Sonofeedback w praktyce fizjoterapeuty. Część 2. Wybrane zabiegi

Nowoczesne metody fizjoterapii

Metoda sonofeedbacku zmieniła jakościowo model rehabilitacji, czyniąc go bardziej zindywidualizowanym i dostosowanym do aktualnych potrzeb pacjenta. Okazała się przez to bardzo efektywnym narzędziem skracającym czas instruktażu pacjenta do uzyskania pożądanego wzorca ruchu. Na łamach czasopisma prezentujemy kolejne zabiegi.

Niestabilność stawu barkowego

Ryzyko powtórnego zwichnięcia stawu barkowego po pierwszorazowym incydencie określa się na ok. 26% w grupie dorosłych pacjentów i dobrze znane są czynniki ryzyka oceniane w bardzo skrupulatnych badaniach statystycznych [4]. Nawet leczenie operacyjne, które w ponad 90% polega na zaopatrzeniu artroskopowym uszkodzeń typu Bankarta, obarczone jest odsetkiem powtórnego zwichnięcia w ok. 10% [5]. Poważnym problemem pozostaje brak standaryzacji sposobu leczenia zachowawczego. Zbyt często zamiast biomechanicznie potwierdzonego algorytmu stabilizacji stawu barkowego ma się do czynienia z wierzeniami w tzw. wzmacnianie ściany przedniej. Bardzo częstym błędem w terapii niestabilności przedniej jest pozycja do aktywacji mięśni piersiowych, które zachęcane są do napięcia w pozycji wyjściowej dość dużego odwiedzenia barku. Okazuje się w dynamicznym badaniu USG, że właśnie w tej pozycji głowa k. ramiennej ulega przedniemu podwichnięciu, rujnując tworzącą się właśnie bliznę torebkową, nie mówiąc już o możliwości rozerwania szwu pooperacyjnego poprzez rozciąganie torebki stawowej i świeżo przyszytego obrąbka panewki. Dzięki metodzie SFB zyskuje się możliwość celowanego ruchu w kierunku grzbietowym głowy k. ramiennej, a więc realny wpływ na centrowanie stawu poprzez dobór kąta odwodzenia i oporowany ruch ręki terapeuty. 

POLECAMY

Metodyka zabiegu: Pacjent w pozycji półsiedzącej śledzi na ekranie aparatu punkty kontrolne dla ruchu pomiędzy zarysem przedniej krawędzi panewki a zarysem przedniej ściany głowy k. ramiennej. Następnie terapeuta chwyta rękę pacjenta i prosi o oporowanie ruchu pionowego nacisku. Na ekranie wspólnie poszukują najskuteczniejszej komponenty ruchu dogrzbietowej mobilizacji głowy k. ramiennej. Następnie pacjent powtarza ten ruch, torując go w pamięci. Zaskakująco wąski jest przedział kątowy odwiedzenia ramienia, poza którym nagle przy tym samym ruchu oporowanym dochodzi do odwrócenia wektora ruchu na przedni i wyważania głowy k. ramiennej z panewki. Być może to właśnie jest przyczyną częstych niepowodzeń w zachowawczym leczeniu niestabilności przedniej stawu barkowego (zdj. 1, 1A, 1B). 

Zdj. 1. Terapia niestabilności przedniej stawu barkowego

 

Zdj. 1A. Obraz USG ściany przedniej s...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy