Thomas Schmalz i wsp. przeprowadzili badanie mające ocenić, jaki wpływ na biomechanikę chodu ma zastosowanie reaktywno-dynamicznego przegubu skokowego Nexgear Tango (NGT). Przeanalizowali działanie dwóch konstrukcji ortez KAFO — mikroprocesorowej ortezy C-Brace oraz ortezy E-MAG Active z mechanizmem kontroli fazy podporu. Niniejszy artykuł przedstawia opis tego badania i płynące z niego wnioski.
Dział: Fizjoterapia ortopedyczna
Celem artykułu jest przedstawienie neurofizjologicznych podstaw kontroli postawy, rozwoju posturologii oraz współczesnych metod diagnostycznych i terapeutycznych. Omówiono znaczenie wzroku, propriocepcji, układu przedsionkowego i integracji sensorycznej, ze szczególnym uwzględnieniem komputerowej posturografii.
Sen wciąż bywa traktowany jako bierna forma odpoczynku — czas, w którym organizm „po prostu się wyłącza”. Tymczasem z perspektywy biomechaniki i fizjologii jest to jeden z najważniejszych momentów w ciągu doby, w którym zachodzą kluczowe procesy regeneracyjne, szczególnie w obrębie kręgosłupa.
W codziennej praktyce fizjoterapeutycznej pacjenci z nieswoistym bólem krzyża stanowią jedną z najliczniejszych grup. Choć terapia manualna i kinezyterapia są fundamentem leczenia, kluczowym czynnikiem podtrzymującym efekty rehabilitacji jest higiena nocnego wypoczynku. Wybór odpowiedniego materaca przestał być jedynie kwestią komfortu — współczesna nauka wskazuje, że jest to istotna interwencja terapeutyczna obniżająca natężenie bólu i poprawiająca funkcjonalność pacjenta.
W ostatnich latach postęp w ortotyce kończyn dolnych wyraźnie przesunął punkt ciężkości z biernej stabilizacji w stronę dynamicznej kontroli chodu. Odpowiedzią na ograniczenia klasycznych aparatów KAFO (knee ankle foot orthosis) jest system C-Brace — mikroprocesorowo sterowana orteza typu SSCO (stance and swing phase control orthosis), kontrolująca zarówno fazę podporu, jak i fazę przenoszenia w czasie rzeczywistym. Dla fizjoterapeuty oznacza to zmianę podejścia do pracy z pacjentem z niewydolnością mięśni stabilizujących staw kolanowy.
Wady postawy stanowią złożone zaburzenia biomechaniczne, wynikające z nieprawidłowych wzorców napięciowych i kompensacyjnych w obrębie układu mięśniowo- -szkieletowego. W artykule przedstawiono autorską typologię wad postawy, opartą na analizie dominujących dysfunkcji funkcjonalnych oraz ich konsekwencji dla statyki i dynamiki ciała. Zaproponowana klasyfikacja porządkuje obraz kliniczny i może stanowić praktyczne narzędzie w diagnostyce oraz planowaniu postępowania terapeutycznego.
Paluch sztywny to według definicji Światowej Organizacji Zdrowia choroba zwyrodnieniowa stawu śródstopno-paliczkowego I (MTP I). W początkowych stadiach choroby skuteczne jest leczenie nieoperacyjne, na które składają się rehabilitacja oraz leczenie farmakologiczne. W zaawansowanych postaciach konieczne jest leczenie operacyjne, w tym artrodeza (usztywnienie) stawu MTP I. Usztywnienie jest uważane za jedną z bardzo dobrych, przewidywalnych procedur medycznych, mających mocne podstawy naukowe. Odsetek zadowolonych pacjentów wynosi średnio 81—100%.
W codziennej praktyce fizjoterapeutycznej zwraca się uwagę na terapię manualną, kinezyterapię i edukację pacjenta w zakresie ergonomii pracy. Często jednak pomija się fakt, że proces regeneracji tkanek zachodzi najintensywniej podczas snu. Najnowsze doniesienia naukowe wskazują, że parametry podłoża, na którym pacjent spędza jedną trzecią życia, mogą być kluczowym czynnikiem podtrzymującym dolegliwości bólowe lub katalizatorem powrotu do sprawności.
W artykule określono narzędzia badawcze zastosowane w pracy klinicznej, tj. skalę VAS, skalę Laitinena, wskaźnik NDI, wskaźnik ODI. Przedstawiono analizę chronologiczną zmiennej „nasilenie bólu” w skali VAS w porównywanych podgrupach, ocenę stopnia doświadczanego bólu określonego skalą Laitinena oraz zmiany stopnia niepełnosprawności pacjentów określonego wskaźnikami NDI i ODI w kolejnych interwałach czasowych badania klinicznego. Przedstawiono podsumowanie wyników z ocen porównawczych jednorodnych pod względem manifestacji klinicznej podgrup pacjentów z dyskopochodnymi zespołami bólowymi kręgosłupa leczonych dwiema różnymi metodami.
Stopy stanowią fundamentalny element podporowy i czynnościowy narządu ruchu. W codziennej aktywności są narażone na przeciążenia mechaniczne, co zwiększa ryzyko występowania dysfunkcji oraz urazów. Z tego powodu istotne jest zastosowanie odpowiednich interwencji terapeutycznych oraz działań o charakterze profilaktycznym. Współczesne techniki fizjoterapeutyczne w połączeniu z odpowiednią terapią podologiczną i zaopatrzeniem ortopedycznym znacząco wspierają poprawę funkcjonowania stóp i przyczyniają się do zwiększenia komfortu i jakości życia.
W artykule przedstawiono przypadek kliniczny 14-letniej pacjentki z raną szarpaną dolnej wargi. Na tym przykładzie ukazano wysoką skuteczność terapii ENF jako metody wspomagającej leczenie rany szarpanej o znacznym stopniu uszkodzenia tkanek i towarzyszącym zakażeniu.
Postawa ciała jest rozwojowo zmienna i osobniczo zróżnicowana. Jako łańcuch licznych odruchów bezwarunkowych i warunkowych jest ona w swej istocie psychoruchowym nawykiem. Dziecko, przyjmując wyprostowaną postawę i rozwijając czynności lokomocyjne, dąży do opanowania przestrzeni. Równocześnie stara się zapewnić swoim zmysłom jak największy obszar bodźcotwórczy i jak najdoskonalszą dokładność recepcji bodźców, a swoim narządom ruchu — stworzyć jak najkorzystniejsze warunki zdobywania przestrzeni. O ostatecznym ukształtowaniu postawy ciała, na którą oddziałuje siła grawitacji, decydują zespoły reakcji warunkowych i nawyki ruchowe. Są one tworzone w okresie rozwoju na podstawie bezwarunkowych odruchów postawnych, pozycyjnych, podparcia, stato-kinetycznych, lokomocyjnych i wielu innych.