Dołącz do czytelników
Brak wyników

Przykurcz wyprostny w stawie kolanowym u pacjenta po urazie czaszkowo-mózgowym
Opis przypadku

Artykuły z czasopisma | 7 kwietnia 2013 | NR 38
20

Urazy czaszkowo-mózgowe skutkują m.in. zmianami wtórnymi w napięciu mięśniowym. Mogą powodować także skrócenie włókien i ścięgien mięśniowych. W takich przypadkach efekty przynosi terapia z użyciem ciepłych zabiegów i pozycji redresujących.

Wymienione zmiany przyczyniają się do ograniczeń w ruchu, a w konsekwencji – do problemów w powrocie funkcji kończyn górnych lub dolnych. Przykurcze mięśniowe zazwyczaj występują w obrębie mięśni funkcjonalnie odpowiadających za ruchy zginania, wśród odpowiedzialnych za funkcje wyprostu zdarzają się rzadko.

POLECAMY

Materiał

Opis przypadku dotyczy kobiety w wieku 49 lat. Stan po urazie czaszkowo-mózgowym, niedowład czterokończynowy, przykurcz wyprostny w stawach kolanowych lewym i prawym. Jednym z problemów w trakcie reedukacji funkcji siedzenia, stania i chodu był przykurcz wyprostny w stawach kolanowych. Stawy kolanowe nie miały możliwości ruchu zgięcia powyżej 3°. Przyczyną było skrócenie głowy prostej mięśnia czworogłowego uda. Pacjentka miała problem z przyjęciem pozycji siedzącej, z przejściem z pozycji siedzącej do stojącej oraz z chodem.

Zdj. 1. Pozycja redresująca w systemie UGUL z równoczesnym okładem z parafango na mięśnie proste uda

Metody

Ze względu na istniejące przeciwwskazania w pierwszej fazie usprawniania wdrożono jedynie ruchy czynne w odciążeniu. Te oddziaływania nie przyniosły poprawy w trakcie 6 tygodni. Po ustąpieniu przeciwwskazań dokonano zmiany terapii, wdrożono:

  • ćwiczenia czynne w odciążeniu kończyn dolnych,
  • rozgrzewanie mięśni prostych uda promieniami IR z filtrem czerwonym raz dziennie przez 15 minut,
  • pozycje redresujące z równoczesnym okładem z parafango raz dziennie 30 minut; kończyny dolne były odciążane w systemie UGUL w pozycji leżenia tyłem z równoczesnym okładem z parafango; podczas trwania zabiegu ciężar kończyny (podudzia) wraz z działaniem sił grawitacji i równoczesnym rozgrzewaniem mięśni skróconych skutkował zwiększaniem zakresu zgięcia; równocześnie ze zwiększaniem się podczas trwania zabiegu zakresu zgięcia terapeuta zwiększał uniesienie stawu kolanowego dla umożliwienia dalszego zwiększania się zgięcia w stawie kolanowym,
  • manualne wydłużanie wzdłuż włókien mięśniowych mięśni prostych uda,
  • ćwiczenia bierne w stawach kończyn dolnych.

Wyniki

Po 6 tygodniach terapii z użyciem wyłącznie ćwiczeń czynnych w odciążeniu nie osiągnięto żadnych pozytywnych efektów. 
Po wdrożeniu m.in. zabiegów ciepłych (naświetlania światłem IR z filtrem czerwonym, okłady z parafango) oraz pozycji redresujących uzyskano poprawę, która umożliwiła zaadaptowanie do pozycji siedzącej, wdrożenie przejścia z pozycji siedzącej do stojącej oraz trening chodu. Pacjentka po 3 tygodniach przedmiotowej terapii mogła chodzić z pomocą jednej osoby.

Tab. 1. Wyniki terapii bez użycia ciepła i pozycji redresujących
Parametr Przed terapią Po 6 tygodniach terapii bez użycia ciepła Różnica
Zakres zgięcia w prawym stawie kolanowym 
Zakres zgięcia w lewym stawie kolanowym 

 

Tab. 2. Wyniki terapii z użyciem ciepła i po...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy