Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

18 stycznia 2019

NR 101 (Styczeń 2019)

Wieloetapowe postępowanie fizjoterapeutyczne w przypadku urazowego złamania kości skokowej – analiza przypadku. Część 2

0 1528

Uraz kości skokowej polegający na jej izolowanym złamaniu należy do bardzo rzadkich przypadków. Jest to uraz typowo górski i sportowy, więc w praktyce fizjoterapeutycznej większości fizjoterapeutów bardzo trudno się z nim spotkać. Istnieje zatem potrzeba rozszerzenia wiedzy na temat postępowania leczniczego z punktu widzenia fizjoterapeutycznego, gdyż jest to proces złożony, wymagający podejścia holistycznego. Niniejszy artykuł jest kontynuacją publikacji z listopadowego wydania czasopisma. Dotyczy postępowania fizjoterapeutycznego w okresie od trzech do sześciu miesięcy po urazie oraz operacyjnym zespoleniu kości skokowej.

Fizjologiczne następstwa bezczynności ruchowej

Uraz w obszarze narządu ruchu bez względu na jego przyczynę stanowi podstawę, aby w procesie leczniczym zastosować tymczasowe unieruchomienie uszkodzonej części ciała. Współczesne metody lecznicze są nastawione na zmniejszenie czasu oraz zakresu zastosowanego bezruchu, zwłaszcza w pozycji leżącej, do niezbędnego minimum. Coraz większą wagę przykłada się do leczniczego działania ruchu. Jednak nie tylko poszkodowana kończyna ulega w takim przypadku regresywnym zmianom fizjologicznym. Procesy te odbywają się na wielu poziomach w różnych układach ciała i następują już od pierwszej doby od unieruchomienia. Do najważniejszych należą:

POLECAMY

  • Zmiany na poziomie układu kostnego – już w pierwszej dobie pozostawania w pozycji leżącej zwiększa się wydalanie jonów wapnia wraz z moczem (wzrost diurezy). Jest to jeden z elementów tzw. atrofii kości (niedożywienia), które pojawia się w wyniku braku działania siły grawitacji i gorszego ukrwienia kości. Wpływa to negatywnie na jej wytrzymałość mechaniczną (zaburzenie formowania macierzy kolagenowej), a także na zdolność magazynową (sole mineralne). W pierwszej kolejności gęstość kości zmniejsza się w rejonie kończyn dolnych.
  • Zmiany w układzie mięśniowo-stawowym – kilkudniowe unieruchomienie, niezależnie od pozycji ciała, jest przyczyną zaniku mięśni (zwłaszcza posturalnych), któremu towarzyszy wzmożone wydalanie azotu wraz z moczem, będące objawem rozkładu białek mięśniowych. Zanik może pojawić się w obszarze całego ciała, ale najbardziej widoczny jest w mięśniach kończyn dolnych. Najbardziej narażone na zmiany są mięśnie zginacze podeszwowe stopy, które biorą udział w przenoszeniu ciężaru ciała podczas lokomocji, i w tych właśnie mięśniach zmiany przekroju są największe (sięgają nawet 30% wartości wyjściowych).
  • Zmiany w układzie krążenia – nawet krótkotrwałe przyjęcie pozycji leżącej jest czynnikiem wyzwalającym zmiany w układzie krążenia. Polegają one na przemieszczeniu się krwi z dolnej części ciała do centralnej części układu krążenia, powodując wzrost przepływu krwi przez płuca o 20–30%. Zwiększa się również dopływ krwi do serca i objętość wyrzutowa serca. Zmiany te utrzymują się jeden–dwa dni, po czym zmniejszają się, przyjmując po tym czasie powolną stabilizację.
  • Zmiany w układzie oddechowym – jedną z istotniejszych zmian jest zmiana ułożenia prze...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy