Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowoczesne metody fizjoterapii , Otwarty dostęp

28 listopada 2017

NR 60 (Kwiecień 2015)

Aktywność fizyczna oraz terapia czaszkowo-krzyżowa jako czynniki wpływające na zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę przy cukrzycy typu 1

0 25

Cukrzyca typu 1 to choroba występująca głównie u dzieci i młodych dorosłych, ale może pojawić się w każdym wieku. Ten typ cukrzycy występuje u ok. 9% pacjentów z cukrzycą. Chorobę powoduje nieprawidłowa aktywność układu immunologicznego, który własne prawidłowe komórki beta wydzielające insulinę uznaje za komórki obce

U każdego człowieka funkcje obronne układu immunologicznego są niezbędne do niszczenia bakterii, wirusów, a także nieprawidłowo zbudowanych komórek. U niektórych osób dochodzi do reakcji, w której organizm wytwarza przeciwciała skierowane przeciwko własnym komórkom produkującym insulinę i niszczy je. W następstwie wyniszczenia trzustka nie jest w stanie wyprodukować odpowiedniej ilości insuliny, co w następstwie wpływa na wzrost poziomu cukru we krwi. Niezbędne jest tu zastosowanie leczenia farmakologicznego, w którym podaje się insulinę z zewnątrz za pomocą iniekcji. Ilość podawanej insuliny dopasowywana jest indywidualnie, zależnie od zapotrzebowania pacjenta. Dawkowanie oraz rodzaj insuliny ustalane są przez lekarza prowadzącego, który przeszkala chorego bądź rodziców w przypadku małych dzieci oraz omawia różne czynniki zewnętrzne, jak wysiłek fizyczny, środowisko wodne, temperatura otoczenia, pora dnia, stan emocjonalny pacjenta, mające wpływ na poziom glikemii. Celem tego leczenia jest utrzymanie glikemii na poziomach optymalnych w celu zapobiegania powikłaniom tej choroby. Insulinę przelicza się w jednostkach na ilość spożywanych węglowodanów, tzw. wymienników węglowodanowych (ww).

AUTORSKI SCHEMAT POSTĘPOWANIA NA WYBRANYM PRZYPADKU CHOREGO Z CUKRZYCĄ TYPU 1

Przedstawiony zostanie schemat postępowania opracowany przez autorów artykułu, z zastrzeżeniem, że jest to tylko jedna z możliwości postępowania. Ponieważ reakcje na czynniki, takie jak: wysiłek fizyczny, środowisko wodne, masaż itd.
bez doświadczenia w kontaktach z pacjentami z cukrzycą, znajomości zachowań pacjenta świadczących o wystąpieniu niedocukrzenia oraz umiejętności reagowania na poziomy glikemii mogą być niebezpieczne dla zdrowia chorego z cukrzycą.

Pacjent, Grzesio lat 5, chłopiec o wesołym usposobieniu, aktywny fizycznie, skoordynowany. Pierwszym niepokojącym objawem przed rozpoznaniem choroby było spożywanie nadmiernej ilości wody, nocne moczenie, duża potliwość. Diagnoza – cukrzyca. Pacjent podczas pobytu w szpitalu został poddany klasycznemu postępowaniu w przypadku cukrzycy typu 1. Ustalono następujące dawki insuliny: 0,4 jednostki actrapidu (insulina o stopniowym uwalnianiu, działająca 6 godz., na dwa posiłki) oraz nocna insulina, tzw. baza insulatard 2 jednostki. W cukrzycy typu 1 po zastosowanym leczeniu insuliną występuje proces remisji, gdzie zapotrzebowanie na insulinę zmniejsza się. Okres remisji trwał ok. roku, gdzie po dwóch miesiącach zapotrzebowanie na insulinę actrapid zmniejszyło się do 0,1 na 1 ww, a pacjent nie potrzebował już bazy. Po okresie 1 roku zapotrzebowanie na insulinę zaczęło się zwiększać do 1 jednostki na 1 ww. Konieczne było też włączenie bazy – 3 jednostki (insulatard). Stopniowo zwiększano dawkę insuliny.

Fizjoterapeuci zwrócili uwagę na to, by wpłynąć na rozchwianą glikemię pojawiającą się po zakończonej remisji. Pierwsze spostrzeżenie dające do myślenia to wpływ wysiłku fizycznego na poziom cukru we krwi. W okresie wakacyjnym, wolnym od zajęć w przedszkolu, w którym aktywność fizyczna u pacjenta nie była ograniczana (m.in. intensyw...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy