Biotensegracyjny model ryglowania stawów krzyżowo-biodrowych

Nowoczesne metody fizjoterapii

W ostatniej dekadzie znacznie zmieniło się biomechaniczne rozumienie architektury ciała człowieka. Koniec XX w. przyniósł zmianę paradygmatu poznawczego. Dzięki nowym osiągnięciom technologicznym sposób postrzegania i opisywania rzeczywistości przeszedł od czysto mechanicznego punktu widzenia dominującego w XIX i XX w. w kierunku dostrzegania wszechobecnych połączeń i wzajemnych zależności.

Wszystkie pionierskie osiągnięcia ubiegłych wieków – silnik parowy i spalinowy czy drapacze chmur – opierały się na poznaniu i okiełznaniu podstawowych zasad fizyki i mechaniki. Wydaje się, że w tym modelu osiągnięto wszystko, co było możliwe. Ludzkość doszła do fizycznych granic wytrzymałości materiałów i konceptów używanych w tradycyjny sposób. Obecnie uwagę naukowców zaprząta mechanika kwantowa, zachowanie najdrobniejszych części składowych wszechświata oraz sposoby, w jakie można naśladować naturę, by np. pozyskać energię. Za dzisiejsze osiągnięcia można uznać architekturę procesorów komputerowych, drapacze chmur zdolne do adaptowania się do siły wiatru, ogniwa fotowoltaiczne, odkrycie sekwencji genomu czy chociażby aplikacje mobilne łączące ludzi w społeczności internetowe. 

POLECAMY

Dostrzegalne jest przejście od mechanicznej newtonowskiej rzeczywistości i społeczeństwa w kierunku rozproszonego indywidualizmu, wspólnie tworzącego jeden organizm zarówno w rzeczywistości, jak i sieci internetowej. Można powiedzieć, że przechodzimy w kierunku biomimikry, czyli staramy się naśladować naturę, która mimo swojej różnorodności pozostaje jedną całością. Przykładem może być coraz powszechniejsza organizacja pracy na odległość, gdzie pracownicy firm pracują zdalnie z domu, ograniczając tym koszty dla pracodawcy oraz oszczędzając własny czas. 

Warto sobie uświadomić, że pracując nad detalami organizacji „systemów połączonych”, jest się w stanie dostroić szczegóły ich pracy tak, by były najbardziej wydajne dla korzyści ogółu. Czy nie przypomina to trochę organizmu? Czym jest ludzki organizm, jeśli nie połączeniem wielu biologicznych systemów koniecznych razem, by zapewnić homeostazę. 

Jedną ze wspólnych cech biologicznych systemów jest ich samoczynne dążenie do doskonałości. W wyniku lat ewolucji natura wytworzyła idealne rozwiązania dla podstawowych problemów, takich jak przyjmowanie i przekazywanie energii dla zabezpieczenia trwania przekazywanego z pokolenia na pokolenie kodu genetycznego.

Biotensegracja i tkanka łączna

Zmiana perspektywy postrzegania rzeczywistości oczywiście nie ominęła medycyny. Postęp technologiczny pozwolił na rozwój nowych metod badawczych. Diagnostyka dostępna obecnie znacznie różni się od tej, która była powszechna 10–20 lat temu. Można tu wymienić wszystkie funkcjonalne urządzenia rezonansu magnetycznego (RM) i tomografii komputerowej (TK), które stają się coraz bardziej dostępne również Polsce. Współczesny prężnie działający gabinet fizjoterapeutyczny może pozwolić sobie na posiadanie własnego urządzania do obrazowania ultradźwiękami, co pozwala terapeucie na sprawdzenie głębokości dotyku oraz ocenę skutków interwencji manualnych, jakie wykonał na ciele pacjenta. 

Rozwój technik obrazowania i testowania właściwości tkanki pokazał całkowicie odmienny obraz ciała. Jeżeli chodzi o rozwój zrozumienia i wiedzy na temat tkanek miękkich, można tu wymienić pionierskie metody doktora Guimberteau (www.endovivo.com)1. Użył on kamery endoskopowej, by w żywym ciele zaobserwować i nagrać zachowanie tkanki łącznej. To, co do tej pory było pomijane w pracach anatomów jako tkanka jedynie fizycznie spajająca organy i struktury w ciele, okazało się żyć własnym życiem. Te i wiele innych prac badawczych z ostatnich dwóch dekad przyczyniły się do szczególnego zainteresowania tkanką łączną w medycynie2. Okazuje się, że tkanka do tej pory uważana jedynie za „wypełniacz”, tak naprawdę jest „elastycznym kręgosłupem” ciała. Oddziela i jednocześnie łączy komory i przegrody ciała w cały organizm. Tkanka ta jest wszędzie w ciele, sięga nawet tam, gdzie nie sięga układ nerwowy. Powięź zdolna jest do przenoszenia sił i naprężeń, ale również do przenoszenia informacji w ciele z większą prędkością niż układ nerwowy. Poprzez sieć tkanki łącznej ciało jest w bezpośrednim kontakcie z otoczeniem aż do DNA (poprzez skórę, pow...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy