Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki gabinetu , Otwarty dostęp

28 listopada 2017

NR 59 (Marzec 2015)

Propozycje ćwiczeń – stopa płaska

0 38

Ćwiczenie 1.

Mobilizacja ślizgu przyśrodkowego kości piętowej w komorze przedniej

  • Cel: Zwiększenie zakresu ruchu inwersji stopy.
  • Pozycja wyjściowa:
  1.  Stopa dziecka ułożona jest na stole i zwrócona do niego swoją powierzchnią przyśrodkową.
  2.  Dystalna część kości podudzia oraz kość skokowa od strony przyśrodkowej podparte są woreczkiem z piaskiem.
  3. Terapeuta lewą dłonią obejmuje kość piętową od strony podeszwowej, układając swój kciuk na wysokości komory przedniej stawu skokowego dolnego, a palce – od strony powierzchni przyśrodkowej stopy.
  4. Prawa dłoń terapeuty ułożona jest nasadą na kciuku lewej dłoni, który ogniskuje siłę mobilizacji w odpowiednim miejscu.

Ryc. 1. Mobilizacja ślizgu przyśrodkowego kości piętowej w komorze przedniej

  • Sposób wykonania ćwiczenia:

W przypadku występującej u pacjenta deformacji stopy płaskiej lub płasko-koślawej będzie występowało ograniczenie ruchu inwersji stopy. W celu poprawy ślizgu odpowiadającego za ten zakres ruchu należy wykonać mobilizację ślizgu przyśrodkowego kości piętowej w komorze przedniej.

  • Kierunek ruchu: kość piętowa – przyśrodkowo w komorze przedniej stawu skokowego dolnego.
  • Zastosowanie: w przypadku ograniczenia ruchu inwersji stopy.
  • Czas trwania mobilizacji:

Od 7 sekund do 1,5 minuty – zależnie od tolerancji pacjenta. Siła w stopniu II i III napięcia torebki stawowej.

  • Oczekiwany efekt:

Poprawa ruchomości stawu skokowego dolnego w kierunku ruchu inwersji (korekcja koślawego ustawienia kości piętowej).


Ćwiczenie 2.

Mobilizacja ślizgu bocznego kości piętowej w komorze tylnej

  • Cel: Zwiększenie zakresu ruchu inwersji stopy.
  • Pozycja wyjściowa:
  1. Stopa dziecka ułożona jest na stole i zwrócona do niego swoją powierzchnią boczną.
  2. Dystalna część kości podudzia oraz kość skokowa podparte są od strony bocznej woreczkiem z piaskiem.
  3. Terapeuta prawą dłonią obejmuje kość piętową od strony podeszwowej, układając swój kciuk na wysokości komory tylnej stawu skokowego dolnego, a palce na powierzchni bocznej stopy.
  4. Lewa dłoń terapeuty ułożona jest nasadą na kciuku prawej dłoni, który ogniskuje siłę mobilizacji w odpowiednim miejscu.

Ryc. 2. Mobilizacja ślizgu bocznego kości piętowej w komorze tylnej

  • Sposób wykonania ćwiczenia:

W przypadku występującej u dziecka deformacji stopy płaskiej lub płasko-koślawej będzie występowało ograniczenie ruchu inwersji stopy. W celu poprawy ślizgu odpowiadającego za ten zakres ruchu należy wykonać mobilizację ślizgu bocznego kości piętowej w komorze tylnej.

  • Kierunek ruchu: kość piętowa – bocznie w komorze tylnej.
  • Zastosowanie: w przypadku ograniczenia ruchu inwersji stopy.
  • Czas trwania mobilizacji:

Od 7 sekund do 1,5 minuty – zależnie od tolerancji dziecka. Siła w stopniu II i III napięcia torebki stawowej.

  • Oczekiwany efekt:

Poprawa ruchomości stawu skokowego dolnego w kierunku ruchu inwersji (korekcja koślawego ustawienia kości piętowej).

 

Ćwiczenie 3.

Torowanie I punktu podparcia stopy w odciążeniu

  • Cel: Nauka kontroli pierwszego punktu podparcia stopy.
  • Pozycja wyjściowa:
  1. W celu nauczenia dziecka kontroli pierwszego punktu podparcia stopy terapeuta przykłada palec lub nasadę swojej lewej dłoni pod głowę pierwszej kości śródstopia.
  2. Drugą ręką terapeuta stabilizuje podudzie dziecka.

Ryc. 3A. Torowanie I punktu podparcia stopy w odciążeniu

Ryc. 3B. Torowanie I punktu podparcia stopy w odciążeniu

  • Sposób wykonania ćwiczenia:

Dziecko próbuje docisnąć głowę pierwszej kości śródstopia w miejsce kontaktu z ręką terapeuty, aktywizując tym samym mięsień strzałkowy długi odpowiedzialny za docisk pierwszego punktu podparcia do podłoża. Można wykorzystywać techniki koncepcji PNF w celu ułatwiania torowania ruchu i poprawy koordynacji (rytmiczne pobudzanie ruchu, kombinacja skurczów izotonicznych).

  • Czas trwania: Ćwiczenie polega na nauczeniu ruchu, dlatego liczba powtórzeń jest uzależniona od stopnia opanowania przez pacjenta stymulowanego ruchu.
  • Oczekiwany efekt: Dziecko potrafi kontrolować pierwszy punkt podparcia stopy na głowie I kości śródstopia.

 

Ćwiczenie 4.

Torowanie II i III punktu podparcia stopy w pozycji częściowego obciążenia

  • Cel: Nauka kontroli nerwowo-mięśniowej II i III punktu podparcia stopy.
  • Pozycja wyjściowa:
  1. Dziecko znajduje się w pozycji siedzącej na krześle.
  2. W celu nauczenia małego pacjenta kontroli drugiego i trzeciego punktu podparcia stopy terapeuta przykłada palec wskazujący i środkowy lewej ręki w okolice IV i V głowy kości śródstopia od strony bocznej, a także palce wskazujący i środkowy prawej ręki w okolice guza piętowego od strony bocznej.

Ryc. 4. Torowanie II i III punktu podparcia stopy w pozycji częściowego obciążenia

  • Sposób wykonania ćwiczenia:

Dziecko próbuje docisnąć palce terapeuty poprzez oba punkty, dociążając tym samym boczną krawędź stopy do podłoża.

Dziecko może ćwiczyć w dwóch wariantach, wykonując ruch czynny z pokonaniem oporu terapeuty lub przez ustawienie stopy w pozycji skorygowanej i utrzymując ją poprzez izometryczną pracę mięśniową.

  • Czas trwania:

Ćwiczenie polega na nauczeniu ruchu, dlatego liczba powtórzeń jest uzależniona od stopnia opanowania przez pacjenta stymulowanego ruchu.

  • Oczekiwany efekt:

Dziecko w pozycji częściowego obciążenia potrafi odtworzyć II i III punkt podparcia stopy.


Ćwiczenie 5.

Torowanie wszystkich punktów podparcia stopy w pozycji częściowego obciążenia

  • Cel: Nauka kontroli trzech punktów podparcia stopy w pozycji częściowego obciążenia.
  • Pozycja wyjściowa:
  1. Dziecko znajduje się w pozycji siedzącej na krześle.
  2. W celu nauczenia dziecka kontroli trzech punktów podparcia stopy terapeuta przykłada kciuk i palec wskazujący lewej ręki w okolice odpowiednio I i V głowy kości śródstopia, a palec wskazujący prawej ręki w okolice guza piętowego od strony bocznej.

Ryc. 5 Torowanie wszystkich punktów podparcia stopy w pozycji częściowego obciążenia

  • Sposób wykonania ćwiczenia:

Dziecko próbuje docisnąć palce terapeuty poprzez wszystkie punkty, dociążając je tym samym do podłoża. Pacjent może ćwiczyć w dwóch wariantach, wykonując ruch czynny z pokonaniem oporu terapeuty lub przez ustawienie stopy w pozycji skorygowanej i utrzymywanie izometrycznej pracy mięśniowej.

  • Czas trwania: Ćwiczenie polega na nauczeniu ruchu, dlatego liczba powtórzeń jest uzależniona od stopnia opanowania przez pacjenta stymulowanego ruchu.

Oczekiwany efekt: Dziecko w pozycji częściowego obciążenia potrafi odtworzyć i kontrolować trzy punkty podparcia stopy.

 

Ćwiczenie 6.

Nauka korekcyjnego ustawienia stopy

  • Cel: Nauka kontroli nerwowo-mięśniowej prawidłowego ustawienia stopy.
  • Pozycja wyjściowa: Terapeuta lewą ręką obejmuje kość piętową dziecka i utrzymuje ją w pozycji skorygowanej.

...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy