Możliwości pracy z blizną na przykładzie blizny po operacyjnym leczeniu zerwania ścięgna Achillesa. Część 1

Ścięgno Achillesa jest najmocniejszym, najdłuższym [1], jednakże również najczęściej zrywanym ścięgnem w obrębie kończyny dolnej [2, 3].
Do zerwania dochodzi głównie w miejscu jego najsłabszego unaczynienia, tj. między 2 a 5 cm, mierząc od przyczepu do kości piętowej [1]. Obserwowany wzrost liczby dysfunkcji ścięgna Achillesa wiąże się m.in. ze wzrostem aktywności sportowej i problem ten dotyczy w przeważającej mierze mężczyzn, będących w trzeciej i czwartej dekadzie życia [2]. 
Dysfunkcja może być leczona zarówno zachowawczo, jak i operacyjnie. Wybór najlepszej metody leczenia jest kontrowersyjny [2, 3] i do tej pory nie osiągnięto konsensusu w kwestii optymalizacji protokołu leczenia. Ostateczną decyzję o metodzie leczenia podejmuje lekarz w porozumieniu z pacjentem, stawiając na szalach: aktualny stan zdrowia pacjenta (w tym czynniki utrudniające zdrowienie ścięgna), możliwość przywrócenia prawidłowej długości, siły oraz funkcji zerwanego ścięgna, dostępność do rehabilitacji, a także możliwe komplikacje związane z wybraną metodą 
leczenia [4–6]. 
Dawniej ze względu na wyższe ryzyko ponownego zerwania ścięgna w przypadku leczenia zachowawczego [7] najczęściej wybieraną metodą leczenia był zabieg operacyjny. Aktualnie szacuje się, iż ryzyko ponownego zerwania ścięgna jest niższe o 1,6%, natomiast wystąpienia innych komplikacji – o 3,3% wyższe w przypadku leczenia operacyjnego niż w przypadku leczenia zachowawczego [5]. Holm i wsp. [8] wykazali brak istotnych statystycznie różnic między obiema metodami leczenia pod względem ponownego zerwania ścięgna. Dodatkowo, uzyskanie lepszych wczesnych wyników funkcjonalnych oraz szybszy powrót do pracy badacze wiązali z możliwością wczesnego wprowadzenia rehabilitacji pooperacyjnej uwzględniającej wczesną mobilizację.

Rehabilitacja po operacyjnym leczeniu zerwa