Dołącz do czytelników
Brak wyników

Nowoczesne metody fizjoterapii

19 lipca 2018

NR 68 (Styczeń 2016)

Terapia schorzeń kręgosłupa metodą Flexion Distraction

0 322

Metoda flexion distraction została opracowana przez Jamesa M. Coxa we wczesnych latach 60. XX w., z połączenia zasad chiropraktyki i osteopatii. Przez lata doskonalona i dokumentowana licznymi badaniami naukowymi jest obecnie najskuteczniejszą i najbezpieczniejszą techniką leczenia przepuklin międzykręgowych. Jest stosowana przez prawie 64% chiropraktyków w USA.


Technika Coxa jest delikatną, bezpieczną, niesiłową i niechirurgiczną procedurą, która pobudza nasz organizm do procesów samonaprawczych. W znaczny sposób zmniejsza lub całkowicie eliminuje dolegliwości bólowe oraz poprawia jakość życia. W zależności od stanu pacjenta i jego dolegliwości leczenie prowadzone jest zgodnie z odpowiednim protokołem.

Protokół 1.

Stosowany jest u pacjentów z rozpoznaną dyskopatią (wypuklina, protruzja, ekstruzja) bez syndromu cauda equina lub postępujących deficytów neurologicznych. Celem zastosowania tego protokołu jest:

  • zwiększenie przestrzeni międzykręgowych, poprawienie krążenia krwi, co przekłada się na zwiększenie wysokości dysku, zmniejszenie naprężenia włókien pierścienia włóknistego dysku i odblokowanie nerwów,
  • przemieszczenie jądra miażdżystego w jego centralne położenie w pierścieniu włóknistym i odciążenie nerwów rdzeniowych, 
  • przywrócenie anatomicznie poprawnej ruchomości stawów międzykręgowych,
  • dzięki usunięciu dolegliwości bólowych uzyskuje się przywrócenie prawidłowej motoryki i funkcji organizmu, poprawę postury i ogólnego zdrowia pacjenta.

Protokół 2.

Stosowany jest w przypadku dolegliwości o etiologii niezwiązanej z uszkodzeniem samego dysku, np.:

  • kręgozmyk (spondylolisthesis),
  • skolioza,
  • kręg pośredni (transitional vertebra),
  • stenoza kanału rdzenia kręgowego (stenosis), 
  • naciągnięcia, naderwania mięśni, powięzi, więzadeł (sprain/strain), 
  • podwichnięcie stawu krzyżowo-biodrowego(sacroiliac sublaxation), 
  • facet syndrom.

Postępowanie w protokole 2. dąży do osiągnięcia tych samych celów co w protokole 1. poprzez:

  • przywrócenie prawidłowej pozycji stawów międzykręgowych, 
  • poprawę motoryki (biomechaniki) kręgosłupa bez dolegliwości bólowych.

Zabiegi flexion distraction powodują zmniejszenie ciśnienia wewnątrz dysków i poszerzenie światła dysków aż do 28%, co w znaczący sposób zmniejsza ucisk na rdzeń kręgowy lub korzenie nerwowe. Dodatkowo przywracają mobilność stawów kręgosłupa. Obydwa te mechanizmy sprawiają, że pacjent odczuwa wyraźną ulgę i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Często pacjenci pytają, jak długo musi trwać terapia i jakiej poprawy mogą oczekiwać. Zazwyczaj terapia metodą Coxa trwa 30 dni i wymaga wykonania średnio 12 zabiegów, choć zdarza się, że pacjenci odczuwają wyraźną poprawę już po 1–2 wizytach. Przy bardziej rozległych uszkodzeniach (np. sekwestracja, cysta, ekstruzja) terapia może trwać dłużej, a czasami (cauda equina) pacjent musi być bezwzględnie skierowany do specjalisty neurochirurga.

Celem terapii Coxa jest osiągnięcie 50-procentowej poprawy stanu pacjenta w przeciągu 30 dni. Po tym czasie należy przeprowadzić reewaluację leczenia:

  • jeżeli nie udało się osiągnąć tego założenia, należy skierować pacjenta do specjalisty neurochirurgii,
  • jeżeli osiągnięto 50-procentową poprawę, można zredukować częstotliwość wizyt.

Wygojenie się uszkodzonej tkanki pierścieni włóknistych zajmuje zazwyczaj trzy miesiące i przez ten okres terapii pacjent powinien stosować się do zaleceń terapeuty, prowadzić zdrowy tryb życia, stosować odpowiednią suplementację.

Zabiegi flexion distraction wykonywane są na specjalnie do tego celu zaprojektowanej kozetce (Cox 8), która umożliwia odpowiednią manipulację wielopłaszczyznową. Dodatkowo automatycznie sterowana trakcja przyspiesza i ułatwia terapię.

Analiza przypadku 

Analiza przypadku leczenia metodą Coxa 10 mm ekstruzji dysku L5-S1. Pacjentka B.S., lat 55, za wszelką cenę chciała uniknąć poddania się zalecanemu przez lekarzy neurochirurgów zabiegowi operacyjnemu.

Badanie podmiotowe i przedmiotowe

Kobieta w wieku 55 lat o prawidłowej budowie ciała zgłosiła się na wizytę pod koniec kwietnia 2012 r. z objawami bólu w odcinku lędźwiowym z promieniowaniem wzdłuż lewej nogi aż do stopy. Oceniła swój ból na poziomie 9 na 10 w skali VAS (visual analog scale). Ponadto podawała epizody drętwienia, mrowienia łydki oraz stopy.
Brak symptomów cauda equina. Objawy pojawiły się po raz pierwszy trzy miesiące wcześniej, po dźwignięciu ciężkiego przedmiotu w trakcie remontu mieszkania.

Historia wcześniejszego leczenia

Bezpośrednio po urazie pacjentka zgłosiła się do lekarza pierwszego kontaktu. Po wykonaniu zdjęć rentgenograficznych (RTG) odcinka lędźwiowego zdiagnozowano „przeciążenie” kręgosłupa, zalecono leki przeciwbólowe oraz unikanie przeciążeń. Po kilku dniach pacjentka z objawami rwy kulszowej do lewej nogi zgłosiła się do szpitalnego oddziału ratunkowego, gdzie po wykonaniu rezonansu magnetycznego stwierdzono obecność 10 mm przepukliny z ekstruzją jądra miażdżystego na odcinku L5-S1. Podan...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 11 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy