Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat miesiąca

11 lutego 2019

NR 102 (Luty 2019)

Terapia kobiet po porodzie naturalnym
w okresie połogu, z wykorzystaniem technik osteopatycznych – opis przypadku

0 43

Coraz częściej do gabinetu trafiają kobiety po porodzie w celu badania, a następnie przeprowadzenia terapii mającej ułatwić powrót do zdrowia i formy. Poród to wyjątkowe wydarzenie w życiu każdej kobiety. Z jednej strony wspaniała chwila pojawienia się na świecie nowego człowieka, z drugiej – długi, męczący proces, który często powoduje różne dolegliwości w okresie połogu.

 

Terapię najlepiej rozpocząć jeszcze w okresie połogu. Tak naprawdę im wcześniej się zacznie, tym bardziej zadowalające będą efekty. Podjęcie terapii po okresie połogu również jest dobrym rozwiązaniem, jednak wtedy efekty leczenia są znacznie mniejsze.

Zmiany zachodzące w organizmie matki w czasie ciąży

Ciąża to niezwykły, jedyny w swoim rodzaju okres w życiu kobiety. Ciało całkowicie się zmienia. Powiększające się brzuch i piersi zmieniają dotychczasową postawę. Przodopochylenie kości krzyżowej zmienia statykę miednicy, często prowadząc do zablokowania stawów krzyżowo-biodrowych, co w konsekwencji może prowadzić do przeniesienia napięcia na wyższe segmenty kręgosłupa. Mięśnie brzucha zostają osłabione, dominują zginacze stawu biodrowego, prostowniki odcinka lędźwiowego oraz powięź piersiowo-lędźwiowa są napięte. Mięśnie pośladkowe zostają opóźnione w swojej pracy, co również przenosi napięcia na odcinek lędźwiowy. Aktywność w okresie ciąży bardzo często pozwala na szybszy powrót do formy po porodzie, jednak organizm matki, zmęczony ciążą i porodem, często potrzebuje dodatkowego wsparcia, co może zapewnić wczesna fizjoterapia.

Cele terapii:

  • badanie brzucha w celu rozpoznania ewentualnego rozejścia mięśni prostych,
  • regulacja napięć w obszarze klatki piersiowej,
  • rozluźnienie przepony,
  • przywrócenie balansu pomiędzy klatką piersiową a miednicą,
  • badanie i ewentualna terapia spojenia łonowego oraz kości ogonowej,
  • rozluźnienie mięśni biodrowo-lędźwiowych,
  • rozluźnienie mięśni prostych i skośnych,
  • rozluźnienie powięzi piersiowo-lędźwiowej.

Praktyka

Praca na klatce piersiowej – mobilizacja żeber

Pacjentka leży na plecach, nogi proste, wałek pod kolanami, ewentualnie poduszka pod głową.

1. Górne żebra
Klatka piersiowa w okresie połogu jest mocno obciążona przez powiększone piersi oraz intensywny czas karmienia piersią. Terapeuta kładzie opuszki palców na chrząstkach żebrowych, delikatnie je dociska i jednocześnie wykonuje ruch okrężny ramieniem pacjenta (w tym przypadku zgodnie z ruchem wskazówek zegara). Technika obejmuje górne żebra.

2. Dolne żebra
Terapeuta odwodzi maksymalnie ramię, jednocześnie spychając dolne żebra w dół. Technikę można wykonywać z oddechem. W czasie wdechu wykonuje się odwiedzenie i zepchnięcie żeber w kierunku doogonowym.

3. Mobilizacja połączenia żeber z kręgosłupem
Terapeuta prawą ręką obejmuje ramię pacjenta. Wykonuje ruchy okrężne, otwierające klatkę piersiową. Lewa dłoń terapeuty umieszczona jest na chrząstkach żebrowych – podczas maksymalnego napięcia wyczuwanego na powierzchniach żebrowych terapeuta delikatnie podnosi strukturę w celu mobilizacji połączenia kręgosłupa piersiowego z żebrem.

Mobilizacja przepony

Pacjentka leży na plecach, kolana zgięte, poduszka pod głową.
Terapeuta umieszcza kciuk i palec wskazujący poniżej 10. żebra. Stopniowo dłonie terapeuty zagłębiają się w przestrzeń podżebrową. Następnie powoli przesuwa on struktury w prawo i w lewo, oceniając napięcie. Wybiera kierunek ułatwiony i pozostaje w tej pozycji do uzyskania rozluźnienia. Dąży do wyrównania napięć pomiędzy prawą i lewą kopułą przepony.

Pacjentka pozostaje w tej samej pozycji. Terapeuta staje za głową pacjentki, układa palce pod 10. żebrem, jego dłonie stopniowo zatapiają się w tkankach. Wraz z wdechem pacjentki terapeuta podąża za ruchem, w czasie wydechu nie odpuszcza, pozostając w pozycji wdechowej. Wraz z kolejnymi oddechami uzyskuje się efekt rozluźnienia. Pracuje się do uzyskania odczuwalnej zmiany napięcia tkanek.

Rozluźnianie mięśnia biodrowo-lędźwiowego

Aby rozpocząć terapię, należy odszukać mięsień biodrowo-lędźwiowy. Włókien tego mięśnia szuka się między pępkiem a kolcem biodrowym przednim górnym. Następnie terapeuta prosi pacjentkę o uniesienie głowy. Zsuwając się po krawędzi mięśnia prostego brzucha, powinien odnaleźć włókna badanego mięśnia – w celu potwierdzenia prosi pacjentkę o uniesienie kolana po stronie badanej z oporem, wtedy włókna mięśnia biodrowo-lędźwiowego zostaną napięte...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy