Lato zbliża się wielkimi krokami, a tym samym większość z nas w cieplejszej aurze chętnie zintensyfikuje swoje aktywności sportowe, takie jak bieganie. Warto jednak pamiętać, że jak każdy sport i bieganie wiąże się z ryzykiem kontuzji. W grupie biegaczy, jedną z częstszych kontuzji w obrębie stopy jest ostry uraz w obrębie stawu śródstopno-paliczkowego palucha (first metatarsophalangeal joint — MTPJ), zwany paluchem biegacza (turf toe). Wbrew nazwie stan ten może dotyczyć nie tylko biegaczy, ale wielu grup sportowców, tancerzy, piłkarzy czy zapaśników, ale też amatorów, nieodpowiednio przygotowanych do aktywności, czy posiadających źle dobrane obuwie [1, 2].
Dział: Fizjoterapia ortopedyczna
Zabieg endoprotezoplastyki stawowej jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur wśród zabiegów ortopedycznych. W 2021 r. w całym kraju wykonano 86 960 endoprotezoplastyk stawowych w ramach umów zawartych z Narodowym Funduszem Zdrowia, z czego 55 337 przypadków dotyczyło stawu biodrowego, a 29 614 przypadków odnosiło się do stawu kolanowego [1].
Urazy największego stawu w ludzkim ciele — kolana — to bardzo częsty rodzaj dysfunkcji narządu ruchu. Dochodzi do niego najczęściej w wyniku uprawiania sportów bądź podczas wypadków komunikacyjnych. Jednym ze sposobów leczenia jest artroskopia.
Złamania w obrębie stawu biodrowego są dość częstymi urazami. Najczęściej dotyczą jednak osób w podeszłym wieku, nierzadko z zaawanso- waną osteoporozą. Osoby młodsze zdecydowanie rzadziej doznają urazu złamania kości udowej. Czasami dzieje się tak z powodu uprawiania różnego typu sportów ekstremalnych lub musi zadziałać bardzo duża siła w trakcie wypadku. Z pewnością brak regularnej aktywności fi zycznej, słaba siła mięśniowa i koordynacja ruchowa nie wpływają pozytywnie na potencjalnych poszkodowanych.
Złamanie w obrębie głowy kości ramiennej to jeden z najczęstszych problemów, z jakimi pacjenci zgłaszają się do gabinetów fizjoterapii. Na szczęście istnieje wiele metod terapeutycznych usprawniających osoby po tego typu urazach. Odpowiednio szybkie rozpoczęcie procesu rehabilitacji daje duże szanse na zadowalający powrót do sprawności fizycznej.
Komisja Europejska (Grupa Wielodyscyplinarna COST B13) klasyfikuje 85% pacjentów z zespołami bólowymi kręgosłupa jako pacjentów z niespecyficznym zespołem bólowym kręgosłupa (simple back pain). Czy jednak ci wszyscy pacjenci cierpią z powodu takiego samego rodzaju zespołu bólowego kręgosłupa? Jeśli tak, to dlaczego w codziennej praktyce jest stosowanych tak wiele sposobów leczenia dla jednego problemu? Jeśli nie, to czy dysponujemy metodą, której zastosowanie u pacjentów pozwoli zróżnicować ich klinicznie w taki sposób, że można ich będzie specyficznie leczyć?
W artykule określono sposób testowania zakresów ruchomości kręgosłupa u pacjentów z dyskopochodnymi zespołami bólowymi (zespoły strukturalne) z badanych podgrup i wyjaśniono powód ograniczenia testowania do ruchów w płaszczyźnie strzałkowej. Wykorzystując część diagnostyczną terapii wielokrotnego impulsu (multiple impulse therapy), dokonano pomiarów i przedstawiono wyniki analizy zmian napięcia mięśnia prostownika grzbietu u pacjentów w kolejnych interwałach czasowych badania, leczonych dwiema różnymi metodami, tj. klasycznym zachowawczym leczeniem niespecyficznym i zachowawczym leczeniem przyczynowym (MDT).
W artykule określono narzędzia badawcze zastosowane w pracy klinicznej, tj. skalę VAS, skalę Laitinena, wskaźnik NDI, wskaźnik ODI. Przedstawiono analizę chronologiczną zmiennej „nasilenie bólu” w skali VAS w porównywanych podgrupach, ocenę stopnia doświadczanego bólu określonego skalą Laitinena oraz zmiany stopnia niepełnosprawności pacjentów określonego wskaźnikami NDI i ODI w kolejnych interwałach czasowych badania klinicznego. Przedstawiono podsumowanie wyników z ocen porównawczych jednorodnych pod względem manifestacji klinicznej podgrup pacjentów z dyskopochodnymi zespołami bólowymi kręgosłupa leczonych dwiema różnymi metodami.
W artykule przedstawiono cele badania, omówiono materiał badawczy ze zwróceniem szczególnej uwagi na dążenie do osiągnięcia jednorodnych podgrup pacjentów. Przedstawiono kryteria włączenia pacjentów do badań i ich wykluczenia oraz omówiono strategię badawczą i szczegółowe procedury lecznicze zastosowane dla pacjentów leczonych metodą MDT i metodą klasyczną. Szczególną uwagę zwrócono na właściwą edukację pacjentów, która jest zasadniczym narzędziem pacjenta w radzeniu sobie z redukcją bieżącego epizodu dyskopochodnego zespołu bólowego kręgosłupa i stanowi podstawę do autoterapii, którą pacjent może zastosować w przypadku epizodów nawrotowych.
Choroba zwyrodnieniowa stawów to najpowszechniejsze schorzenie dotyczące układu ruchu. Do gabinetów fizjoterapeutycznych często trafiają pacjenci zmagający się z osteoartrozą, bo jak wynika z badań, dotyczy ona ponad połowy osób po 40. roku życia. Jednym z kluczowych zadań fizjoterapeuty jest wspieranie pacjentów w trakcie ich leczenia. Jak robić to efektywnie?