki, gwiazdka – zmieniony obszar więzadła w warstwie głębokiej. W ramce – neowaskularyzacja

Obraz kliniczny i diagnostyka 

Diagnostyka funkcjonalna kolana skoczka w połączeniu z historią objawów i charakterystyka uprawianej dyscypliny sportu daje typowy obraz kliniczny. Pacjent zgłasza dolegliwości bólowe okolicy wierzchołka rzepki najczęściej po przeciążeniu. Ból reprodukowany jest podczas palpacji (Basset Sign), napięcia izometrycznego lub ekscentrycznego. Dodatkowo pacjent może zgłaszać poranną sztywność w okolicy więzadła, typowy ból zanikający po rozpoczęciu aktywności i pojawiający się po zakończeniu. W trakcie badania należy również zwrócić uwagę na słabe ogniwa biomechaniczne i nerwowo-mięśniowe, takie jak: koślawość kolan, zwiększany kąt antewersji szyjki kości udowej, zwiększenie rotacji zewnętrznej piszczeli, stopa płaska, słabe mięśnie tułowia i obręczy biodrowej, zła technika lądowania, deficyt zgięcia grzbietowego stawu skokowego i wyprostu w stawie biodrowym. 
Dodatkowo diagnostykę należy rozszerzyć o badanie ultrasonograficzne, które według zaleceń European Society of Musculoskeletal Radiology powinno być wykonywane bilateralnie w pozycji leżącej przy 20° zgięcia stawu kolanowego. Ocenie podlega grubość ścięgna, występowanie skupionych obszarów hypoechogenicznych, hiperwaskularyzacja więzadła, obecność zwapnień (zdj. 1).
Diagnostyka różnicowa powinna obejmować takie schorzenia, jak: zapalenie kaletki przedrzepkowej, chorobę Osgood-Schlatera, chorobę Sindinga-Larsena-Johansona, chorobę stawu rzepkowo-udowego.

Procedura lecznicza

Procedura lecznicza polega na wprowadzeniu igły do akupunktury w obszary zmienione obrazowo w więzadle właściwym rzepki (najczęściej w warstwie głębokiej), przepuszczeniu przez nie niskonapięciowego mikroprądu galwanicznego. Zabieg wykonywany jest z dwóch dostępów. Pierwszy – wewnątrzścięgnisty – igła wprowadzana jest pod kątem ok. 30–45° w stosunku do osi długiej więzadła w warstwę głęboką więzadła (zdj. 2). Drugi dostęp w okolicę naczyń naprawczych od boku...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy