Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowoczesne metody fizjoterapii

12 stycznia 2018

NR 62 (Czerwiec 2015)

Magnetoterapia – terapia naturalna wspomożona osiągnięciami technologii.
Wprowadzenie do magnetoterapii. ARTYKUŁ SPONSOROWANY

0 242

Tempo rozwoju współczesnego świata jest zaskakująco szybkie. Technologia, którą człowiek wyprodukował i którą cały czas udoskonala, pozwala mu na tworzenie supernowoczesnych maszyn. Ich niezwykła precyzja połączona z szybkością działania umożliwia znaczne skrócenie pewnych procesów. Czynności, które dawniej zajmowały naukowcom lata, obecnie trwają miesiące, a nawet tygodnie. Owocuje to m.in. corazskuteczniejszą walką z chorobami, a co za tym idzie - wydłużeniem życia człowieka i poprawieniem jego jakości. Dzięki temu wyliczenia Krajowego Rejestru Nowotworów, z których wynika, że ludzie po 60. roku życia 10-krotnie częściej chorują na raka niż osoby w wieku 20–40 lat [1], nie są aż tak przerażające.

Jednak zadaniem technologii jest nie tylko tworzenie nowych form. Niekiedy postęp technologiczny ma służyć przyspieszaniu pewnych procesów, udoskonalaniu i czynieniu dostępniejszym dobrodziejstw istniejących już wcześniej. Czasami bowiem nowe nie znaczy lepsze. Historia ludzkości pokazuje, że w niektórych przypadkach korzystanie z tego, co daje natura, odnosi najlepszy skutek. Jednym z przykładów na potwierdzenie tej tezy jest działanie pola magnetycznego.

Wpływ pola magnetycznego na organizmy żywe, w szczególności człowieka, nie jest jeszcze do końca zbadany, ale obserwacje z ostatnich 25 lat wykazały, że pod wpływem pola magnetycznego jony znajdujące się w komórce ulegają przemieszczeniom, powodując hiperpolaryzację błony komórkowej. Przyspiesza to przemianę materii, zwłaszcza w trakcie zachodzących procesów energetycznych, i wpływa na zwiększone możliwości wykorzystania tlenu przez komórkę [2].

Wiele organizmów żywych reaguje bardzo wyraźnie na nawet niewielkie zmiany pola geomagnetycznego. Niektóre gatunki ptaków (gołębie) oraz owadów (pszczoły) orientują się według pola magnetycznego Ziemi. Zmysł magnetyczny mają również bakterie i kijanki żaby Xenopus laevis (będącej często obiektem eksperymentów medycznych) [3]. Największym magnesem blisko człowieka jest Ziemia, której pole magnetyczne oddala szkodliwe promieniowanie słoneczne i określa charakter czasu na obu półkulach. Oddziaływanie pól magnetycznych utrzymuje równowagę we Wszechświecie.

Trochę historii

Już w starożytności ojciec medycyny Hipokrates opisał lecznicze działanie pola magnetycznego na człowieka, ale swój rozkwit terapia magnetyczna zawdzięcza Williamowi Gilbertowi (1544–1603). Magnetyzm znany z czasów antycznych Gilbert opisał za pomocą fizyki doświadczalnej. Kula ziemska jest wielkim magnesem, do którego podobny jest każdy mały magnes. Małe magnesy otacza niewidzialne pole siłowe, które rozchodzi się we wszystkich kierunkach. Gilbert jako pierwszy podał (czasami fałszywe) sposoby wytwarzania magnesów stałych i stworzył model zmiennych oddziaływań magnetycznych. Pomogło to wyjaśnić działanie świata zewnętrznego, szczególnie Ziemi i ciał niebieskich, na organizm ludzki. Dzięki możliwości wytwarzania sztucznych i trwałych magnesów rozkwitła terapia magnetyczna. „Magnetyzowanie” uzyskało podstawy techniczne i aparaturowe, a pewne elementy magnetyzmu przetrwały do dziś w diagnostyce i terapii medycznej [4].

Dzięki rozwojowi technologicznemu w ostatnich kilkunastu latach można zaobserwować duże zainteresowanie leczniczym zastosowaniem pól magnetycznych, zwłaszcza tych o małej częstotliwości.

Ponad 150 lat później Friedrich W. Klärich (1721–1780) ponownie pochylił się nad działaniem pola magnetycznego. Równolegle pojawia się nowa metoda wytwarzania sztucznych magnesów (John Michell, 1750). Kuracja magnetyczna przeżywa swój renesans i staje się modna. Mniej więcej w tym samym czasie wiedeński doktor Franz Anton Mesmer (1734–1815) doszedł do wniosku, że źródłem siły leczniczej jest nie sam magnes, lecz ogólnie działająca zasada, której nadał nazwę magnetyzmu życiowego (zwierzęcego) [4].

Tab. 1. Stosowanie pola magnetycznego w przypadku poszczególnych dolegliwości

Jednostka chorobowa

Natężenie (%) F (Hz)

T (min)

kształt

1. Opóźniony zrost kostny

40–100 40–50 20–60

HR/R

2. Idiopatyczna martwica główki kości biodrowej

10–100 25–50 30–60

HR/R

3. Choroba Bechterowa – faza ostra, choroba Sudecka

10–70 5–10 10–30

R/HR

4. Świeże złamania

10–100

10–30

20–60

R/HR

5. Stany zwyrodnieniowe stawów, gościec pierwotny postępujący

10–100 10–40 10–60

R/HR

6. Chroniczne stany zapalne  stawów (C.P)

10–40 2–10 10–30

R/HR

7. Zapalenie stawu barkowego, zapalenie kłykci kości ramiennej, inne zapalenia

10–40 4-7 10–20

S/R

8. Nerwobóle głowy

10–30

2–6

10–20

S/R/HS

9. Chroniczny reumatyzm wielowarstwowy

10–70

4–6

10–30

R

10. Owrzodzenie podudzi pochodzenia naczyniowego

10–70 8–12 10–30 S

11. Zakłócenia w krwiobiegu arteryjnym

10–70 5–8 10–20  S

12. Zakłócenia w krwiobiegu obwodowym

10–70 8–12 10–20 

S

13. Zapalenie nerek, zwapnienie nerek

10–90 20–50 10–30

R

14. Zrzeszotnienie kości

10–100 10–50 20–60 

R/HR

15. Opóźnione leczenie ran po oparzeniach

10–100 30–50 10–60

R/S

16. Zanik mięśni

10–90 25–50 10–30

R/S

17. Kontuzje, zwichnięcia, skręcenia

10–100 30–50 10–30

S/R

18. Gojenie ran, urazy więzadeł, urazy ścięgien

10–90

20–30

10–30

R

19. Ból grzbietu, ZZSK

10–90 25–40 10–30

R

20. Sztywnienie mięśni, reumatyzm mięśniowy 

10–70 5–20 10-20

R/S

21. Choroba Crohna, chroniczne owrzodzenie żołądka, niewydolność wątroby

10–70 4–7 10–15

S/R

22. Osłabienia po chorobach infekcyjnych 

10–80 20–50

10–30

S/R


23. Hipotonie różnego pochodzenia

10–60 20–50 10–30 S

24. Astma oskrzelowa, zapalenie zatok obocznych nosa 

10–40 20–50  10–20 S/R

25. Ostry nieżyt oskrzeli 

10–40 4–6 10–15

S/R

26. Ostre zapalenie zatok obocznych nosa, migdałów

10–40 2–5 10–15

S/R

27. Chroniczne stany zapalne podbrzusza

10–40 2–5 10–30

S/R

28. Dolegliwości okresu przekwitania

10–60

20–50 10–20

S/R

29. Przerost gruczołu krokowego

10–60

30–50

10–20

S/R

30. Ogólna regeneracja

10–60 25–35 10–20  R/S

31. Niepłodność

10–80 10–25 10–20 

R/S

32. Migrena

10–40 1–5 10–15

Indyw

33. Spastyczność

10–40

10–20 

10–30

S/R

34. Nerwobóle pleców, nerwu trójdzielnego, nerwów międzyżebrowych

10–80 20–50 10–20

R

35. Ischalgia, lumbago 

10–100

4–12

10–20

R

Kształt: R – twardy, S – miękki, HR – półtwardy, HS – półmiękki

 

Znaczenie pola magnetycznego dla organizmów żywych zostało trafnie określone przez niemieckiego fizyka Wernera Heisenberga (1901–1976), który oświadczył, że energia magnetyczna jest elementarną energią, od której zależy życie organizmu.

Pierwsze długotrwałe loty kosmiczne pokazały, że brak naturalnego pola magnetycznego Ziemi powoduje bezsenność, wyczerpanie, depresję i osteoporozę. W związku z tym Amerykanie i Rosjanie zlecili wyprodukowanie takiego magnesu, który byłby lekki i mocny, a który można by było zastosować zarówno w kombinezonach, jak i na statkach kosmicznych.

Na przestrzeni wieków ludzie zauważali wszechobecność pola magnetycznego w przyrodzie ożywionej i ni...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy