Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat miesiąca

7 kwietnia 2013

NR 38 (Kwiecień 2013)

O koncepcji Maitland® Część 3. Terapia

0 531

W koncepcji Maitland® terapię uzależnia się od wyników badania pacjenta. W zależności od jego stanu, nasilenia dolegliwości, rodzaju dysfunkcji pracuje się rękoma (techniki hands on) lub więcej się tłumaczy, pokazuje bądź wykonuje ćwiczenia (techniki hands off). Zasady wnioskowania klinicznego kierują postępowaniem terapeuty podczas podejmowania decyzji klinicznych. 


Przed rozpoczęciem terapii należy ją zaplanować. Elementy planu terapii obejmują cele zgodne z ICF (International Classification of Functioning, Disability and Health, WHO, 2005) na poziomie struktury, funkcji, aktywności i uczestnictwa oraz cele krótko- i długookresowe. Muszą one być racjonalne i osiągalne dla pacjenta. Należy uwzględnić środki ostrożności, przeciwwskazania i możliwości terapii w przypadku konkretnego pacjenta. Należy się zastanowić, jakie ma się parametry do oceny zmian stanu pacjenta i postarać się postawić prognozę odnośnie do poprawy jego stanu. Ważne jest również, czy są jakieś pozycje lub czynności, które łagodzą objawy i czy można je wykorzystać podczas terapii.

POLECAMY

Kolejnym krokiem jest dobór technik terapii (bierne czy czynne). Najważniejszymi wskazaniami do zastosowania technik biernych są:

  • dominujący wejściowy mechanizm bólowy (jasny mechanizm on – off),
  • dobrze zlokalizowane objawy,
  • ograniczenia biernych zakresów ruchu,
  • brak przeciwwskazań.

W terapii ruchami biernymi można wykorzystywać ruchy fizjologiczne, grę stawową i ich kombinacje. Techniki mogą być wykonywane bezpośrednio – gra stawowa, dłonie blisko obszaru, z którym się pracuje lub pośrednio – bez bezpośredniego kontaktu dłoni z mobilizowanym obszarem, np.: rotacja w kręgosłupie lędźwiowym. Zależnie od stanu pacjenta można stosować różne pozycje wyjściowe. Jeżeli jest bardzo obolały, w stanie ostrym, to należy się starać znaleźć pozycję bezbolesną, tj. maksymalnego komfortu. Z takim pacjentem trzeba pracować delikatnie, aby uniknąć wywoływania objawów. Techniki należy wykonywać wolno (1 ruch na 2 sekundy) w stopniu I, a z czasem w miarę poprawy jego stanu – w II. Czas mobilizacji powinien być krótki – od 30 sekund do minuty. 

Gdy problemem jest sztywność i ból pojawia się tylko na końcu zakresu ruchu, trzeba wykonywać zdecydowanie intensywniejsze mobilizacje. Pozycja wyjściowa będzie zwykle w końcu zakresu ruchu danego pacjenta, może być z minimalnym, akceptowanym przez pacjenta bólem. Techniki będą wykonywane zdecydowania intensywniej, w szybszym rytmie (nawet 2 ruchy na sekundę) w stopniu IV i III. Czas mobilizacji też zdecydowanie dłuższy, może trwać nawet ponad 5 minut.

Przeciwwskazaniem do terapii manualnej są wszystkie poważne choroby organizmu. Szczególnie trzeba wymienić:

  • stany nowotworowe, 
  • aktywne procesy zapalne, 
  • kompresję rdzenia, 
  • ogon koński, 
  • złamania.

Szczególną ostrożność powinno się zachować w przypadku pacjentów z: 

  • osteoporozą, 
  • zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa (ZZSK), 
  • reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), 
  • poważnym kręgozmykiem, 
  • zwężeniem otworu kręgowego, 
  • kompresją lub podrażnieniem korzenia nerwowego, 
  • niestabilnością, 
  • bólem nieznanego pochodzenia, ...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy