Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

15 kwietnia 2019

NR 104 (Kwiecień 2019)

Fizjoterapia w leczeniu łokcia tenisisty

522

Kontrolowana aktywność fizyczna wpływa pozytywnie na wiele układów i narządów organizmu człowieka. Ruch pod każdą postacią jest podstawą właściwej egzystencji. W perspektywie czasu powoduje on rozwój odpowiednich zachowań, zwłaszcza prozdrowotnych. 
Kończyny górne odgrywają kluczową rolę w prawidłowym funkcjonowaniu człowieka w życiu codziennym. Pod względem anatomicznym kończyna górna jest to część ciała, na którą składają się przede wszystkim:

POLECAMY

  • okolica naramienna,
  • okolica pachowa,
  • ramię,
  • łokieć,
  • przedramię,
  • nadgarstek,
  • ręka.

Z tułowiem omawiana powyżej struktura połączona jest obręczą kończyny górnej. Składa się ona z trzech odcinków zespolonych w sposób naturalny określonymi stawami:

  • odcinka bliższego (ramienia),
  • odcinka środkowego (przedramienia),
  • odcinka dalszego (ręki).

Kończyny górne człowieka pełnią szereg bardzo ważnych funkcji, do których zalicza się m.in.:

  • czynności chwytne,
  • czynności manipulacyjne,
  • czynności obronne (obrona lub atak).

Jednym z ważniejszych stawów kończyny górnej zapewniających odpowiednią jej ruchomość jest staw łokciowy. Ze względu na swoją budowę i umiejscowienie jest narażony na różnorodne urazy lub kontuzje.

Anatomia stawu łokciowego

Staw łokciowy jest stawem złożonym. Składa się z trzech stawów anatomicznie złączonych ze sobą i objętych wspólną torebką. Dwa z nich – jeden staw zawiasowy i jeden kulisty – współpracują, wykonując zgięcie i prostowanie w stawie łokciowym. Są to stawy ramienno-łokciowy oraz ramienno-promieniowy. Staw trzeci, obrotowy, czynnościowo niezależny od poprzednich, to staw promieniowo-łokciowy bliższy. Wspólnie ze stawem promieniowo-łokciowym dalszym, oddalonym od niego o długość kości przedramienia, umożliwia ruchy nawracania i odwracania przedramienia wraz z ręką [1].

Staw ramienno-łokciowy 

Główka stawu ramienno-łokciowego utworzona jest przez bloczek kości ramiennej. Składa się on z większego stożka łokciowego i mniejszego promieniowego, które łączą się ze sobą ściętymi wierzchołkami. Oba stożki wraz z główką kości ramiennej mają te same osie; stanowią one wspólną oś bloczka dla ruchów zginania i prostowania, biegnąc poprzecznie tuż poniżej obu nadkłykci. Z przodu bloczek jest nieco większy niż z tyłu. 

Panewka stawu ramienno-łokciowego jest utworzona przez wcięcie bloczkowe kości łokciowej, ograniczone przez wyrostek łokciowy i wyrostek dziobiasty. Obejmuje ono obcęgowato bloczek kości ramiennej, stanowiąc w przekroju strzałkowym nieco mniej niż połowę obwodu bloczka. Panewka odpada od bloczka po przecięciu na preparacie więzadłowym torebki stawowej i więzadeł. Tylko w bardzo rzadkich przypadkach obejmuje ona więcej niż połowę obwodu bloczka. Zazwyczaj więc staw ten nie ma zabezpieczenia kostnego [1].

Staw ramienno-promieniowy

Główkę stawu ramienno-promieniowego tworzy główka kości ramiennej. Jest ona kształtu prawie kulistego, ale tylko jej powierzchnia przednia i dolna jako powierzchnie stawowe są pokryte chrząstką. Chrząstka sięga z tyłu znacznie niżej aniżeli na bloczku kości ramiennej. Patrząc od tyłu, na główce widać tylko wąski rąbek chrzęstny. 

Panewka stawu ramienno-promieniowego jest utworzona przez dołek głowy kości promieniowej. Jej promień krzywizny odpowiada promieniowi główki kości ramiennej [1].

Staw promieniowo-łokciowy bliższy

Główka stawu promieniowo-łokciowego bliższego jest utworzona przez obwód stawowy głowy kości promieniowej, panewka zaś przez wcięcie promieniowe kości łokciowej i więzadło pierścieniowate. Obwód stawowy głowy kości promieniowej w części skierowanej do kości łokciowej jest nieco wyższy od pozostałej, przeznaczonej dla więzadła pierścieniowatego, które go obejmuje. Obwód ten, stożkowatego kształtu, jest skierowany wierzchołkiem ku dołowi. 

Po stronie promieniowej wyrostka dziobiastego kości łokciowej znajduje się panewka stawowa w postaci wcięcia promieniowego kości łokciowej. Pokrywa ona ok. jednej czwartej głowy kości promieniowej [1].

Torebka stawowa

Torebka stawowa jest napięta i wzmocniona więzadłami z obu boków, zaś dosyć obszerna i cienka z przodu oraz z tyłu. Wskutek tego w chwili zginania jej przednia ściana rozluźnia się i fałduje, a biegnący nad nią mięsień ramienny pociąga torebkę, napina ją i chroni przed wpukleniem się w obręb stawu. W położeniu wyprostowanym torebka uwypukla się z tyłu po obu stronach wyrostka łokciowego. Głowa przyśrodkowa mięśnia trójgłowego przez pociąganie zapobiega tutaj wpukleniu się torebki. 

Do kości ramiennej torebka przyczepia się z przodu i z tyłu wzdłuż linii wypukłych ku górze, które z przodu biegną wzdłuż górnych granic dołów dziobiastego i promieniowego, z tyłu zaś – dołu wyrostka łokciowego. Bocznie torebka stawowa przyczepia się poniżej obu nadkłykci. Na kości łokciowej przyczep torebki biegnie wzdłuż całego obwodu wcięcia bloczkowego i wcięcia promieniowego, z wyjątkiem wierzchołków wyrostków łokciowego i dziobiastego, które są objęte torebką, leżą więc wewnątrz jamy stawowej i mogą wchodzić do odpowiednich dołów. Na kości promieniowej torebka przyczepia się dokoła szyjki mniej więcej pośrodku, między brzegiem dalszym głowy a guzowatością kości promieniowej. 

Powierzchnie kości objęte błoną włóknistą torebki, a niepokryte chrząstką, są wysłane gładką, błyszczącą błoną maziową. Ciągnie się ona od brzegów powierzchni stawowych kości ramiennej i wyściela doły: dziobiasty, promieniowy i wyrostka łokciowego. Przerzuca się następnie na powierzchnię wewnętrzną błony włóknistej, która wyściela i obejmuje szyjkę kości promieniowej. Na kości łokciowej biegnie ona razem z błoną włóknistą wzdłuż brzegów wcięcia bloczkowego. Między wcięciem promieniowym kości łokciowej a obwodem stawowym głowy kości promieniowej znajduje się wąskie, skierowane ku dołowi uwypuklenie torebki zwane zachyłkiem workowatym. 

Między błoną maziową a włóknistą torebki znajdują się często skupienia tkanki tłuszczowej, największe z nich w okolicach wyrostka łokciowego. W ruchu zgięcia mięsień trójgłowy wypycha je do dołu wyrostka łokciowego. Skupienia drugie i trzecie znajdują się przed dołami przednimi, promieniowymi i dziobiastymi; w ruchu prostowania mięsień ramienny wciska je do odpowiednich dołów. Te skupienia tłuszczowe wypełniają więc wolne przestrzenie, które powstają w ruchach zgięcia i prostowania [1].

Staw promieniowo-łokciowy dalszy

Omawiany staw wraz ze stawem promieniowo-łokciowym bliższym umożliwia ruchy nawracania i odwracania przedramienia wraz z ręką. Powierzchnie stawowe stawu promieniowo-łokciowego dalszego są analogiczne do powierzchni stawu bliższego, tylko kość promieniowa i łokciowa zamieniły się rolami: u góry panewka jest utworzona przez kość łokciową, tutaj – przez kość promieniową. Panewka obejmuje główkę stawową, którą tworzy głowa kości łokciowej. Otacza ją obwód stawowy. W przeciwieństwie do obwodu kości promieniowej nie biegnie ona jednak dokoła głowy, lecz zajmuje jedynie ok. jej połowy. Z przodu wysokość obwodu wynosi ok. 1 cm, ku obu bokom stopniowo opada, w całości jest więc kształtu sierpowatego. Panewkę stawową tworzy wcięcie łokciowe kości promieniowej. 

Do stawu promieniowo-łokciowego dalszego należy krążek stawowy, który przylega do dolnej nierównej powierzchni głowy kości łokciowej, pokrytej chrząstką włóknistą. Krążek ten, kształtu trójkątnego, jest zbudowany przeważnie z włókien łącznotkankowych. Przyczepia się on z jednej strony do wyrostka rylcowatego kości łokciowej, z drugiej – do krawędzi między wcięciem łokciowym a powierzchnią nadgarstkową kości promieniowej. Jest dwuwklęsły; na obwodzie ma grubość ok. 5 mm. Powierzchnia górna krążka jest zwrócona do głowy kości łokciowej, dolna zaś – ku kościom nadgarstka; w ten sposób krążek oddziela jamę stawu promieniowo-łokciowego dalszego od jamy stawu promieniowo-nadgarstkowego. 

Torebka stawowa, luźna, lecz mocna, jest najgrubsza po stronie tylnej przy kości promieniowej. Przyczep torebki biegnie prawie wszędzie ściśle wzdłuż brzegów chrząstki stawowej albo krążka. Tylko w przestrzeni międzykostnej powyżej brzegów chrząstki stawowej znajduje się wypustka torebki wysokości ok. 1 cm, wysłana błoną maziową; tworzy tu ona zachyłek workowaty. Jama stawowa nie stanowi przestrzeni jednokształtnej, lecz jest załamana pod kątem prostym; jedna część znajduje się między obiema kośćmi przedramienia, druga – między kością łokciową a krążkiem stawowym [1].

Więzadła stawu łokciowego

Do więzadeł stawu łokciowego zalicza się:

  • Więzadło poboczne łokciowe – jest to silne, płaskie, trójkątne pasmo więzadłowe biegnące po stronie łokciowej torebki. Ciągnie się ono od nadkłykcia przyśrodkowego silnie rozbieżnie do brzegu łokciowego wcięcia bloczkowego; na jego części przedniej znajduje się powierzchowny silny i gruby pęczek, który przyczepia się u podstawy wyrostka dziobiastego. Więzadło poboczne łokciowe zapobiega przesuwaniu się kości łokciowej w kierunku promieniowym.
  • Więzadło poboczne promieniowe – biegnie po stronie promieniowej torebki. Rozpoczyna się ono jako silne pasmo na nadkłykciu bocznym, dzieląc się następnie na dwa rozbieżne ramiona: jedno biegnie do przodu, drugie do tyłu głowy kości promieniowej. Przyczepiają się one na kości łokciowej częściowo do przodu, częściowo do tyłu od wcięcia promieniowego. Przestrzeń między obu ramionami tego więzadła jest wypełniona włóknami, które rozpoczynają się na nadkłykciu i łączą z włóknami więzadła pierścieniowatego kości promieniowej. Więzadło poboczne promieniowe nie przyczepia się więc do kości promieniowej, a tym samym nie ogranicza jej ruchów obrotowych. Natomiast zapobiega ono przesuwaniu się kości promieniowej w kierunku łokciowym, a przede wszystkim wzmacnia więzadło pierścieniowate.
  • Więzadło pierścieniowate kości promieniowej – uzupełnia panewkę kostną. Więzadło to przyczepia się do przedniego i tylnego brzegu wcięcia promieniowego kości łokciowej i obejmuje obwód stawowy głowy kości promieniowej; na stronie wewnętrznej jest ono często pokryte chrząstką. Więzadło pierścieniowate jest bardzo mocne, kształtem dostosowane do stożkowatego obwodu głowy, zatem ku dołowi lejkowato zwężone. Z tego powodu głowa kości u dorosłego jedynie z trudem daje się wyciągnąć z więzadła. U dziecka jest ono znacznie słabsze, stąd duża możliwość zwichnięcia główki stawowej przez pociągnięcie dziecka za rękę.
  • Więzadło czworokątne – oprócz więzadła pierścieniowatego jeszcze jedno więzadło, czworokątne, łączy obie kości przedramienia w stawie promieniowo-łokciowym bliższym. Jest to pasmo włókniste, poziomo rozpięte między dolnym brzegiem wcięcia promieniowego kości łokciowej a odpowiadającą mu częścią szyjki kości promieniowej. Więzadło to jest rozluźnione w położeniu spoczynku kończyny, napięte zaś zarówno w ruchach pronacji, jak i supinacji, kiedy owija się dookoła szyjki kości promieniowej, przyczyniając się do ograniczenia powyższych ruchów [1].

Tętnice i nerwy

Tętnice zaopatrujące staw łokciowy pochodzą z sieci stawowej, która go oplata. Jest ona utworzona z gałązek tętnicy głębokiej ramienia, górnej i dolnej tętnicy pobocznej łokciowej oraz tętnic wstecznych odchodzących od tętnicy łokciowej i promieniowej. 

Wszystkie wielkie pnie nerwowe w okolicy stawu łokciowego oddają do niego gałązki. Ściana przednia otrzymuje włókna od nerwów pośrodkowego i mięśniowo-skórnego. Ściana tylna jest unerwiona przez drobne gałązki nerwu łokciowego i promieniowego [1].

Biomechanika stawu łokciowego

Oś stawu łokciowego (ramienno-łokciowego i ramienno-promieniowego) przechodzi przez środek bloczka i główki kości ramiennej, biegnie więc poniżej obu nadkłykci. W stawach tych odbywają się ruchy zgięcia i prostowania, w których udział biorą wspólnie obie kości przedramienia; więzadło pierścieniowate bowiem przywiązuje do kości łokciowej kość promieniową, która zmuszona jest wykonywać jej ruchy. 

Oś stawu łokciowego nie jest stała. W rzeczywistości odbywają się ruchy w stosunku do wielu osi chwilowych, które wahają się dokoła osi średniej. Ślad, który pozostawia jakiś punkt kości łokciowej w jej ruchu, nie tworzy linii prostej, lecz zygzakowatą. Te odchylenia od czystego ruchu zawiasowego są jednak tak nieznaczne, że praktycznie nie odgrywają roli. Są one powodowane układem mięśni; żaden z nich, z wyjątkiem mięśnia naramiennego, nie jest ściśle i wyłącznie mięśniem zginającym. Z tego powodu staw łokciowy (ramienno-łokciowy) należy uważać za staw zawiasowy z różnymi osiami chwilowymi, które wahają się w stosunku do osi średniej. 

W położeniu wyprostnym ramię i przedramię u mężczyzny tworzą kąt 175°, u kobiety – niespełna 180°. Nadmierne wyprostowanie występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, a najczęściej u dzieci, u których wyrostki dziobiasty i łokciowy są słabiej rozwinięte. U osób fizycznie mocnych wyrostki te są silnie rozwinięte i mogą powodować ograniczenie zakresu ruchu. W położeniu maksymalnego zgięcia ramię i przedramię tworzą kąt ok. 40°. Zahamowanie ruchu prostowania następuje ostatecznie przez oparcie się wyrostka łokciowego o dno dołu tego wyrostka. W chwili zginania hamowanie odbywa się przede wszystkim przez napięcie tylnej ściany torebki stawowej i mięśni prostujących, również przez leżące między ramieniem i przedramieniem zginacze, ostatecznie przez zetknięcie się wyrostka dziobiastego z dołem tego wyrostka. 

Staw ramienno-promieniowy ze względu na budowę powierzchni stawowych jest stawem kulistym, wykonuje jednak tylko dwa rodzaje ruchu: zginanie i prostowanie oraz ruchy obrotowe. Pierwsze wykonuje wspólnie z ruchami w stawie ramienno-łokciowym. Drugie są to ruchy obrotowe głowy kości promieniowej na główce kości ramiennej, wspólnie z ruchami obrotowymi w stawie promieniowo-łokciowym bliższym. Ruch w trzecim kierunku nie występuje, ruchy odwodzenia kości promieniowej są bowiem niewykonalne.
 
Głowa kości promieniowej nie we wszystkich położeniach stawu styka się całkowicie z główką kości ramiennej. Powierzchnie stawowe stykają się w ruchach zgięcia pod kątem prostym. Jest to położenie największej stabilizacji stawu łokciowego. Jest to też położenie neutralne, w którym staw znajduje się w czasie wykonywania subtelnych ruchów. W położeniu wyprostowanym głowa kości promieniowej tylko z przodu i z tyłu przylega do dolnego końca kości ramiennej. Z boków obie kości nieco odstają od siebie; od strony promieniowej wyraźnie wyczuwa się szczelinę stawową między główką kości ramiennej a głową kości promieniowej [1].

Mięśnie przebiegające wokół stawu łokciowego możemy podzielić na następujące grupy:

  • przednią (mięśnie zginające staw łokciowy),
  • tylną (mięśnie prostujące staw łokciowy),
  • boczną (mięśnie prostujące nadgarstek i palce),
  • przyśrodkową (mięśnie zginające nadgarstek i palce),
  • pronatory i supinatory (mięśnie wykonujące odwrócenie i nawrócenie dłoni).

Mięśnie otaczające staw łokciowy to m.in.:

  • mięsień ramienny,
  • mięsień dwugłowy ramienia,
  • mięsień ramienno-promieniowy,
  • mięsień nawrotny obły,
  • mięsień zginacz łokciowy nadgarstka,
  • mięsień trójgłowy ramienia,
  • mięsień łokciowy,
  • mięsień odwracacz,
  • mięsień dwugłowy ramienia,
  • mięsień nawrotny czworoboczny,
  • mięsień nawrotny obły,
  • mięsień zginacz promieniowy nadgarstka,
  • mięsień zginacz łokciowy nadgarstka,
  • mięsień prostownik promieniowy długi nadgarstka,
  • mięsień prostownik promieniowy krótki nadgarstka,
  • mięsień prostownik łokciowy nadgarstka.

Łokieć tenisisty

Staw łokciowy ze względu na swoją budowę oraz umiejscowienie często narażony jest na rozmaite kontuzje lub urazy. Takie dysfunkcje najczęściej objawiają się bólem.

Przyczyny bólu łokcia można podzielić na:

  • zaburzenia stawowe – powstałe na podstawie zmian w strukturze chrzęstnej lub kostnej, 
  • zaburzenia okołostawowe – stan zapalny tkanek otaczających staw (kaletek, ścięgien, mięśni), 
  • entezopatie – zmiany chorobowe przyczepów ścięgnistych mięśni do kości, zwiększone napięcie mięśniowe, wiotkość więzadłowa,
  • ból rzutowany – dysfunkcje na poziome kręgosłupa szyjnego i barku.

Najczęstsze choroby łokcia to m.in.:

  • zapalenie kaletki łokciowej,
  • złamanie wyrostka łokciowego,
  • zespół rowka nerwu łokciowego,
  • łokieć golfisty,
  • łokieć tenisisty,
  • łokieć studenta,
  • zapalenie fałdu maziowego łokcia.

Łokieć tenisisty to zapalenie nadkłykcia bocznego. To choroba mięśni prostowników nadgarstka. Dochodzi do niego na bocznym nadkłykciu kości ramiennej, w miejscu przyczepu bliższego tych mięśni [2, 3]. Najintensywniejsze zmiany degeneracyjne zachodzą przede wszystkim w ścięgnistym przyczepie bliższym promieniowego prostownika nadgarstka krótkiego. Opisywane schorzenie występuje nie tylko u sportowców, ale także bardzo często u ludzi prowadzących nieaktywny tryb życia. W grupie wysokiego ryzyka znajdują się osoby powtarzające energiczne ruchy ręką związane przede wszystkim z przeprostem oraz nawracaniem nadgarstka. Choroba ta występuje zazwyczaj między 30. a 55. rokiem życia. Opisywany problem dotyczy osób, które wykonują m.in. zawód: hydraulika, malarza, murarza, stomatologa.

Przyczyny powstania łokcia tenisisty to przede wszystkim:

  • liczne urazy,
  • częste przeciążenia,
  • rozległe stany zapalne,
  • intensywna aktywność ruchowa,
  • zmiany degeneracyjne w strukturze kolagenu,
  • zaburzenia ukrwienia (w mięśniach, ścięgnach).

Objawy łokcia tenisisty to przede wszystkim:

  • ból (zwłaszcza po bocznej stronie stawu),
  • tkliwość (okolicy stawu),
  • zmniejszona ruchomość,
  • osłabienie mięśni,
  • trudności w wykonywaniu prostych czynności (np. w podnoszeniu szklanki wody).

Diagnostyka łokcia tenisisty

W przypadku powstania różnego rodzaju zaburzeń w obrębie stawu łokciowego pacjent w pierwszym etapie zgłasza się do lekarza podstawowej opieki medycznej (zazwyczaj jest to lekarz rodzinny). Doktor po zebraniu dokładnego wywiadu oraz po wstępnym obejrzeniu kończyny zwykle zaleca konsultację ortopedyczną. Lekarz ortopeda sporządza wywiad dotyczący chorób towarzyszących, które mogły mieć wpływ na powstanie entezopatii. W wywiadzie należy ustalić mechanizm powstawania bólu, jego charakter oraz czas trwania. 

Badanie kliniczne polega przede wszystkim na dokładnym obejrzeniu miejsc, które pacjent wskazuje jako źródło potencjalnych dolegliwości bólowych. Objaw bólu może być wywołany przez bezpośrednie badanie palpacyjne nadkłykcia bocznego. Powinno się zwracać szczególną uwagę na obrzęk, badać wysięk stawowy oraz oceniać ewentualne zmiany skórne. W szczegółowym badaniu klinicznym można w dużej mierze stwierdzić poszerzenie zarysu więzadła, osłabienie i zanik mięśni. Przy prawidłowym diagnozowaniu łokcia tenisisty wskazane jest wykonanie określonych testów, takich jak test Cozena czy test Milla.
Do precyzyjnego zdiagnozowania łokcia tenisisty służą następujące badania obrazowe:

  • RTG – obraz radiologiczny w przypadku omawianego schorzenia może nie wykazać żadnych zmian. To badanie wykonuje się, aby w pełni wykluczyć inne przyczyny dolegliwości bólowych, np. zmiany zwyrodnieniowe. Zdjęcie rentgenowskie powinno się wykonać w dwóch projekcjach, jednej AP i jednej bocznej.
  • Rezonans magnetyczny – wykazuje najwyższą rozdzielczość tkanki miękkiej w stosunku do innych technik obrazowania. W przypadku badania stawu łokciowego zapewnia najwięcej przydatnych informacji. Umożliwia wizualizację mięśni, więzadeł, ścięgien, nerwów, a także szpiku kostnego i chrząstki szklistej. W badaniu MRI obraz stawu łokciowego u osób z objawami zapalenia wykazuje wzmożony sygnał z obszarami rozluźnienia kolagenu i obszarami zwyrodnienia śluzowatego. Czasem widoczne są zwapnienia w miejscach przyczepu więzadła [4].
  • USG – w tym badaniu można dokładnie zlokalizować choroby ścięgien oraz ich przyczepów. Można również dokonać oceny zmian urazowych, zapalnych lub zwyrodnieniowych. Podczas USG dynamicznego w dużej mierze można zobaczyć moment przesuwania się ścięgien oraz pracy poszczególnych mięśni. Liczne badania USG potwierdzają, że zmiany w przyczepach mięśni nie muszą być skorelowane z dolegliwościami bólowymi [5].
  • Badanie histopatologiczne.
  • EMG (elektromiografia) – badanie to wykonuje się w celu prawidłowej oceny funkcji mięśni i nerwów. Jest bardzo pomocne w diagnostyce wielu chorób, ponieważ pomaga niezwykle precyzyjnie zlokalizować zmiany patologiczne.

Leczenie łokcia tenisisty

Leczenie omawianego schorzenia w dużej mierze polega na:

  • łagodzeniu dolegliwości bólowych,
  • zmniejszaniu ewentualnego stanu zapalnego,
  • przywracaniu prawidłowego zakresu ruchomości,
  • utrzymaniu zdolności do wykonywania codziennych czynności.

Kompleksowe postępowanie medyczne w przypadku łokcia tenisisty można podzielić na leczenie zachowawcze oraz chirurgiczne. 

Leczenie zachowawcze

W pierwszym etapie leczenia zachowawczego stosuje się farmakoterapię. Polega ona na podawaniu rozmaitych leków o różnym składzie chemicznym mających przede wszystkim działanie przeciwbólowe oraz przeciwzapalne. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są obecnie lekami z wyboru, chociaż nie wykazano, że wywierają one specyficzne działanie na czynność fibroblastów lub ścięgien [6]. 

Metodą z wyboru leczenia zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej jest ambulatoryjne podawanie tzw. blokady sterydowej – kortykosteroidowej. Niestety, ta metoda leczenia ma wady. Ponieważ ostrzykiwanie okolicy stawu blokuje zakończenia nerwowe, osoba poddawana temu zabiegowi nie odczuwa dolegliwości bólowych, przez co nie jest w stanie kontrolować czynności, które mogą powodować dodatkowe uszkodzenia w obrębie stawu. Konsekwencją tego może być zwiększenie zmian patologicznych w stawie. Możliwe jest również całkowite zerwanie mięśnia. Kuracja kortykosteroidowa ma działanie, które jest bardzo korzystne dla pacjenta, a mianowicie przeciwbólowe i przeciwzapalne [7].

W leczeniu zachowawczym łokcia tenisisty można zastosować nowoczesną terapię, jaką jest ostrzyknięcie stawu osoczem bogatopłytkowym. Określone płytki krwi zawierają czynnik wzrostu oraz bioaktywne białka, które m.in. hamują ból i pobudzają organizm do przyspieszenia procesów regeneracyjnych. W nowoczesnej medycynie stosuje się również ostrzyknięcie bolącego stawu łokciowego autologiczną krwią pacjenta. Metoda ta ma za zadanie wytworzenie krwiaka, który w sposób skuteczny zmniejszy lub zniweluje stan zapalny. 

W leczeniu zachowawczym bardzo ważną rolę odgrywa kompleksowa fizjoterapia. Zastosowanie rehabilitacji w leczeniu zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej jest istotnym elementem zmniejszającym dolegliwości bólowe. 

Dużą rolę w leczeniu tego schorzenia odgrywa fizykoterapia. Podstawowym zadaniem odpowiednio dobranych zabiegów jest stymulacja produkcji kolagenu, co prowadzi do polepszenia wytrzymałości oraz jakości ścięgna. Ponadto kompleksowa fizjoterapia powoduje rekonstrukcję właściwego unaczynienia zmienionej chorobowo okolicy [8, 9]. 

Na podstawie licznych badań stwierdzono bardzo skuteczny wpływ fizykoterapii na omawiane schorzenie. Za pomocą rozmaitych czynników fizykalnych oddziałuje się na organizm ludzki. Dzięki wytworzonym bodźcom w tkankach pacjenta zostaje zapoczątkowany proces biologiczny. 
Do podstawowych zabiegów z zakresu fizykoterapii zali...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy