Dział: Fizjoterapia sportowa

Od kilkudziesięciu lat obserwuje się dynamikę wzrostu zainteresowania sportami zimowymi [1]. Na podstawie statystyk GOPR oraz TOPR w ciągu ostatniego dziesięciolecia obserwuje się również wzrost liczby wypadków. Przygotowanie tras zjazdowych, dobra jakość smarów oraz lekki sprzęt sprzyjają rozwijanym podczas jazdy prędkościom, co z kolei wiąże się ze wzrostem liczby kontuzji [2, 3]. Wysokiej urazowości zarówno w narciarstwie, jak i w snowboardzie sprzyjają też specyficzne warunki uprawiania tych sportów.

Zaryzykuję stwierdzenie, że każdy uprawiający kolarstwo, nawet rekreacyjne, spotkał na swojej drodze różne oblicza bólu. Od wręcz pożądanego, palącego uczucia w mięśniach na mocnym podjeździe, przez niegroźny ból „czterech liter” w dłuższej trasie, aż po cały wachlarz ostroprzewlekłej symfonii cierpienia w efekcie kraksy.

Lato to czas wzmożonej aktywności na świeżym powietrzu – bieganie, jazda na rowerze, gry zespołowe, a także piesze wędrówki. Niestety, to również okres, gdy częściej dochodzi do urazów. Skręcenia, stłuczenia, nadwyrężenia mięśni czy ścięgien mogą skutecznie pokrzyżować letnie plany. Jak postępować w przypadku kontuzji i jak skutecznie przyspieszyć powrót do pełnej sprawności?

Konflikt udowo-panewkowy (FAI) to schorzenie stawu biodrowego, które manifestuje się bólem i ograniczeniem ruchomości na skutek kontaktu kości udowej z panewką podczas ruchu. Jest to problem dotykający głównie sportowców, ale może występować również u osób nieaktywnych fizycznie. FAI jest procesem patomechanicznym, w którym nieprawidłowy kontakt między bliższą kością udową a panewką w końcowych zakresach ruchu biodra wywołuje zmiany chrzęstno-panewkowe w stawie biodrowym, spowodowane głównie deformacjami kostnymi w tych strukturach.

Wyczynowe uprawianie koszykówki niesie ze sobą ryzyko w postaci licznych przeciążeń układu mięśniowo-szkieletowego. Sport ten należy do dyscyplin dynamicznych, w których zawodnik wykazuje się pod względem biegowym, skocznościowym, siłowym i koordynacyjnym. Mnogość elementów sprawnościowych, jakimi musi dysponować, jest wypracowywana podczas wielu lat ciężkich treningów. Wykonywanie licznych wyskoków, biegu ze zmianą kierunku po twardym podłożu wpływa obciążająco na układ ruchu. W szczególności obciążenia dotyczą stawów i mięśni kończyn dolnych oraz odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Zaburzenie ślizgu przedniego w stawie biodrowym wydaje się najczęściej występującym rodzajem dysbalansu mięśniowo-powięziowego. Można je zaobserwować u przeważającej większości pacjentów, natomiast staje się ono kluczowym elementem diagnozy i terapii w przypadku bólu w pachwinie, bólu kolan oraz bólu lędźwiowego.

Zespół cieśni podbarkowej odnosi się do zapalenia i podrażnienia ścięgien barku podczas przechodzenia przez przestrzeń podbarkową. Może skutkować bólem, osłabieniem i ograniczeniem zakresu ruchu w obrębie barku. Zespół cieśni podbarkowej, czyli SAIS/SIS (subacromial impingement syndrome), jest powszechnie diagnozowanym schorzeniem barku. Mimo że znane jest od dawna, pozostaje słabo poznanym bytem. Konflikt podbarkowy jest jednym z najczęstszych schorzeń dotyczących stawu ramiennego.

Adductor-related groin pain (GP) jest jednym z najczęstszych problemów ortopedycznych u sportowców, zwłaszcza tych uprawiających dyscypliny wymagające biegania, skakania i zmiany kierunku. GP może być spowodowane przez różne czynniki, takie jak nadmierny stres na mięśniach przywodzicielach, dysfunkcja stawu biodrowego lub zapalenie spojenia łonowego. W tym artykule zostaną przedstawione najnowsze badania na temat przyczyn, diagnozy i leczenia GP, a także propozycje kilku ćwiczeń zapobiegawczych i rehabilitacyjnych dla sportowców dotkniętych tą dolegliwością.