Wraz z rozwojem medycyny zwiększa się liczba pacjentów pediatrycznych, u których oprócz problemów motorycznych są diagnozowane inne deficyty rozwojowe, m.in. na poziomie funkcji wykonawczych, logopedycznych, behawioralnych i sensorycznych. Determinują one poziom funkcjonowania w sferze sprawczości i samodzielności dziecka. Fizjoterapeuci coraz częściej znajdują zatrudnienie w placówkach edukacyjnych, potrzebują zatem dodatkowych informacji, by z większym zrozumieniem podejść do kwestii usprawniania małego pacjenta. Jak znaleźć klucz do sukcesu terapeutycznego w pracy z pacjentem ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi? Pomocna wydaje się wiedza z zakresu integracji bilateralnej (BI).
Autor: Ewa Górna
Integracja bilateralna (BI) to program ćwiczeń stworzony przez Sheilę Dobie, zachęcający mózg do efektywnego, szybkiego i precyzyjnego przetwarzania bodźców, rozwijający somatognozję (świadomość ciała) i praksję (planowanie, skuteczność i precyzję ruchu) poprzez wpływ na poprawę wszystkich procesów uczenia się. Poznanie prawidłowych wzorców ruchowych, odnajdywanie siebie w przestrzeni i znajomość schematu ciała zwiększają poczucie bezpieczeństwa i podnoszą samoocenę pacjenta.
Lokomocja człowieka stanowi przedmiot zainteresowania badaczy od najdawniejszych czasów. Chód jako kompleksowa i naturalna forma aktywności fizycznej, kształtuje harmonię pracy mięśniowej oraz układu oddechowo-krążeniowego. Stanowi przykład treningu aerobowego, który sprawdza się zarówno w oddziaływaniach profilaktyczno-rekreacyjnych, reedukacyjnych i rehabilitacyjnych, jak i sportowych.
Główna trudność sterowania ruchami jest rozpatrywana jako konieczność wyłączenia/ redukcji nadmiernych stopni swobody jednych połączeń stawowych w celu podwyższenia kontroli mobilności pozostałych. Ciało ludzkie posiada 240 kinematycznych stopni swobody, 72 przypadają na kończyny górne, a po 25 na każdą z rąk. Oprócz tego sprężystość mięśni agonistycznych i antagonistycznych wprowadza do układu dodatkowe tzw. dynamiczne stopnie swobody, czyniąc z ręki jeden z najdoskonalszych fragmentów układu kostno-stawowo-mięśniowego [2].
Główna trudność sterowania ruchami jest rozpatrywana jako konieczność wyłączenia/ redukcji nadmiernych stopni swobody jednych połączeń stawowych w celu podwyższenia kontroli mobilności pozostałych. Ciało ludzkie posiada 240 kinematycznych stopni swobody, 72 przypadają na kończyny górne, a po 25 na każdą z rąk. Oprócz tego sprężystość mięśni agonistycznych i antagonistycznych wprowadza do układu dodatkowe tzw. dynamiczne stopnie swobody, czyniąc z ręki jeden z najdoskonalszych fragmentów układu kostno-stawowo-mięśniowego [2].
Postępowanie fizjoterapeutyczne po zabiegu operacyjnym zszycia ścięgna Achillesa jest prowadzone we współpracy lekarza, fizjoterapeuty i pacjenta. Wybór odpowiedniej terapii opiera się na szczegółowym badaniu przedmiotowym oraz podmiotowym z wykluczeniem przeciwwskazań do zastosowania leczenia. W planowaniu terapii należy pamiętać o uwzględnieniu fazy formowania się blizny, jej umiejscowieniu, aktualnym stanie zdrowia pacjenta i czynnikach zewnętrznych mogących mieć wpływ na proces gojenia.
Ścięgno Achillesa jest najmocniejszym, najdłuższym, ale też najczęściej zrywanym ścięgnem w obrębie kończyny dolnej. Uraz ten może być leczony zarówno zachowawczo, jak i operacyjnie. Zabieg operacyjny zszycia ścięgna Achillesa to dopiero początek długiej drogi powrotu do sprawności. Niezależnie od wybranej metody leczenia protokół rehabilitacji jest integralnym aspektem przywracania funkcji uszkodzonego ścięgna.