Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu , Otwarty dostęp

15 grudnia 2020

NR 122 (Grudzień 2020)

Rehabilitacja po złamaniu kości podudzia

0 10434

Urazy narządu ruchu stanowią bardzo liczną grupę dysfunkcji zaburzających w dużym stopniu prawidłowe funkcjonowanie człowieka w codziennym życiu. Zwiększona aktywność ruchowa oraz intensywny tryb życia, zwłaszcza u sportowców, np. piłkarzy nożnych, ale nie tylko, przyczyniają się w znacznym stopniu do występowania różnorodnych złamań kostnych. Jednym z najpoważniejszych, a zarazem trudnym do leczenia jest złamanie kości podudzia.

Rozwój kości kończyny dolnej

Wszystkie kości kończyny dolnej kostnieją na podłożu chrzęstnym, przy czym kostnienie trzonów kości długich rozpoczyna się ochrzęstnie, innych składników – śródchrzęstnie. Przekształcenie szkieletu chrzęstnego w szkielet kostny, tak samo jak na kończynie górnej, odbywa się w zasadzie w trzech różnych, następujących po sobie okresach:

POLECAMY

  • kostnienie trzonów,
  • kostnienie nasad,
  • kostnienie wyrostków [1].

Kostnienie rozpoczyna się najwcześniej w częściach szkieletu najbardziej czynnych i odwrotnie – mniejsze użytkowanie opóźnia proces kostnienia. W pierwszym okresie kostnieją trzony kości długich i trzony trzech odcinków kości miedniczej. Zjawisko to rozpoczyna się w siódmym tygodniu życia płodowego w trzonie kości udowej, a najpóźniej, w piątym miesiącu życia płodowego, w trzonie kości łonowej. Ze wszystkich kości długich z wyjątkiem obojczyka kość udowa jest pierwszą, w której rozpoczyna się kostnienie. W drugim okresie występują punkty kostnienia w nasadach kości długich. Okres ten rozpoczyna się od urodzenia i trwa do trzeciego–szóstego roku życia. W trzecim okresie występują dodatkowe punkty kostnienia wyrostków, które modelują kość, nadając jej ostateczny wygląd. Na ogół okres ten występuje w drugim dziesiątku lat [1]. 
Typową cechą donoszonego noworodka jest kostnienie trzonów kości długich. Z kości krótkich punkty kostnienia mają:

  • kość skokowa,
  • kość piętowa,
  • często kość sześcienna [1].

Punkty kostne w nasadach występują u noworodka tylko w dalszym końcu kości udowej, a nieraz również w końcu bliższym kości piszczelowej [1].
Kościec kończyny dolnej składa się z:

  • obręczy kończyny dolnej – w skład kości obręczy kończyny dolnej u dorosłego osobnika wchodzą dwie kości miedniczne. Obie kości miedniczne obejmują u dołu szkielet osiowy i wraz z kością krzyżową ograniczają miednicę;
  • kośćca kończyny dolnej wolnej – dzieli się on na trzy odcinki: 
  • kość udową, 
  • kości podudzia (kość piszczelową i strzałkową) (zdj. 1),
  • szkielet stopy (siedem kości stępu, pięć kości śródstopia i 14 kości palców stopy) [2].

Kościec goleni albo podudzia składa się z dwóch długich kości:

  • piszczelowej,
  • strzałki,
    które łączą się swymi bliższymi i dalszymi końcami. Podobnie do kości przedramienia ograniczają one szeroką przestrzeń międzykostną goleni. Kość piszczelowa jest zbudowana znacznie silniej niż strzałka, ona też stanowi słup oporowy, który dźwiga masę ciała, i ona tylko łączy się stawowo z kością udową. W porównaniu z kośćmi przedramienia kość piszczelowa odpowiada kości promieniowej, strzałka zaś kości łokciowej [1].
     
1. Kości podudzia


Kość piszczelowa

Kość piszczelowa albo piszczel znajduje się po stronie przyśrodkowej goleni i po kości udowej jest najdłuższą kością szkieletu. W przekroju poprzecznym ma kształt trójkątny. U góry, gdzie bierze udział w wytwarzaniu stawu kolanowego, kość dość znacznie grubieje, ku dołowi zwęża się, a następnie znowu poszerza, choć w mniejszym stopniu niż u góry. Jak każda kość długa składa się z trzonu i dwóch końców [1].

Trzon kości piszczelowej
Trzon ma trzy brzegi i trzy powierzchnie.

Brzegi:

  • brzeg przedni – jest najbardziej wydatny; rozpoczyna się u góry od guzowatości piszczeli i kończy u dołu, kierując się ku kostce przyśrodkowej. Przebiega w kształcie wydłużonej litery S. W górnych dwóch trzecich częściach ostro zaznacza się pod skórą, tak że upadek nań może spowodować przecięcie skóry od wewnątrz; ku dołowi brzeg wygładza się i zaokrągla;
  • brzeg przyśrodkowy – jest gładki i zaokrąglony u góry i u dołu, tylko w części środkowej bardziej wydatny;
  • brzeg boczny, czyli brzeg międzykostny – jest cienki i wydatny, szczególnie w części środkowej; do niego przyczepia się błona międzykostna goleni [1].

Powierzchnie:

  • powierzchnia przyśrodkowa – jest gładka, szersza u góry niż u dołu; w swej górnej trzeciej części nieco poniżej i przyśrodkowo od guzowatości piszczeli jest przykryta ścięgnami mięśni: 
  • krawieckiego, 
  • smukłego,
  • półścięgnistego,
    które się tu przyczepiają. Poza tym cała powierzchnia leży podskórnie i jest z łatwością wyczuwalna;
  • powierzchnia boczna – jest węższa od przyśrodkowej; jej górne dwie trzecie części tworzą płytki rowek, do którego przyczepia się mięsień piszczelowy przedni; dolna trzecia część jest gładka, nieco wypukła i stopniowo kieruje się do przodu. Jest ona pokryta ścięgnami mięśni:
  • piszczelowego przedniego,
  • prostownika długiego palucha,
  • prostownika długiego palców,
    ułożonymi w wyżej wymienionym porządku, poczynając od strony przyśrodkowej;
  • powierzchnia tylna – w jej górnej trzeciej części przebiega od strony bocznej i do góry skośnie ku stronie przyśrodkowej i ku dołowi chropowata kresa mięśnia płaszczkowatego. Oddziela ona pole przyczepu mięśnia podkolanowego, leżącego od niej ku górze, oraz mięśnia piszczelowego tylnego i zginacza długiego palców, leżących od niej ku dołowi. Do samej...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

Przypisy