Integracja Strukturalna 2.0

Z praktyki gabinetu

Czym jest

Integracja Strukturalna to system manipulacji tkanek miękkich oraz edukacji ruchowej stworzony po to, by:

POLECAMY

  • uwolnić ciało od akumulacji niekorzystnych strukturalnych wzorców posturalnych w kierunku lepszego ułożenia struktury w relacji do linii grawitacji,
  • uwolnić powięziowe adhezje oraz przywrócić normalny ślizg pomiędzy warstwami tkanki łącznej po to, by promować wolny od nadmiernych naprężeń tonus i właściwy ruch,
  • przywrócić pełną kinestetyczną świadomość ciała, tak by całe ciało miało właściwe przestrzenne odwzorowanie oraz odporny system autonomicznej regulacji.

Techniki i strategia terapii, jakie oferuje Integracja Strukturalna, są realizowane w bezpośredniej pracy z klientem w klinice. Mają zastosowanie w rehabilitacji, leczeniu niespecyficznych bólów mięśniowo-szkieletowych, prewencji urazów, somato-emocjonalnym uwalnianiu oraz rozwiązywaniu traum, redukcji stresu układu autonomicznego oraz służą jako pomoc w podnoszeniu wydajności (fizycznej czy artystycznej), a także jako tonik przeciwko starzeniu.
W swej istocie jednak Integracja Strukturalna jest procesem edukacyjnym – intensywnym przewodnikiem po strukturze ciała i jego odczuciach.
Częstą reakcją na terapię Integracji Strukturalnej jest poprawa płynności ruchu, lepsze ułożenie, zniesienie odczuć bólowych, wzrost energii, bardziej ekspresywna komunikacja oraz poczucie, że jest się we własnym ciele jak 
w domu.
Integracja Strukturalna stworzona przez Idę Rolf oraz jej pierwszych nauczycieli była wielosesyjnym protokołem bezpośrednich i specyficznych – czasami bolesnych – manipulacji tkanki po to, by uwolnić, jak nazwała to Ida Rolf, ciernie ciała, co oznaczało okolice układu mięśniowo-powięziowego, które uległy skróceniu lub których ruch został ograniczony, co uniemożliwiło swobodną pracę ciała, do której zostało ono stworzone. 
Doktor Ida P. Rolf była biochemiczką, która w latach 1920–1930
pod wpływem własnych problemów z kręgosłupem stworzyła i rozwinęła ów koncept. Początkowo zajmowała się jogą, później jednak była pod silnym wpływem osteopatii oraz techniki Aleksandra.
Po wojnie sformalizowała swoją pracę jako recepturę serii 10 sesji terapii manualnych, w których krok po kroku opracowywana jest tkanka miękka całego ciała. Nauczanie oraz stosowanie różnych wariantów tej serii trwa po dziś dzień.
W pracy Idy Rolf sednem była idea, że ciało ludzkie przyjmuje pewnego rodzaju wzorzec posturalny – czy to wskutek wypadku, urazu, powtórzeń, czy warunków życia – wzorzec zapisany w jaźni, mięśniach oraz głęboko w biologicznej tkance powięzi.
Powięź jest wyjątkowym materiałem budowlanym ciała – tkanka łączna tworzy stawy, zęby, zastawki serca, rogówkę oka, skleja i otacza wszystkie 70 000 000 000 000 komórek ciała.
W tych wczesnych latach mnóstwo ról, jakie odgrywa ta tkanka w ciele ludzkim, było przeoczonych i niewiele było solidnych informacji na temat mechaniki transmisji naprężeń w tkankach mięśniowo-powięziowych. Obecnie powięź zajmuje należne jej miejsce, zarówno jako tkanka, jak i jako układ ciała, ale w latach 70. jedynie kilkoro z nas przejęło od Rolf i „niosło sztandar” powięzi. Od jej śmierci w 1979 r. dosłownie zalały nas wyniki badań nad macierzą pozakomórkową, edukacją motoryczną oraz układem sensorycznym, co sukcesywnie pogłębiało naszą wiedzę oraz poszerzyło bibliotekę technik manualnych. Właściwości układu nerwowego czy naczyniowego były badane od dawna, teraz nadszedł czas na takie same badania nad układem powięziowym.
W 2007 r. miał miejsce pierwszy Fascia Research Congress, który znacznie przyczynił się do rozpowszechnienia informacji na temat powięzi oraz połączył wysiłki z różnych dziedzin badawczych – nad wydajnością fizyczną, rehabilitacją oraz podstawowymi właściwościami oraz reakcjami tkanki powięzi w doświadczeniach laboratoryjnych. Fascia Research Society zaproponował dwie robocze definicje powięzi oraz układu powięziowego: 

  • Powięź – warstwa lub innego rodzaju możliwa sekcyjnie do wyodrębnienia tkanka łączna, która tworzy się pod skórą, przyczepia, otacza oraz rozdziela mięśnie oraz inne organy wewnętrzne. 
  • Układ powięziowy – składa się z trójwymiarowej ciągłości miękkich tkanek zawierających kolagen oraz gęstych włókien tkanki łącznej przenikających całe ciało. Układ powięziowy składa się więc z takich tkanek jak tkanka tłuszczowa, wypustki oraz pochewki nerwów, rozcięgna, powięź głęboka oraz powierzchowna, nanerwie, membrany, błony oraz torebki stawowe, więzadła, opony, okostne, troczki, przegrody międzymięśniowe, powięzi trzewne i wszystkie tkanki łączne znajdujące się wewnątrz i na zewnątrz mięśni (namięsna, omięsna i śródmięsna). Układ ten przenika oraz otacza wszystkie organy, mięśnie, kości oraz nerwy, nadając ciału strukturę funkcjonalną oraz tworząc środowisko, które pozwala wszystkim układom ciała na spójną pracę.

Układ powięziowy jest tak wszechobecny, że trudno w trakcie wykonywania różnych terapii go przeoczyć. Każda...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy