Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowoczesne metody fizjoterapii

25 lipca 2018

NR 74 (Lipiec 2016)

Ocena wyników pilotażowego programu bezinwazyjnej terapii nietrzymania moczu
z zastosowaniem urządzenia Salus-Talent URO

0 371

Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization –
WHO) i Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji (International Continence Society – ICS) nietrzymanie moczu (NTM) to niezależny od woli wyciek moczu przez cewkę moczową, który w efekcie powoduje problemy higieniczne i utrudnia kontakty międzyludzkie. Wśród kobiet NTM występuje znacznie częściej niż inne bardziej rozpowszechnione choroby przewlekłe. Nietrzymanie moczu, jako temat dosyć wstydliwy i rzadko poruszany w rozmowach, urasta do rangi problemu społecznego.

Statystyki dotyczące częstości występowania NTM w porównaniu do częstości występowania innych chorób cywilizacyjnych wyglądają następująco:

  • cukrzyca 8%, 
  • depresja 20%, 
  • nadciśnienie tętnicze 25%, 
  • NTM 35%.

Nietrzymanie moczu może rozwijać się na tle różnego rodzaju uwarunkowań i schorzeń, wśród których można wymienić przyczyny:

  • mechaniczne,
  • biochemiczne,
  • neuronalne,

przy czym najczęściej NTM jest związane ze schorzeniami pęcherza moczowego, cewki moczowej i struktur dna miednicy.

W praktyce klinicznej można wyróżnić:

  • wysiłkowe NTM,
  • wysiłkowe NTM z częstomoczem (postać mieszanego wysiłkowego NTM),
  • NTM z parcia,
  • NTM z przepełnienia, 
  • kroplowe wyciekanie moczu po mikcji,
  • NTM towarzyszące prawidłowym mikcjom.

Problem NTM o różnym charakterze dotyczy szerokiej grupy pacjentów – zarówno kobiet, jak i mężczyzn w różnych grupach wiekowych. W grupie mężczyzn do 50. roku życia problem dotyczy ok. 30% populacji, natomiast w grupie wiekowej mężczyzn powyżej 50 lat szacuje się występowanie tej dolegliwości na ok. 50%. Problem dla tej grupy pacjentów najczęściej związany jest ze schorzeniami prostaty lub ma związek z tzw. pęcherzem nadreaktywnym – NTM z parcia.

Prawie co czwarta kobieta (24%) w wieku 18–48 lat cierpi na wysiłkowe NTM. Około 37% kobiet pomiędzy 35. a 54. rokiem życia doświadczyło objawów wysiłkowego NTM, problem dotyczy też ok. 39% kobiet po ukończeniu 55 lat.

Najczęściej w grupie kobiet występuje wysiłkowe NTM lub kombinacja wysiłkowego NTM i pęcherza nadaktywnego. Warto przypomnieć, że często pierwsze objawy NTM pojawiają się już po pierwszym porodzie, co w przypadku młodych, aktywnych seksualnie kobiet może stanowić poważny problem nie tylko higieniczny, ale również psychologiczny. Do dysfunkcji tej dochodzi poprzez osłabienie struktur kolagenu po porodzie oraz w okresie pomenopauzalnym. Mechanizm jest podobny – w procesie gojenia się po porodzie dochodzi do zastąpienia kolagenu typu I przez kolagen typu III. W przypadku kobiet starszych osłabienie struktur kolagenu następuje po menopauzie.

Dotarcie do pacjentów z profilaktyką lub terapią bywa kłopotliwe ze względu na fakt traktowania tych dolegliwości przez dużą cześć chorych jako wstydliwych
lub jako objawu starości.

W przypadku wysiłkowego NTM przyczyna dolegliwości leży najczęściej w niewydolności struktur dna miednicy, wśród których najważniejszą rolę przypisuje się trzem warstwom mięśni dna miednicy:

  • przepona miednicy – utworzona przez: parzysty mięsień dźwigacz odbytu stanowiący większą, przednią część przepony miednicy, parzysty mięsień guziczny tworzący część tylną oraz górną i dolną powięź przepony miednicy,
  • przepona moczowo-płciowa – utworzona przez: mięsień poprzeczny głęboki krocza, zwieracz cewki moczowej, górną i dolną powięź przepony moczowo-płciowej,
  • mięśnie powierzchowne krocza – m.in. mięsień zwieracz zewnętrzny odbytu połączony z mięśniem dźwigaczem odbytu.

Nietrzymanie moczu można leczyć: 

  • fizjoterapią – kinezyterapia, elektrostymulacja, bio­feedback,
  • farmakologicznie,
  • operacyjnie,
  • behawioralnie.

Jeżeli ma się do czynienia z NTM, którego przyczyną jest niewydolność mięśni dna miednicy – brak prawidłowego napięcia mięśni – naturalne wydaje się zastosowanie do terapii tego schorzenia możliwości, jakie niesie ze sobą fizjoterapia, a zwłaszcza:

  • kinezyterapia – ćwiczenia mięśni Kegla,
  • elektroterapia – elektrostymulacja z wykorzystaniem elektrod dopochwowych lub/i doodbytniczych,
  • elektroterapia z biofeedbackiem (np. system ETS),
  • biofeedback,
  • kinesiology taping,
  • kombinacja wyżej wymienionych metod.

Należy jednak pamiętać, że w przypadku NTM znacznie osłabione są reakcje nerwowo-mięśniowe, które mogą sugerować częściowe odnerwienie mięśni, co w istotny sposób uniemożliwia efektywne wykonywanie ćwiczeń. Z fizjologii wysiłku i teorii treningu sportowego wiadomo również, że pod wpływem zbyt słabych skurczów mięsień nie wzmacnia się. W terapii NTM zasadne wydaje się więc zastosowanie takiej energii i możliwości jej aplikowania, która da możliwość wywołania skurczu mięśnia z właściwą intensywnością, a poprzez pracę z odpowiednim natężeniem możliwość miejscowego przekrwienia, a co za tym idzie – uruchomienia miejscowych i globalnych procesów naprawczych w mięśniu.

Leczenie nietrzymania moczu z użyciem Salus-Talent URO

Salus-Talent URO – głęboka stymulacja elektromagnetyczna z krzesłem URO – stanowi innowację w leczeniu NTM. Stymulacja Salus-Talent URO działa na procesy regeneracyjne mięśni i nerwów i stymuluje ośrodki mikcji zlokalizowane w moście. Działając miejscowo, stymulacja poprawia ukrwienie, a odpowiednie bodźce elektromagnetyczne wymuszają siłę skurczu potrzebną do uruchomienia procesu odbudowy mięśnia. Terapia trwa ok. czterech tygodni – zależnie od stopnia osłabienia 
mięśni, sumienności pacjenta czy czynników dodatkowych (np. nadwagi). Technologia Salus-Talent URO wykorzystuje indukcję magnetyczną wielkości do 2,5 T
przy częstotliwości 50 Hz i przenikalności impulsu do 10 cm i daje możliwość unikalnej, innowacyjnej, a przede wszystkim nieinwazyjnej i higienicznej terapii, bez konieczności wykorzystywania jam ciała pacjenta i stosowania insertów w postaci odpowiednich elektrod, których używanie nie zawsze jest tolerowane. Możliwość precyzyjnego stosowania terapii, komfort jej wykonywania dla pacjenta i personelu oraz bezpieczeństwo dla pacjenta po wykluczeniu ewentualnych przeciwwskazań stanowi przełom w stosowanych dotychczas terapiach.

Terapia z wykorzystaniem urządzenia Salus-Talent URO w przypadku NTM to seria zabiegowa obejmująca osiem zabiegów (minimum sześć z możliwością rozszerzenia do 10). Zabiegi wykonuje się co 2–3 dni, tak aby cała seria została rozplanowana na okres 3–4 tygodni. Terapia URO może być powtórzona po minimum sześciu tygodniach od wykonania ostatniego zabiegu w serii zabiegowej. Można więc przyjąć, że częstotliwość serii zabiegowej to raz na kwartał/pół roku dla danego pacjenta.

Sposób wykonania zabiegu polega na zajęciu przez pacjenta dogodnej pozycji na fotelu zabiegowym URO. Pacjent powinien być ubrany w wygodną bawełnianą bieliznę i odzież wierzchnią. Należy unikać ubrań z włókien sztucznych oraz posiadających metalowe elementy (np. suwaki, nity itp.).

Podstawowymi przeciwwskazaniami do terapii Salus-Talent URO są: ciąża, choroba nowotworowa, padaczka, metal w okolicy zabiegowej (np. endoproteza stawu biodrowego, elementy piercingu), implanty elektroniczne, np. rozrusznik serca, wkładki domaciczne – spirale, wiek rozwojowy pacjenta, żylaki okolicy zabiegowej w stanie ostrym, tętniaki, miażdżyca, zakrzepica, ostry stan zapalny, skłonność do krwawień, choroby krwi, zaburzenia krzepnięcia. Zabiegów nie wykonuje się też w czasie menstruacji.

Pilotażowy program terapii urządzeniem Salus-Talent UR

...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy