Zastosowanie klawiterapii w zaburzeniach czucia powierzchownego po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego – studium przypadku

Z praktyki gabinetu

Staw kolanowy jest największym i jednocześnie jednym z najbardziej podatnych na kontuzje stawów człowieka. Do urazów w ramach tej struktury zalicza się zerwanie więzadła krzyżowego przedniego. Jednym ze sposobów leczenia takiego uszkodzenia jest rekonstrukcja więzadła. Po zabiegu mogą jednak wystąpić komplikacje, takie jak infekcja, gorączka, opuchlizna i ból, a także zaburzenia czucia powierzchownego. W leczeniu tego ostatniego powikłania pomocna może się okazać klawiterapia.

Staw 

kolanowy jest największym stawem ludzkiego organizmu. Specyficzna budowa, lokalizacja oraz długa dźwignia stawu kolanowego powodują, że jest jednym z najczęściej uszkadzanych stawów. Według doniesień naukowych w większości wypadków dochodzi do uszkodzenia struktury anatomicznej w obrębie stawu kolanowego, którą jest więzadło krzyżowe przednie (ACL) [1] (zdj. 1). Na zerwanie więzadła szczególnie narażone są osoby uprawiające dyscypliny sportowe, w których dochodzi do nagłych obrotów czy zmian kierunku biegu (ang. pivoting sports) [2]. W Stanach Zjednoczonych uszkodzenia wspomnianej struktury doznaje 120 000 osób rocznie, natomiast w Polsce jedna osoba na 1000 ulega urazowi ACL, w tym 3000 jest poddawanych jego rekonstrukcji [3, 4]. 
 

POLECAMY

1. Więzadło krzyżowe przednie kończyny dolnej lewej


Wraz z rozwojem procedur chirurgicznych związanych z rekonstrukcją oczekiwania pacjentów dotyczące wyników leczenia stają się coraz większe. Starają się oni wrócić jak najwcześniej do swoich codziennych zajęć przy małym ryzku powikłań [5]. Najczęściej używanymi ścięgnami do przeszczepu są ścięgna zginaczy musculus semitendinosus oraz musculus gracilis (zdj. 2), a także środkowa część więzadła rzepki (zdj. 3). Wyniki zastosowania wymienionych przeszczepów są podobne, uważa się jednak, że stosowanie ścięgien zginaczy prowadzi do mniejszych komplikacji pooperacyjnych [6–10]. 
Jak każdy zabieg również i ten jest obarczony pewnym ryzykiem komplikacji. 
 

2. Ścięgna zginaczy musculus semitendinosus oraz musculus
gracilis

 

3. Środkowa część więzadła rzepki


W obecnej literaturze wskazuje się, że głównymi powikłaniami zarówno w fazie wczesnej, jak i późnej są: 

  • infekcja, 
  • opuchlizna, 
  • ból, 
  • ograniczony ROM (zakres ruchu), 
  • zwiększony i utrzymujący się wysięk, 
  • miejscowy rumień, 
  • gorączka, 
  • przekrwienie z surowiczą lub ropną wydzieliną, 
  • deficyty siły mięśni, w szczególności mięśnia czworogłowego uda, 
  • ponowny uraz ACL, 
  • niestabilność, 
  • sztywność, 
  • artrofibroza, 
  • zakrzepica żył głębokich, 
  • zapalenie tkanki łącznej, 
  • septyczne zapalenie stawów wymagające artroskopowego oczyszczenia [11–14]. 

Innym powszechnym problemem po zabiegu rekonstrukcji jest często zg...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy