Rehabilitacja po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego metodą neoligaments – opis przypadku

Metody operacyjnej rekonstrukcji są różne i stale ulepszane, aby jak najlepiej odtworzyć biomechanikę stawu kolanowego i umożliwić pacjentowi powrót do aktywnego życia [2, 3]. Jedną z najnowocześniejszych metod operacyjnej rekonstrukcji ACL jest metoda neoligaments, zwana też Jewel ACL. Polega na zastosowaniu implantu poliestrowego do przeszczepu przy rekonstrukcji ACL. Jest ona stworzona do całkowitej lub częściowej rekonstrukcji ACL. Rekonstrukcja częściowa polega na wykorzystaniu implantu poliestrowego oraz własnego ścięgna – mięśnia półścięgnistego (ST) lub smukłego (G). Wspomniane ścięgno autogenne wsuwa się do implantu poliestrowego, uzyskując podwójnie wzmocniony wszczep (tzw. więzadło hybrydowe). W rekonstrukcji całkowitej implant może być wszczepiony sam [4, 5].

Jewel ACL to wyspecjalizowany szkielet z włókien poliestrowych. Szkielet ten poddawany jest specjalnemu procesowi, dzięki któremu wzrasta jego energia powierzchniowa, która staje się hydrofilowa. Proces ten poprawia przyleganie komórek i przyspiesza proces przyjęcia się tkanki.

Metoda neoligaments ma szereg zalet. Jedną z nich jest redukcja lub eliminacja liczby autologicznych przeszczepów używanych w rekonstrukcji, co powoduje skrócenie czasu operacji, poprawia lub eliminuje powikłania po pobraniu przeszczepów autologicznych (zamiast fragmentów dwóch ścięgien w metodzie dwupęczkowej z wolnego przeszczepu mięśni półścięgnistego i smukłego – jeden lub wcale) i eliminuje osłabienie mięśni, z których pobrano ścięgno.

Metoda całkowitej rekonstrukcji eliminuje ryzyko infekcji, gdzie Jewel ACL zastępuje allograf (przeszczepy allogeniczne) lub ksenograf.

Metoda jest idealna w sytuacji uszkodzenia większej liczby więzadeł kolanowych jak PCL i MCL oraz gdy autogenna tkanka jest niewystarczająca do rekonstrukcji [4].

W rekonstrukcji częściowej tzw. więzadło hybrydowe przechodzi również okres...