Uwzględnienie treningu motorycznego w rehabilitacji zespołu cieśni podbarkowej

Zapraszamy również do wzięcia udziału w III EDYCJI PHYSIO EXPERT SUMMIT 2024. KONFERENCJI PREKURSORÓW REHABILITACJI!

Bardzo ważne jest, aby w okresie leczenia i rehabilitacji prowadzenie pacjenta zostało zaplanowane i przeprowadzone przez interdyscyplinarny zespół składający się ze sportowca, trenera, lekarza, fizjoterapeuty, trenera przygotowania motorycznego, diagnosty funkcjonalnego, fizjologa oraz psychologa. Odpowiednio zaplanowany proces usprawniania pozwoli zawodnikowi w jak najkrótszym czasie wrócić do zdrowia i sprawności fizycznej, a także daje możliwość dodatkowej poprawy jego parametrów kondycyjnych [1].

Rozpoczynając pracę nad programem rehabilitacji i planem treningowym, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do etiologii zespołu ciasnoty podbarkowej. Z anatomii wiadomo, że pomiędzy wyrostkiem barkowym łopatki a głową kości ramiennej znajduje się przestrzeń nazywana przestrzenią podbarkową. Przebiegają przez nią: ścięgno głowy długiej bicepsa oraz ścięgna mięśni stożka rotatorów odpowiadających za ruchy odwodzenia, zgięcia i rotacji ramienia. Ponadto między wyrostkiem barkowym a warstwą mięśniową znajduje się kaletka podbarkowa – niewielka struktura ochronna, umożliwiająca swobodne przemieszczanie się struktur względem siebie [3, 4]. Pierwsze doniesienia o samym schorzeniu pochodzą z 1852 r. i już od tamtego czasu wielu badaczy próbowało dokładniej zbadać i opisać temat. 

Ciasnota podbarkowa, definiowana również jako konflikt podbarkowy, może ujawnić się we wszystkich grupach wiekowych. Najczęściej narażone są na nią osoby wykonujące ruchy kończyną górną ponad głową, m.in. trenujące siatkówkę, pływanie, podnoszenie ciężarów czy grające w piłkę ręczną. W grupie ryzyka znajdują się także pacjenci, u któ...