Zastosowanie mikroprądów we wspomaganiu gojenia ran odleżynowych

Z praktyki gabinetu

Jednym z wielu powikłań występujących podczas hospitalizacji są rany odleżynowe [1]. Pomimo ciągłego postępu medycyny przewlekłe rany, jakimi są odleżyny, stanowią poważny problem kliniczny. Są przyczyną długotrwałej hospitalizacji i wyłączenia z aktywności społecznej chorego. Cierpienie z nimi związane ma zarówno charakter fizyczny, jak i psychospołeczny, powoduje i nasila poczucie uzależnienia i niskiej samooceny [2]. 

Odleżyny stanowią także problem ekonomiczny. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych roczny koszt leczenia odleżyn stanowi 7 mld dolarów, w Wielkiej Brytanii 420 mln funtów, a w Australii 350 mln dolarów [3]. Na rozwój odleżyn narażeni są głównie przewlekle chorzy o obniżonej ruchliwości, niedożywieni, z zaburzeniami świadomości, nietrzymaniem moczu i stolca [4].

POLECAMY

W Polsce nie ma pełnych danych statystycznych mówiących o częstości występowania ran odleżynowych w placówkach ochrony zdrowia ani danych porównujących częstość występowania odleżyn w placówkach o podobnym profilu leczenia. Zatem niemożliwe jest określenie ryzyka występowania ran odleżynowych w skali kraju oraz związanych z tym kosztów opieki, skuteczności stosowania profilaktyki i efektów finansowych [5]. 

Metodami wspomagającymi gojenie przewlekłych ran mogą być zabiegi z zakresu medycyny fizykalnej. Należą do nich m.in. stymulacja magnetyczna [6], terapia wysokonapięciowa [7], sonoterapia [8] czy elektrostymulacja mikroprądami [9]. Na podstawie danych z piśmiennictwa można stwierdzić, że wymienione metody fizykalne wykazują działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe [6–10].

Celem opracowania jest omówienie skuteczności zastosowania mikroprądów we wspomaganiu gojenia ran odleżynowych. 

Działanie mikroprądów

Terapia prądem mikroamperowym, początkowo traktowanym jako odmiana prądu TENS (transmuscular electrical nerve stimulation), zaczęła stopniowo rozwijać się około roku 1978. Obecnie traktowana jest jako samodzielna forma fizykoterapii i wskazuje dużą dynamikę w zakresie badań naukowych [11]. 

Prąd mikroamperowy jest przerywanym prądem stałym, charakteryzującym się niskim natężeniem (1–999 μA). W terapii wykorzystuje się zarówno jednokierunkowy, jak i dwukierunkowy impuls o kształcie prostokąta, częstotliwości w zakresie 0,3–500 Hz i napięciu 60 mV. W podstawowym prądzie mikroamperowym charakterystyczny jest jednakowy i krótki czas narastania i opadania impulsu, mieszczący się w zakresie kilku do kilkunastu mikrosekund oraz wydłużony czas trwania natężenia w impulsie (plateau) [11–13]. 

Terapia mikroprądem stanowi podprogo...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy