Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu

24 września 2021

NR 129 (Wrzesień 2021)

Zastosowanie metody kinesiotapingu w stłuczeniach mięśni przedramienia i ramienia

0 39

Kinesiotaping to wszechstronna metoda terapeutyczna stosowana coraz częściej w diagnostyce oraz postępowaniu fizjoterapeutycznym, stająca się w ten sposób skutecznym elementem stosowanym w kompleksowej fizjoterapii. Działanie metody jest szybkie oraz nieinwazyjne. Stłuczenie mięśnia powstaje pod wpływem zadziałania siły, która przekracza odporność mięśnia na nacisk lub rozciągnięcie. Towarzyszy temu natychmiastowe pojawienie się bólu oraz dysfunkcja mięśnia. W opisywanym w niniejszym artykule przypadku stłuczona kończyna górna w wyniku aplikacji taśm do kinesiotapingu w ciągu ośmiu dni terapii odzyskała swoje funkcje. Terapia doprowadziła także do znacznego zmniejszenia bólu stłuczonej okolicy oraz przyspieszyła regenerację uszkodzonych tkanek poprzez normalizację pracy układu chłonnego i mięśniowo-powięziowego.

Kinesiotaping to wszechstronna metoda terapii naturalnej coraz częściej stosowana w diagnostyce oraz postępowaniu fizjoterapeutycznym. Działanie metody jest niemalże natychmiastowe oraz nieinwazyjne, dlatego też używana jest jako jeden ze skuteczniejszych sposobów leczenia w kompleksowej fizjoterapii [1].
Ma zastosowanie w wielu dziedzinach medycyny, takich jak chociażby ortopedia, neurologia, ginekologia, pediatria, a także w niektórych problemach internistycznych. Wspomaga ona proces rehabilitacyjny w różnych dolegliwościach i urazach. Daje możliwości niwelowania samoistnych reakcji kompensacyjnych organizmu, przez co przyspiesza proces przywracania sprawności  [2].
Na początku lat 70. ubiegłego wieku dr Kenzo Kase zastosował koncepcję specjalnego plastra w terapii. Zauważył, że przyczyną dezorganizacji biomechaniki stawów jest zwiększone napięcie mięśni okalających staw, zmiany ich elastyczności oraz zaburzona praca powięzi. Doszedł do wniosku, że powszechnie stosowane różnego rodzaju terapie manualne są w stanie rozluźnić mięśnie i zmniejszyć ich destruktywną siłę, lecz nie przynoszą długotrwałych efektów. Skłoniło go to do stworzenia specjalistycznego plastra, który aplikuje się stosownie do zaburzonej pracy mięśnia, aby wydłużyć efekt terapeutyczny będący wynikiem usprawniania pacjenta [3].

POLECAMY

Zastosowanie metody kinesiotapingu w stłuczeniu mięśnia

Stłuczenie jest urazem mechanicznym, którego proces przebiega bez zerwania ciągłości skóry. Uszkodzenie tkanki mięśniowej tworzy się pod wpływem zadziałania na tkankę siły zewnętrznej, która przekracza jej odporność na rozciąganie lub nacisk. Towarzyszy temu nagłe pojawienie się bólu oraz dysfunkcji mięśnia. 
Siniak także jest medycznie określany jako stłuczenie. Siniaki występują, gdy maleńkie naczynia krwionośne są uszkodzone lub przerwane w wyniku kontuzji mięśnia. Odpowiedzią organizmu na uraz jest wyciek krwi z uszkodzonych naczyń do tkanek, a w następnej kolejności pojawienie się obrzęku oraz zwiększona temperatura okolicznych tkanek [9].
Według klinicznej definicji stłuczenie mięśnia jest urazem składającym się z pewnej sekwencji zdarzeń obejmujących mikroskopowe pęknięcie i uszkodzenie komórek mięśniowych. Należą do nich także makroskopowe defekty w brzuścach mięśniowych, krwawienie naciekowe oraz zapalenie [8].
Kinesiotaping u pacjentów z wyżej opisaną formą stłuczenia jest bardzo skuteczny dzięki mechanizmowi działania opartemu na teorii tensegracji. Pod wpływem aplikacji plastra na powierzchni skóry tworzy się fałd, dzięki któremu powiększa się przestrzeń międzytkankowa [4, 11]. W wyniku tego obniża się ciśnienie krwi, a układ krwionośny stopniowo umożliwia swobodne wchłanianie się limfy poprzez zwielokrotnienie oraz aktywację transportu chłonki. Prowadzi to do redukcji obrzęku. Zwiększa się także możliwość przepływu krwi w sieci naczyń w warstwie brodawkowej skóry, jak również w naczyniach głębiej położonych [5, 11].
Cały proces znacznie wpływa na regenerację tkanek w obrębie zmienionych procesem chorobowym miejsc. W efekcie dochodzi do normalizacji napięcia powięziowego, mięśniowego oraz usprawnienia mikrokrążenia. Kinesiotaping dzięki oddziaływaniu na stawy, mięśnie i powięzi wpływa na zmniejszenie dolegliwości bólowych poprzez aktywację endogennego systemu znieczulenia oraz poprawę motoryki [8, 11].
Działanie kinesiotapingu zależy od zastosowanej techniki klejenia i jest uwarunkowane wskazaniami klinicznymi oraz zamierzonym przez terapeutę efektem aplikacji. Wpływając na funkcję mięśni, plaster może normalizować ich napięcie poprzez jego zwiększenie bądź zmniejszenie w zależności od dysfunkcji pacjenta. Odtwarza także upośledzone funkcje mięśni przy różnych dysfunkcjach układu ruchu oraz wspiera funkcję stawów przy zaburzeniach ich ruchomości. Ponadto zastosowanie aplikacji stabilizującej stawy zapobiega kontuzjom u sportowców, ponieważ oddziałuje jako podpora bierna. W swoim działaniu przyczynia się do prawidłowej korekcji mechanicznej stosowanej do poprawy pozycji stawu bądź do jego unieruchomienia. Plastry do kinesiotapingu wykorzystuje się również do korekcji ustawienia ciała przy występujących wadach postawy, ponieważ wpływają na asymetrię ułożeniową ciała, którą wywołują skrócone i niewydolne czynnościowo grupy mięśniowe [7]. Taśmy aktywują endogenny system znieczulenia poprzez aktywację włókien nerwowych alfa i beta oraz ich połączeń skórnych, co wpływa na hamowanie patologii obwodowej przez drogi eferentne. Aplikacja oddziałuje eksteroceptywnie oraz proprioceptywnie, dzięki czemu poprawia propriocepcję [6, 11].
W koncepcji kinesiotapingu istnieje sześć głównych technik aplikacji. Różnią się one od siebie sposobami przyklejenia, takimi jak: stopień rozciągnięcia taśmy, pozycja czy rozciągnięcie obszaru skóry, na której zaaplikowany jest plaster. Można wyróżnić aplikacje: 

  • więzadłową,
  • powięziową,
  • korekcyjną,
  • limfatyczną,
  • funkcjonalną,
  • mięśniową.

Opis przypadku

Kobieta w wieku 78 lat upadła, wykonując klęk podparty. Do zdarzenia doszło 28 lutego 2019 r. W wyniku upadku kobieta doznała tępego urazu mechanicznego prawej kończyny górnej. Pacjentka zgłosiła się do lekarza pierwszego kontaktu, który wykonał badanie przedmiotowe i stwierdził miejscowe uszkodzenie tkanki podskórnej wraz ze stłuczeniem mięśni przedramienia. Zalecił wykonanie badania RTG kończyny górnej prawej oraz konsultację fizjoterapeutyczną z zastosowaniem kinesiotapingu. Badanie RTG nie wykazało złamania w obrębie kończyny górnej, a jedynie zmiany w strukturze kości adekwatne do wieku pacjentki.
Zgodnie z zaleceniem lekarza pacjentka zgłosiła się do zaprzyjaźnionego gabinetu fizjoterapii, gdzie w pierwszej kolejności wykonano badanie palpacyjne, ocenę ruchomości czynnej oraz testy napięcia mięśni. Wykluczono zerwanie mięśnia, zwichnięcie stawu łokciowego i złamanie kości przedramienia. Objawami, które natychmiast zaobserwowano, były zwiększona ciepłota oraz tkliwość tkanek przedramienia. W okolicy urazu narastał obrzęk oraz pojawiły się krwawe wybroczyny (zdj. 1).
 

1. Obrzęk i wybroczyny po urazie


Pacjentka określiła ból w 10-stopniowej skali VAS (schemat 1) [10] na 2, gdzie 0 to zupełny brak bólu, a 10 to najsilniejszy wyobrażalny ból. Ból został określony jako kłujący oraz nasilał się przy dotyku i ucisku. Początkowo miejsce urazu charakteryzowało się żywoczerwonym kolorem skóry, lecz szybko ciemniało do koloru ciemnogranatowego.
 

Schemat 1. Skala bólu


U pacjentki wykonano pomiary obwodowe w trzech miejscach: na wysokości stawu łokciowego, na przedramieniu 7 cm pod stawem łokciowym oraz na ramieniu 7 cm nad stawem łokciowym (tabela 1). Pomiary wykonano także na lewej, zdrowej kończynie w celu porównania wyników.
Natychmiast zastosowano miejscowe okłady zimnem w celu zmniejszenia obrzęku oraz obkurczenia tkanek zajętych wylewem wewnętrznym. Następnie zastosowano kinesiotaping – aplikację limfatyczną (zdj. 2 A–B).
 

2A-B. Zastosowana aplikacja limfatyczna


U pacjentki zastosowano cztery plastry. Trzy bazy naklejono w okolicy węzłów chłonnych łokciowych, a jedną w okolicy węzłów chłonnych pachowych. Taśmy naklejono od części proksymalnych w kierunku części dystalnych (bazę oraz ostatnie 3 cm ogonów naklejono bez napięcia, natomiast podczas aplikacji pozostałej części ogonów zastosowano napięcie 15%).
Pacjentka została poinformowana o ewentualnych działaniach ubocznych oraz o sposobie dbania o dobrą jakość aplikacji. Z uwagi na miejsce aplikacji i możliwość jej zmoczenia, a także kontaktu z czynnikami myjącymi okolicy objętej aplikacją pacjentka przychodziła na zmianę plastrowania według wcześniej określonego sposobu co dwa–trzy dni, aby zwiększyć skuteczność działania terapii. Cały cykl terapeutyczny, w którym u pacjentki stosowano kinesiotaping, trwał osiem dni. Już po pierwszych dniach...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy