Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat miesiąca

12 marca 2019

NR 103 (Marzec 2019)

Ultrasonografia stawu barkowego dla fizjoterapeutów

0 2709

Spośród wszystkich metod obrazowania diagnostycznego narządu ruchu badanie USG wydaje się najbardziej przyjazne dla środowiska fizjoterapeutów. Powodem tego jest jego szeroka dostępność, nieinwazyjność, prostota wykonania, powtarzalność, niskie koszty eksploatacji sprzętu, a przede wszystkim możliwość czynnościowego badania z zastosowaniem testów funkcjonalnych i ortopedycznych z archiwizacją postępów leczenia.

Ilość informacji, jaką otrzymuje wykonujący to badanie, znacząco zależy od zakresu ruchu stawu i możliwości współpracy z pacjentem podczas badania czynnościowego. W tym kontekście w przypadku stawu barkowego warunki do badania są szczególnie sprzyjające. 
Ultrasonografia stawu barkowego może być wykorzystywana w warstwie diagnostycznej oraz w warstwie terapeutycznej, gdzie obrazowanie stawu służy jako punkt odniesienia w konstruowaniu pozycji do terapii i autoterapii na zasadzie sprzężenia zwrotnego (sonofeedback – SFB). Do badania używana jest przede wszystkim sonda liniowa w zakresie częstotliwości 7–12 MHz. W wyjątkowych sytuacjach (pacjent o dużych rozmiarach, głęboko położone struktury) może zachodzić konieczność użycia sondy sektorowej (convex) pracującej w zakresie częstotliwości 3–5 MHz.

POLECAMY

Badanie USG – interpretacja obrazu

Tak jak w każdym badaniu ultrasonograficznym interpretacja obrazu opiera się na analizie kilku kryteriów.

Kryterium echogeniczności tkanki 
Jest zależne od stopnia jej uwodnienia i jest typowe dla poszczególnych struktur stawowych i okołostawowych.
Są trzy rodzaje echogeniczności:

  • echogeniczność niska (tkanka hipoechogeniczna widoczna jako ciemne pola na ekranie aparatu) typowa dla naczyń, zbiorników płynu (wysięk w stawie), stref obrzęku i zapalenia (zapalenie kaletki podbarkowej, pochewki ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia), ale również dla stref przejściowych przyczepów ścięgnowo-więzadłowych (np. strefa przyczepu obwodowego ścięgien stożka rotatorów); 
  • echogeniczność pośrednia (tkanka normoechogeniczna widoczna jako szare pola na ekranie aparatu) jest typowa dla mięśni i tkanki podskórnej; 
  • echogeniczność wysoka (tkanka hiperechogeniczna widoczna jako jasne pola na ekranie aparatu) jest typowa dla kości, ścięgien, powięzi, przegród międzymięśniowych i śródmięśniowych.

Echogeniczność tkanki podlega pewnym modyfikacjom w zależności od kąta padania wiązki ultradźwięków i otoczenia badanej struktury. Może ulegać zmianie w strefach przejściowych, np. na granicy przyczepu ścięgno–kość, gdzie gwałtownie traci na intensywności po części z powodu zagięcia włókien wchodzących w strefę niezmineralizowanej chrząstki, po części z powodu silnego odbicia ultradźwięków od kości. 
Podobnie w przypadku badania nerwów ich echogeniczność zależy od intensywności odbicia ultradźwięków od otaczających nerw tkanek. Nerw obserwowany wśród mięśni będzie hiperechogeniczny, zaś w strefie kontaktu z podłożem kostnym będzie hipoechogeniczny. 
Echogeniczność tkanki położonej za zbiornikiem płynu ulega wzmocnieniu, stąd mięśnie położone np. za wysiękowym zapaleniem kaletki są znacznie jaśniejsze niż te położone przed zbiornikiem płynu. 

...

Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja"
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!

Przypisy