Ocena skuteczności metody Sutherlanda w leczeniu zapalenia kaletki brzuchato-półbłoniastej

Nowoczesne metody fizjoterapii

Uszkodzenia kaletek są zbyt rzadko rozpoznawane, chociaż mogą prowadzić do znacznego upośledzenia funkcji narządu ruchu. Szczególnie trudno wykryć zapalenie kaletek położonych głęboko [10–12]. Celem pracy była ocena efektywności terapii według Sutherlanda w leczeniu zapalenia kaletki brzuchato-półbłoniastej. Do obiektywnej oceny efektów terapii wykorzystano diagnostykę ultrasonograficzną (USG).
 

Kaletki maziowe są wytworem błony maziowej, uzupełnieniem torebki stawowej. Często połączone są węższą lub szerszą szypułą ze stawem, tak że linia graniczna między błoną maziową a kaletką jest trudna do ustalenia. Kaletki zwykle nie udaje się wyczuć, jeśli nie jest objęta zapaleniem z rozdęciem przez płyn [10, 11].

POLECAMY

Zapalenie kaletki brzuchato-półbłoniastej jest jedną z przyczyn przewlekłych dolegliwości bólowych stawu kolanowego. Powstaje najczęściej na skutek urazu spowodowanego przez stale powtarzający się bodziec o małym lub średnim nasileniu bądź w wyniku nagłego, silnego bodźca (np. upadek na kolano).

Kaletka brzuchato-półbłoniasta to duża podwójna kaletka – jedna jej część jest położona między ścięgnem końcowym mięśnia półbłoniastego a głową przyśrodkową mięśnia brzuchatego łydki, przylegając do torebki stawu kolanowego, z jamą którego może się łączyć, druga leży między ścięgnem mięśnia półbłoniastego a kłykciem przyśrodkowym kości piszczelowej [7, 11].

Zalety badania USG

Badanie USG pozwala na ocenę lokalizacji, wielkości oraz zawartości kaletki. Zaletą USG dla osteopaty jest kontrola przebiegu procesu terapii. Terapeuta z tygodnia na tydzień może obserwować, czy wysięk w danej okolicy się wchłania, czy zmniejsza się stan zapalny. Możliwa jest m.in. ocena pierścienia rotatorów barku, urazów różnych ścięgien (np. ścięgna Achillesa) czy kaletek. Przewagą tego badania nad innymi jest fakt, że można obserwować konkretne struktury nie tylko w czasie spoczynku, ale także w czasie ruchu pasywnego i aktywnego.

Metoda Sutherlanda

W niniejszym artykule badanie USG posłużyło do obiektywnej oceny wyników pracy metodą Sutherlanda. Twórcą metody był William Garner Sutherland, bezpośredni uczeń Stilla, ojca osteopatii. To on zaczął studia nad osteopatią czaszkową i spędził wiele lat, rozwijając swoje teorie i techniki, które współcześnie są używane jako specjalistyczna forma osteopatii.

Na początku XX w. opisał on techniki zrównoważonych napięć więzadłowych i powięziowych. Techniki te zostały scharakteryzowane jeszcze przed stworzeniem podziału w leczeniu tkankowym na techniki pośrednie i bezpośrednie. Według modelu Sutherlanda wszystkie stawy w ciele są zrównoważonym więzadłowym mechanizmem stawowym. Co oznacza, że tak długo, jak staw wykonuje ruchy w swym fizjologicznym zakresie, tak długo napięcie więzadeł wokół stawu się nie zmienia i wszystkie więzadła wokół stawu pozostają w równowadze (ani się nie naciągają, ani nie stają się luźne). Więzadła w odróżnieniu od mięśni nie rozciągają się ani nie kurczą, w konsekwencji napięcie w więzadle ulega bardzo małym zmianom. W normalnych ruchach podczas zmian pozycji stawu stosunek między napięciami poszczególnych więzadeł zmienia się, ale całkowite napięcie więzadłowe w mechanizmie stawowym nie ulega zmianie.

Więzadła dostarczają informację proprioceptywną, która prowadzi do odpowiedzi mięśniowej dla ustawienia stawu. Również więzadła same w sobie mają wpływ na ruch komponentów stawowych.

Jednakże gdy m...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy