Rola ćwiczeń oddechowych i aktywizacji toru przeponowego u osób chorych na COVID-19

Nowy koronawirus SARS-CoV-2 (zespół ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej) pojawił się po raz pierwszy w Chinach w 2019 r., wywołując chorobę COVID-19, która bardzo szybko osiągnęła zasięg globalny. Pierwszy przypadek zachorowania w Polsce odnotowano w marcu 2020 r. Kilka dni później Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła stan pandemii. Do tego czasu zanotowano ponad 157 000 000 przypadków zakażeń na świecie (stan na 9 maja 2021 r.). 
Wirus przenosi się drogą kropelkową poprzez wydzieliny z dróg oddechowych lub przez bezpośredni kontakt ze skażonymi przedmiotami [7, 17]. Drobne cząsteczki aerozolu powstałe w trakcie kichania lub kaszlu osoby zainfekowanej przenoszone są na odległość nawet 10 m w pomieszczeniach zamkniętych [4].
Mogą osadzać się na różnych powierzchniach lub zostać wchłonięte przez inną osobę w trakcie wdechu, ewentualnie osadzić się na błonie śluzowej oka [17]. Wirus jest bardzo żywotny – w powietrzu może unosić się przez blisko trzy godziny, natomiast na powierzchniach może przetrwać nawet do 72 godzin [7, 17].
Obraz kliniczny zachorowania nie jest jednorodny – od zachorowania bezobjawowego do ostrej niewydolności płuc [7].
COVID-19 najczęściej manifestuje się gorączką, kaszlem, dusznością, złym samopoczuciem oraz utratą węchu i smaku. Ogólne osłabienie zgłaszane jest u ponad 25% objawowych pacjentów [3].
Badanie radiologiczne (RTG) oraz tomografia komputerowa są głównymi metodami diagnostyki obrazowej płuc osób chorych na COVID-19. Badanie TK jest dokładniejsze i bardziej precyzyjne. U hospitalizowanych pacjentów charakterystyczną cechą w obrazie płuc jest tzw. efekt matowej szyby (ang. ground-glass opacities) oraz efekt kostki brukowej (ang. crazy-paving patterns) [4, 7]. Badanie obrazowe pozwala określić stopień zaawansowania choroby, jej ewolucyjność oraz dobrać odpowiednią strategię leczenia [4, 7, 1...