Biorąc pod uwagę biomechanikę kręgosłupa, test ten jest zbyt mało obiektywny, ponieważ uwzględnia przede wszystkim zakres oraz pozycję końcową tułowia (odległość palców od podłogi). U większości pacjentów średniego wieku odległość palców od podłogi w końcowej pozycji testu będzie najprawdopodobniej w normie. W sytuacji, w której występuje ograniczenie ruchomości w danym segmencie lub odcinku, często dochodzi do kompensacji tego ograniczenia poprzez wzrost ruchomości w sąsiednich segmentach, przez co końcowy wynik testu może być „względnie” prawidłowy. W rzeczywistości cały kompleks lędźwiowo-miedniczno-biodrowy (kompleks l-m-b) należałoby przeanalizować tak, aby odpowiedzieć na pytanie: w którym stawie/stawach inicjowany jest ruch pochylenia do przodu oraz w jakim zakresie.
Fizjologicznie ruch pochylenia do przodu (analizując sam kompleks l-m-b) powinien być zainicjowany przez zgięcie w stawach biodrowych (do 20–30°), następnie ruch jest sprzężony ze zgięciem w odcinku lędźwiowym. W końcowej fazie pochylenia do przodu miednica powinna osiągnąć 60–70° przodopochylenia. Biorąc pod uwagę powyższe informacje, okazuje się, że pomimo satysfakcjonującego wyniku w teście „palce – podłoga”, u zdecydowanej większości...
Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów
- 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
- Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
- ...i wiele więcej!
Nowoczesna wiedza, którą od razu wykorzystasz w pracy z pacjentem.
Specjalistyczne czasopismo dla fizjoterapeutów, łączące aktualną wiedzę naukową z codzienną praktyką kliniczną.
