Dołącz do czytelników
Brak wyników

Fizjoterapia w uogólnionej hipermobilności stawów

Artykuły z czasopisma | 26 lipca 2018 | NR 76
0 7779

Uogólniona hipermobilność stawowa (UHS) oznacza zwiększony zakres ruchu w stawach w porównaniu do normy uwzględniającej wiek, płeć oraz rasę przy braku chorób układowych [1–3]. Należy jednak zaznaczyć, że do opisania tego zjawiska wykorzystuje się w piśmiennictwie także inne określenia, np. wiotkość stawów, zespół hipermobilności konstytucjonalnej, hipermobilność stawowa, zespół łagodnej hipermobilności oraz zespół łagodnej hipermobilności stawowej [1–3].

Wpływ uogólnionej hipermobilności stawów

U osób z UHS obserwuje się częstsze występowanie: bólów kręgosłupa, bólów stawów obwodowych – głównie stawu kolanowego i stóp, zaburzeń postawy ciała, np. o typie skoliozy funkcjonalnej, postawy lordotycznej czy pleców kołyskowych (sway-back posture) oraz stóp płaskich [4–7] (zdj. 1–2). Częstsze występowanie hipermobilności stawowej stwierdza się również u dzieci i młodzieży ze skoliozą idiopatyczną [8, 9]. 

POLECAMY

Osoby ze zwiększoną ruchomością stawów są także bardziej narażone na urazy, do których może dochodzić pod wpływem intensywnie prowadzonych ćwiczeń oraz codziennej aktywności fizycznej. Przyczyną tego może być zaburzona propriocepcja oraz koordynacja wzrokowo-ruchowa, co ogranicza zdolność prawidłowej oceny kątowego położenia stawów oraz typowe dla osób z UHS zwiększanie stabilności postawy ciała przez przyjmowanie krańcowych pozycji w stawach [10, 11] (zdj. 3–4).

Należy również zwrócić uwagę, że mimo iż typowe dla osób z UHS jest zwiększenie zakresu ruchu w stawach, to stwierdza się u nich także zwiększoną aktywność niektórych mięśni (np. grupy tylnej mięśni uda) [12]. Fakt ten tłumaczy się kompensacyjną stabilizacją nadruchomych stawów i ma on istotne znaczenie z punktu widzenia diagnostyki oraz prawidłowego zaplanowania fizjoterapii – co opisano w dalszej części artykułu.

Epidemiologia uogólnionej hipermobilności stawów

Dane na temat częstości występowania UHS u dzieci i młodzieży są zróżnicowane i mieszczą się w przedziale 7–65% [1, 2, 13–17]. Tak duże rozbieżności wynikają z różnic metodologicznych – wielkości progowej przyjmowanej w badaniach przesiewowych, płci oraz wieku badanych, a także zastosowanych skal i testów [2]. 

Wydaje się, że najbardziej wiarygodne są dane wskazujące na występowanie UHS u 10–15% chłopców oraz 20–40% dziewcząt [1].

Metody oceny uogólnionej hipermobilności stawów

Skala Cartera i Wilkinsona 

Jedną z pierwszych skal wprowad...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy