Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowoczesne metody fizjoterapii

15 stycznia 2018

NR 81 (Marzec 2017)

Koncepcja PNF podstawą treningu funkcjonalnego

0 1842

Trening funkcjonalny od lat jest używany w przygotowaniu motorycznym. Wzrost jego popularności datuje się na późne lata 80. i wczesne 90. XX w., kiedy zrezygnowano z ćwiczeń na sprzęcie o stałej, określonej osi na rzecz ćwiczenia bardziej fundamentalnych wzorców. Gary Gray i Vern Gambetta byli liderami tej zmiany pokazującej, jak powinno się trenować sportowców i klientów indywidualnych. W przypadku każdej zmiany myślenia występują kontrowersje dotyczące postrzegania treningu funkcjonalnego, jednakże jego podstawą powinno być przede wszystkim poprawienie ogólnej jakości ruchu. W celu prawidłowego funkcjonowania organizmu musi zaistnieć spoistość między mięśniami, stawami i układem nerwowym

Kiedy patrzy się na jakiekolwiek ćwiczenie, warto przyjrzeć się i zrozumieć ruch wchodzący w skład tego ćwiczenia. Ważne jest, że niektóre z podstawowych zasad są włączone poprzez trening w celu uzyskania i utrzymania prawidłowej mechaniki ruchu. Głównym celem treningu funkcjonalnego jest polepszenie jakości ruchu, a prawidłowy ruch bazuje na równowadze pomiędzy mobilnością a stabilnością. Równowaga ta wymaga efektywnej komunikacji proprioceptywnej pomiędzy mięśniami a stawami. Jeśli nie ma wyżej wymienionej równowagi, wzorce ruchowe będą upośledzone. Dysfunkcja ta często może być związana z zaburzeniem w obrębie systemu nerwowo-mięśniowego. Polepszenie tego systemu powinno zatem stworzyć bardziej optymalne środowisko dla zaistnienia efektywnego ruchu. W celu poprawy efektywności systemu nerwowo-mięśniowego w koordynacji ruchu powinno się stosować koncepcję proprioceptywnej facylitacji nerwowo-mięśniowej (prorioceptive neuromuscular facilitation – PNF).

POLECAMY

Techniki PNF funkcjonują już od późnych lat 30.–40. XX w. Neurolog Herman Kabat zaczął używać technik proprioceptywnych z młodymi osobami po porażeniu mózgowym i innymi kondycjami neurologicznymi. Doszedł do wniosku, że stymulując dystalne segmenty, proprioceptory w bardziej proksymalnych segmentach ciała były pobudzane. Jego celem było stworzenie i utrwalenie ruchu w obszarach, gdzie system neurologiczny jest osłabiony. Jego techniki były oparte o zasady irradacji, unerwienia reciprokalnego (przeciwstawnego) i wyładowaniu następczym wchodzących w skład praw Sherringtona. Prawa te opisują rytmiczne i odruchowe działania, które prowadzą do skoordynowanych ruchów.

Torowanie nerwowo-mięśniowe używa systemu proprioceptywnego w celu ułatwienia bądź hamowania skurczu mięśniowego. Jedna z pionierek tej metody – Dorothy Voss określiła ją jako metodę sprzyjającą czy przysp...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy