Dołącz do czytelników
Brak wyników

Zalety i porady dotyczące aktywnego zaangażowania pacjenta w trakcie manualnego uwalniania mięśniowo-powięziowego

Artykuły z czasopisma | 31 lipca 2018 | NR 95
10

Rehabilitacja, by przyniosła oczekiwane rezultaty, musi angażować pacjenta. Powinna zwiększać jego świadomość własnego ciała i skutków, jakie niesie ze sobą każdy ruch bądź napięcie mięśni. Dzięki temu chory jest w stanie szybciej wypracować sobie dobre wzorce ruchowe, potrzebne do podniesienia sprawności i lepszego funkcjonowania na co dzień.

Ogólnie każdy aktywny ruch zmniejsza wrażenia bólowe (nawet jeżeli ruch nie ma nic wspólnego z opracowywanym obszarem). 

  • Pacjent czuje się bardziej zaangażowany (i odpowiedzialny) w czasie terapii manualnej.
  • Powolne i subtelne ruchy ciała wywołują efekt tropotropiczny (rozluźnienie, przywspółczulny) obniżając tym samym ogólne napięcie mięśniowe.
  • Zwiększa się świadomość ciała (zwłaszcza poruszanie określonymi jego częściami).
  • Dynamiczna relacja pomiędzy napięciem a rozluźnieniem poruszających się włókien powięziowych lub mięśniowych pozwala dłoniom na dotarcie do głębszych warstw powięziowych poprzez „okna” otwierające się „w ciągłości” włókien tkanki łącznej.

Może zostać wykorzystane w celu napięcia (lub wydłużenia) określonej płaszczyzny powięziowej przeciw naciskowi części ciała wykonującej technikę (łokieć, kostki, palce, np. ruch „łokcie na zewnątrz” przy opracowaniu mięśnia piersiowego większego). Efekt takiej techniki można wyjaśnić przez wzrastające rozciąganie mechanoreceptorów w tej tkance.

Może zostać wykorzystane w celu wyegzekwowania napięcia określonego mięśnia przez pacjenta w czasie opracowywania go przez terapeutę (nacisk, wejście w tkankę). Równoczesny do wykonywanej techniki skurcz mięśnia w bardzo dużym stopniu angażuje układ nerwowy (odczuwanie danego obszaru – zwłaszcza poprzez receptory Golgiego w mięśniowej „otoczce” powięziowej) i często powoduje znaczną zmianę napięcia natychmiast po zakończeniu techniki manualnej. Przykład: pracując z górną częścią mięśni piersiowych, należy poprosić pacjenta o uniesienie barku przeciw naciskowi dłoni terapeuty z różną siłą (np. 50%, następnie powoli zmniejszyć do 20%, potem zwiększyć do 60%, następnie powoli schodzić do 40, 30, 20, 10 aż do 0%).

Może służyć jako narzędzie edukacyjne pozwalające przyswoić zmianę funkcjonalną w wyniku działania terapeutycznego (np. pokazanie/uczenie ruchu, który jest zapoczątkowany przez wydłużenie, a nie przez skurcz).

Pomaga przełamać nawykowe i ograniczające wzorce ruchowe poprzez pokazanie nowych opcji (np. jeżeli miednica przechodzi w zwiększone przodopochylenie przy każdym zgięciu biodra, należy poprosić pacjenta o zapoznanie się z przeciwnym wzorcem – kolano i kość krzyżowa do przodu w tym samym czasie).

Prowadzi do większej zdolności różnicowania ruchu (od niezróżnicowanych do zróżnicowanych, np. jeżeli klatka piersiowa i miednica zachowują się jak jeden segment, można nauczyć pacjenta różnicujących rotacji w leżeniu na boku – najpierw miednica, potem klatka piersiowa lub tylko miednica etc.).

Podsumowując, aktywne uczeni...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy