Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu , Otwarty dostęp

10 lipca 2019

NR 107 (Lipiec 2019)

Rehabilitacja po zwichnięciu stawu barkowego

0 247

Człowiek nieustannie jest narażony na różnego rodzaju zagrożenia. Może do nich dochodzić zarówno w pracy, w domu, jak i na ulicy. Często podczas wykonywania codziennych czynności dochodzi do złamań kostnych, stłuczeń mięśni czy zwichnięć stawów. Właściwe i szybkie postępowanie medyczne w dużym stopniu może zapobiec powikłaniom, które w perspektywie czasu mogą doprowadzić nawet do kalectwa.

Człowiek w ciągu dnia wykonuje bardzo dużo czynności, zwłaszcza kończynami górnymi. Ich właściwe funkcjonowanie odgrywa wiodącą rolę w życiu zarówno prywatnym, jak i zawodowym.

Anatomia stawu barkowego

Obręcz barkowa ma największy zakres ruchu ze wszystkich stawów [1]. Staw barkowy łączy kończynę górną z tułowiem. Opisywana struktura składa się z wielu elementów, które biorą udział w ruchu barku. Do składowych anatomicznych stawu barkowego zalicza się m.in. stawy: mostkowo-obojczykowy, barkowo-obojczykowy i ramienny.

Staw mostkowo-obojczykowy

Staw ten łączy obojczyk z klatką piersiową. Powierzchnie stawowe stawu mostkowo-obojczykowego są utworzone przez koniec mostkowy obojczyka i wcięcie obojczykowe mostka wraz z przylegającą doń częścią chrząstki pierwszego żebra. Ukształtowanie powierzchni stawowych jest osobniczo ogromnie zmienne; również obustronnie jest ono różne, przy czym u osób praworęcznych po stronie prawej jest zwykle silniej wymodelowane. Obie powierzchnie są zazwyczaj siodełkowate: główka stawowa obojczyka jest bardzo wypukła w płaszczyźnie czołowej i niezbyt silnie wklęsła w płaszczyźnie strzałkowej. Budowa siodełkowata na obojczyku często w ogóle nie jest zaznaczona lub jest zaznaczona bardzo słabo. 

Panewka stawowa na mostku częściej i wyraźniej wykazuje budowę siodełkowatą. Tutaj wypukłość leży w płaszczyźnie strzałkowej, zaś wklęsłość w płaszczyźnie czołowej. Obie powierzchnie nie są więc do siebie dokładnie dostosowane. Są one pokryte chrząstką włóknistą, w różnych miejscach o bardzo różnej grubości (0,5–3 mm). 

Główka stawowa jest znacznie większa niż panewka i przekracza ją nie tylko ku tyłowi, zwężając tym samym górny otwór klatki piersiowej, ale również do przodu i ku górze, dlatego pod wpływem ciśnienia powietrza skóra zostaje wpuklona między oba końce mostkowe obojczyków powyżej wcięcia szyjnego mostka i wytwarza dół szyjny. 

Między obiema powierzchniami stawowymi znajduje się krążek stawowy, który jest pozostałością episternum niższych zwierząt. Poprzez torebkę stawową przyczepia się on u góry do obojczyka, a u dołu do mostka i chrząstki pierwszego żebra. Krążek ten tak samo jak chrząstka powierzchni stawowych jest zbudowany z chrząstki włóknistej, w różnych miejscach o różnej grubości (3–6 mm). Między obiema kostnymi powierzchniami stawowymi, panewką mostka i główką obojczyka jest więc włączona masa chrzęstna mniej więcej centymetrowej grubości. Z wiekiem często chrząstka w większym lub mniejszym stopniu zanika. Krążek stawowy dzieli jamę stawową na dwie odrębne komory, część górno-boczną i dolno-przyśrodkową. Jego zadanie polega na dostosowaniu do siebie obu powierzchni stawowych; poza tym dzięki swej sprężystości bardzo łagodzi on siłę uderzenia w okolicy stawu ramiennego. 

Torebka stawowa jest luźna, ale bardzo gruba i odporna na rozerwanie. Jest ona dokoła silnie wzmocniona przez więzadła z wyjątkiem kąta przednio-dolnego. Torebka przyczepia się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych. Błona maziowa torebki, przedzielona krążkiem stawowym, tak samo jak jama stawowa występuje w dwóch odcinkach: część górno-boczna worka maziowego jest większa niż część dolno-przyśrodkowa. 

Więzadła stawu mostkowo-obojczykowego są tak silne, że wywichnięcia mostkowego końca obojczyka są bardzo rzadkie w stosunku do częstych złamań tej kości [2]. 

Wyróżnia się następujące więzadła:

  • Więzadło mostkowo-obojczykowe przednie i tylnie – biegnie w postaci silnych pasm nieco rozbieżnie na przedniej i tylnej powierzchni torebki stawowej od końca mostkowego obojczyka ku dołowi i przyśrodkowo do górnej części rękojeści mostka. Więzadło mostkowo-obojczykowe przednie jest przykryte częścią mostkową mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, więzadło tylne – mięśniem mostkowo-gnykowym i mostkowo-tarczowym. Więzadła te wzmacniają torebkę stawową i hamują nadmierne ruchy obojczyka do przodu i do tyłu.
  • Więzadło międzyobojczykowe – wraz z kośćmi nadrostkowymi odpowiada części episternum. Jest to więzadło nieparzyste, od góry wklęsłe, rozpięte między przyśrodkowymi końcami obu obojczyków. Biegnie poprzecznie przez wcięcie szyjne, łącząc się luźną tkanką łączną z jego brzegiem; jego włókna częściowo przyczepiają się również do krążka stawowego. Więzadło to leży bliżej powierzchni tylnej mostka; od przodu jest pokryte skórą i mięśniem mostkowo-obojczykowo-sutkowym, od tyłu – mięśniem mostkowo-tarczowym. Hamuje ono ruchy obojczyka ku dołowi i w tym położeniu jest szczególnie wyczuwalne.
  • Więzadło żebrowo-obojczykowe – jest kształtu równoległobocznego, biegnie jako bardzo silne pasmo składające się z dwóch warstw od górnego brzegu pierwszej chrząstki żebrowej skośnie ku górze i bocznie do wycisku więzadła żebrowo-obojczykowego na powierzchni dolnej obojczyka. Pomiędzy obiema warstwami znajduje się kaletka maziowa. Więzadło to od przodu pokrywa ścięgno mięśnia podobojczykowego, od tyłu graniczy ono z żyłą podobojczykową. Wzmacnia ścianę boczną torebki stawowej i hamuje ruchy obojczyka ku górze, do przodu i do tyłu. Wraz z podnoszeniem obręczy kończyny górnej więzadło żebrowo-obojczykowe powoduje równoczesny ruch ku górze pierwszego pierścienia żebrowego, a tym samym całej klatki piersiowej [2].

Ruchy w stawie mostkowo-obojczykowym
Ruchy w stawie mostkowo-obojczykowym są podobne do ruchów stawu kulistego. Wyrostek barkowy opisuje ruch kolisty na powierzchni stożka, którego wierzchołek leży przy mostku, zaś średnica podstawy wynosi 10–12 cm. W tych ruchach – oprócz ruchów do przodu i do tyłu, ku dołowi i ku górze – odbywa się równocześnie obrót obojczyka dokoła jego długiej osi. Obojczyk porusza się dokoła trzech prostopadle do siebie ustawionych osi. Z położenia spoczynku, gdy ramię swobodnie zwisa, obojczyk w stawie mostkowo-obojczykowym może tylko nieznacznie poruszać się ku dołowi (5°), silniej do przodu (26°) i bardzo wydatnie ku tyłowi (35°) oraz ku górze (50°). Ruch ku dołowi zostaje zahamowany przez pierwsze żebro i przez pasma przyśrodkowe więzadła mostkowo-obojczykowego. Podczas pociągnięcia ramienia silnie ku dołowi i do tyłu obojczyk zbliża się ku pierwszemu żebru i uciska tętnicę podobojczykową między obojczykiem a pierwszym żebrem, wskutek czego zanika tętno w tętnicy promieniowej. W tym samym ruchu może być uciśnięty splot ramienny [2].

Staw barkowo-obojczykowy

Staw ten łączy obojczyk z łopatką. Jest on łatwo dostępny w badaniu, a ruchy stawu można dobrze prześledzić zarówno gołym okiem, jak i przez wyczucie. Powierzchnie stawowe są położone na końcu barkowym obojczyka i na brzegu przyśrodkowym wyrostka barkowego łopatki. 

Główkę stawową tworzy mała, jajowata, wypukła powierzchnia stawowa obojczyka, pokryta chrząstką włóknistą. Łączy się ona z panewką stawową wyrostka barkowego, podobnie ukształtowaną, nieco wklęsłą, również pokrytą chrząstką włóknistą. Powierzchnie stawowe są ustawione nie pionowo, lecz pochyło; powierzchnia obojczyka jest skierowana nieco ku dołowi, powierzchnia wyrostka barkowego – ku górze. Koniec barkowy obojczyka spoczywa na wyrostku barkowym. 

W stawie barkowo-obojczykowym często występuje krążek stawowy. Jest on zbudowany z chrząstki włóknistej. Nieraz go brakuje, często jest niezupełny, a wtedy niecałkowicie przedziela jamę stawową. Czasem wypełnia on całą jamę stawową i przekształca staw w połączenie chrząstkozrostowe. 
Torebka stawowa jest luźna, z przodu grubsza niż z tyłu, wzmocniona więzadłami. Przyczepia się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych [2]. 

Wyróżnia się następujące więzadła:

  • Więzadło barkowo-obojczykowe – jest rozpięte między powierzchnią górną końca barkowego obojczyka a przylegającą częścią wyrostka barkowego łopatki. Jest to więzadło szerokie, bardzo silne i odporne, wzmacniające powierzchnię górną torebki stawowej. Jego włókna przeplatają się z włóknami ścięgnistymi mięśnia naramiennego i czworobocznego. Nieraz powierzchnia dolna torebki stawowej jest równa, wzmocniona warstwą więzadłową – mówi się wtedy o więzadle barkowo-obojczykowym dolnym.
  • Więzadło kruczo-obojczykowe – biegnie od guzka stożkowatego obojczyka do powierzchni górnej wyrostka kruczego łopatki. Choć ściśle biorąc, nie należy ono do stawu barkowo-obojczykowego, jednak w znacznym stopniu przyczynia się do ustalenia położenia obojczyka w stosunku do wyrostka barkowego. Więzadło to składa się z dwóch silnych pasm: więzadła czworobocznego stanowiącego część przednio-boczną, odchodzącą od kresy czworobocznej obojczyka, i więzadła stożkowatego, stanowiącego część tylno-przyśrodkową, odchodzącą od guzka stożkowatego obojczyka. Między obydwoma częściami leży często kaletka maziowa. Od przodu więzadło jest przykryte mięśniem naramiennym, od tyłu – mięśniem czworobocznym [2].

Ruchy w stawie barkowo-obojczykowym
Ruchy w stawie barkowo-obojczykowym są podobne do ruchów stawu kulistego. Zakres ruchów w nim jest nieco mniejszy niż w stawie mostkowo-obojczykowym. Poza tym jest ograniczony przez sąsiedztwo klatki piersiowej. Jeżeli wyłuszczy się koniec mostkowy obojczyka ze stawu mostkowo-obojczykowego, to obojczyk może opisać ruch kolisty po powierzchni stożka, którego wierzchołek znajduje się przy końcu barkowym. Ruchy w stawie barkowo-obojczykowym w stosunku do trzech prostopadłych do siebie osi powodują unoszenie i obniżanie łopatki, wysuwanie łopatki do przodu i cofanie się jej oraz ruchy obrotowe [2].

Ruchy łopatki

Większość ruchów w stawie obojczykowym bocznym i przyśrodkowym jest wykonywana wspólnie i główne ich zadanie polega na przesuwaniu łopatki i całej obręczy kończyny górnej na klatce piersiowej w związku z ruchami ramienia. Łopatka jest zawieszona na klatce piersiowej za pomocą pętli mięśniowych. Jedna pętla unosi łopatkę i opuszcza ją, druga przesuwa bark do przodu i ku tyłowi, trzecia wykonuje ruchy obrotowe łopatki. W stawie ramiennym można podnosić ramię tylko do poziomu. Dalsze podnoszenie ramienia prawie do pionu jest możliwe przez zmianę położenia łopatki wraz ze stawem. W tym położeniu panewka stawowa kieruje się ku górze, kąt dolny do przodu i nieco bocznie; działają tu mięśnie zębaty przedni i czworoboczny. Panewka stawowa powraca do swojego zwykłego położenia w spoczynku pod wpływem masy i pętli mięśniowej utworzonej przez mięsień piersiowy mniejszy. 

Znaczenie obu stawów obojczykowych jest wyraźnie widoczne w przypadku usztywnienia stawu ramiennego. Kość ramienna zrośnięta z łopatką zachowuje wtedy znaczny stopień ruchomości, ponieważ ruchy odbywają się w stawach obojczyka. Czynność tych stawów zwiększa więc wydatnie ruchomość ramienia [2].

Więzozrosty łopatki

Na łopatce znajduje się kilka więzadeł, które morfologicznie i czynnościowo różnią się od prawdziwych więzadeł stawowych, ponieważ łączą nie różne kości, lecz różne części tej samej kości. Wyróżniamy następujące więzadła:

  • Więzadło kruczo-barkowe – jest silnym, szerokim, podłużnym, czworokątnym pasmem rozpiętym nad stawem ramiennym. Biegnie z powierzchni tylnej wyrostka kruczego do brzegu przedniego wyrostka barkowego. Więzadło to zwiększa i uzupełnia do pewnego stopnia panewkę do głowy kości ramiennej, wytwarzając wraz z wyrostkiem kruczym i barkowym, a także powięzią podnaramienną zespół kostno-włóknisty, tzw. sklepienie stawu ramiennego. Chroni ono staw ramienny przed urazami i kość ramienną przed wywichnięciem ku górze.
  • Więzadło poprzeczne łopatki górne – jest cienkie i płaskie, rozpięte nad wcięciem łopatki, przekształca je w otwór, przez który biegnie żyła nadłopatkowa i nerw nadłopatkowy. Tętnica nadłopatkowa przechodzi zazwyczaj nad tym więzadłem. Czasem więzadło to jest skostniałe.
  • Więzadło poprzeczne łopatki dolne – jest utworzone przez mocniejsze pasma łącznotkankowe. Biegnie nad szyjką łopatki od bocznego brzegu grzebienia łopatki do tylnego brzegu panewki stawowej. Między więzadłem a kością naczynia nadłopatkowe i nerw nadłopatkowy przechodzą z dołu nadgrzebieniowego do dołu podgrzebieniowego. Więzadło to nie występuje stale [2].

Staw ramienny

Staw ten łączy kość ramienną z łopatką. Powierzchnie stawowe są utworzone przez głowę kości ramiennej i wydrążenie, czyli panewkę stawową łopatki. Panewka stawowa jest kształtu jajowatego, zwężonym końcem skierowana ku górze, poszerzonym ku dołowi. Jest pokryta chrząstką szklistą, która na obwodzie jest grubsza niż w środku. Na brzeg panewki jest nałożony dokoła pierścień włóknisty – obrąbek stawowy, grubości 4–6 mm, zbudowany z chrząstki włóknistej. W przekroju jest on trójkątny, podstawą przylega do brzegów chrząstki oraz kości i zaostrza się ku obwodowi. Obrąbek stawowy powiększa powierzchnię panewki, a tym samym utrwala ruchy w stawie. U górnego, zwężonego końca panewki łączy się on ze ścięgnem głowy długiej mięśnia dwugłowego, które tuż nad nim przyczepia się do guzka nadpanewkowego. Na brzegu przednim panewki obrąbek przekracza niewielkie wcięcie w podobny sposób jak obrąbek panewkowy stawu biodrowego. Panewka jest ustawiona prostopadle do płaszczyzny łopatki; w stosunku do brzegu bocznego jest skierowana ku górze, bocznie i do przodu. 

Główka stawowa pokryta chrząstką szklistą stanowi prawie połowę kuli o promieniu ok. 2,5 cm. Brzeg jej powierzchni stawowej nie tworzy przeważnie koła, lecz elipsę, której długa oś biegnie od góry ku dołowi w płaszczyźnie łopatki. Stosunek powierzchni główki stawowej do panewki wynosi mniej więcej 4:1 i tylko jedna trzecia powierzchni główki styka się z panewką wraz z obrąbkiem. Granicę główki stawowej tworzy szyjka anatomiczna i do tej granicy sięga pokrycie chrząstką. Jedynie w obrębie bruzdy międzyguzkowej linia ta zostaje przekroczona. 

W związku z ogromną różnicą między wielkością główki oraz panewki i wielką ruchomością stawu torebka stawowa tworzy luźny, długi i obszerny worek, tak że na preparacie główkę od panewki można oddalić na odległość 1–2 cm. Wskutek tego również, gdy ramię jest opuszczone, dolna część torebki skierowana do jamy pachowej wytwarza charakterystyczny fałd; w najbliższym jego sąsiedztwie biegnie nerw pachowy. Gdy ramię jest odwiedzione, fałd ten ginie, obejmując główkę stawową. Mięśnie obracające ramię otaczają dookoła torebkę i przyczepiają się do niej. Tym samym wydatnie ją ochraniają i wzmacniają, tak że ściana torebki może być bardzo cienka. Tylko stosunkowo wąskie pasmo dolnej części ściany torebki nie jest pokryte mięśniami. W tych miejscach też najczęściej następuje przerwanie torebki w razie wywichnięcia kości ramiennej. Torebka stawowa przyczepia się dokoła powierzchni zewnętrznej obrąbka stawowego panewki. Jedynie w odcinku górnym poniżej guzka nadpanewkowego, do którego przyczepia się ścięgno początkowe głowy długiej mięśnia dwugłowego, linia przyczepu cofa się, przesuwając się na podstawę wyrostka kruczego i obejmując ścięgno, które dzięki temu zostaje włączone w obręb stawu. 

Na kości ramiennej torebka stawowa przyczepia się dokoła szyjki anatomicznej, tak że oba guzki pozostają poza jamą stawową. Przyczep ten przebiega nad górnym końcem bruzdy międzyguzkowej, pozostawiając otwór dla ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego, które w tym miejscu wchodzi w obręb stawu. U zarodka ludzkiego ścięgno to leży pierwotnie na zewnątrz torebki. Dopiero w trzecim miesiącu życia płodowego stopniowo wpukla się w obręb jamy stawowej i wreszcie całkowicie oddziela się od ściany torebki. U wielu niższych ssaków niecałkowicie wwędrowuje ono w obręb stawu, u innych przez całe życie biegnie na zewnątrz. 

Włókna zewnętrzne torebki biegną przeważnie skośnie lub podłużnie w kierunku przylegających ścięgien, włókna wewnętrzne natomiast bardziej okrężnie. Linia nasadowa końca bliższego kości ramiennej, stanowiąca granicę między nasadą a trzonem, nie biegnie skośnie w stosunku do długiej osi kości, lecz mniej więcej prostopadle do niej. Tylko na małej przestrzeni po stronie przyśrodkowej leży ona wewnątrz torebki stawowej, poza tym na zewnątrz od niej. 

Ścięgna mięśni zrośnięte z torebką stawową można do pewnego stopnia uważać za więzadła czynne, wzmacniające torebkę. Prócz nich torebka stawowa ma jeszcze właściwe, biernie działające więzadła wzmacniające [2]. Zalicza się do nich:

  • Więzadło kruczo-ramienne – jest silnym, płaskim, czworobocznym pasmem, które rozpoczyna się na podstawie i brzegu bocznym wyrostka kruczego poniżej więzadła kruczo-barkowego. Jest ono oddzielone od torebki luźną tkanką łączną. Biegnąc w kierunku bocznym, stopniowo łączy się ze ścianą torebki i kończy na obu guzkach kości ramiennej. Więzadło to wzmacnia górną ścianę torebki na przestrzeni między ścięgnami mięśnia podłopatkowego i nadgrzebieniowego. Położenie więzadła odpowiada przebiegowi ścięgna mięśnia dwugłowego wewnątrz stawu. Więzadło kruczo-ramienne hamuje ruchy przywodzenia i dźwiga ramię w normalnym, opuszczonym położeniu, przeciwdziałając zsuwaniu głowy kości ramiennej z panewki.
  • Więzadła obrąbkowo-ramienne – dają się uwidocznić w głębokiej warstwie torebki stawowej w jej ścianie górnej i przedniej. Przyczepiają się one tak jak torebka do szyjki anatomicznej kości ramiennej i do brzegu obrąbka stawowego panewki. Zazwyczaj wyróżnia się trzy niezbyt silne pasma więzadłowe: górne, środkowe i dolne. Między więzadłem górnym i środkowym torebka jest cienka i tędy uwypukla się kaletka maziowa podścięgnowa mięśnia podłopatkowego. Również niewzmocnione miejsce ściany torebki znajduje się między więzadłem środkowym i dolnym. Więzadła obrąbkowo-ramienne ograniczają głównie ruchy obrotowe ramienia na zewnątrz [2].

Kaletki 
W bezpośrednim sąsiedztwie stawu ramiennego znajduje się kilka kaletek maziowych. Niektóre z nich stale łączą się z jamą stawową, inne miewają połączenie lub nie. Wyróżnia się m.in. następujące kaletki:

  • Kaletka maziowa międzyguzkowa – otacza ścięgno na przestrzeni 2–5 cm i zmniejsza tarcie podczas przesuwania się ścięgna w bruździe. U swego bliższego końca otwiera się do jamy stawowej, u końca dalszego kończy się ślepo, przechodząc na ścięgno, ponieważ w przeciwnym razie ciecz maziowa musiałaby wypływać ze stawu.
  • Kaletka podścięgnowa mięśnia podłopatkowego – w połowie przypadków łączy się z jamą stawową.
  • Kaletka podbarkowa – niełącząca się z jamą stawową. Często dzieli się na dwie odrębne części.
  • Kaletka mięśnia kruczo-ramiennego – przylega do ścięgna mięśnia podłopatkowego od przodu. Nieraz łączy się z kaletką mięśnia podłopatkowego, a przez nią pośrednio z jamą stawową [2]. 

Naczynia krwionośne i nerwy
Staw ramienny jest unaczyniony przez gałązki stawowe tętnicy nadłopatkowej, tętnicy przedniej i tylnej okalającej ramię oraz tętnicy podłopatkowej. Tętnice okalające zespalają się ze sobą, tworząc pierścień dookoła szyjki chirurgicznej kości ramiennej, z którego liczne gałązki wstępujące zaopatrują część dolną stawu. Jedna z nich biegnie w bruździe międzyguzkowej razem ze ścięgnem długiej głowy mięśnia dwugłowego. 

Unerwienie stawu ramiennego pochodzi z nerwu nadłopatkowego, podłopatkowego i pachowego, odchodzących od splotu ramiennego [2].

Ruchy stawu ramiennego
Staw ramienny jest stawem kulistym o znacznym zakresie ruchów. Wyróżnia się tu:

  • ruch odwodzenia i przywodzenia (ruch odwodzenia odbywa się w stawie tylko do poziomu 90°);
  • ruchy zginania i prostowania (unoszenie do przodu i do tyłu, czyli ruchy wahadłowe) – łącznie ok. 115°, ze znaczną przewagą kierunku do przodu;
  • ruchy obwodzenia – wynikające z połączenia ruchów zginania i prostowania z ruchami odwodzenia i przywodzenia;
  • ruchy obrotowe – długiej osi kości ramiennej. Dla tych ruchów staw ramienny jest składową łańcucha stawowego, w którym łącznie obrót ręki może dochodzić nawet do 360° [2].

Mięśnie stawu barkowego

Mięśnie działające na staw barkowy to m.in.:

  • mięsień naramienny,
  • mięsień nadgrzebieniowy,
  • mięsień podgrzebieniowy,
  • mięsień obły większy i mniejszy,
  • mięsień podłopatkowy,
  • mięsień kruczo-ramienny,
  • mięsień dwugłowy ramienia,
  • mięsień trójgłowy ramienia,
  • mięsień piersiowy większy,
  • mięsień najszerszy grzbietu.

Zwichnięcie stawu barkowego

Zwichnięcie stawu to zazwyczaj rozległe urazowe uszkodzenie poszczególnych elementów wewnątrzstawowych takich jak:

  • więzadła,
  • łąkotki,
  • torebka stawowa,
  • chrząstka stawowa.

Podczas zwichnięcia dochodzi do trwałej lub chwilowej utraty fizjologicznej łączności powierzchni stawowych kości połączonych torebką stawową.

Omawiany uraz stawu barkowego najczęściej występuje u sportowców, a także u osób preferujących aktywny tryb życia. Dochodzi do niego najczęściej wówczas, gdy ramię ulega znacznemu przemieszczeniu na skutek działania określonej siły, która skieruje je na zewnątrz (odwodzenie). Do zwichnięcia może dojść również wskutek działania bardzo dużych sił rotacyjnych powodujących wypadnięcie głowy kości ramiennej z panewki łopatki. 

Zwichnięciu stawu barkowego mogą towarzyszyć uszkodzenia określonych struktur wewnątrzstawowych. Zalicza się do nich m.in.:

  • obrąbek stawowy panewki,
  • więzadła,
  • ścięgna,
  • naczynia krwionośne,
  • nerwy.

W zależności od przemieszczenia się głowy kości ramiennej zwichnięcia stawu barkowego można podzielić na:

  • przednie (podkrucze, podobojczykowe) – stanowi trzy czwarte wszystkich przypadków, może mu towarzyszyć oderwanie guzka większego oraz niekiedy złamania głowy i szyjki chirurgicznej ko...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy