Aktywność fizyczna pod jakąkolwiek postacią pozytywnie wpływa na pracę wielu narządów oraz układów organizmu ludzkiego. Systematyczne, a przede wszystkim rzetelnie wykonywane ćwiczenia ruchowe w dużej mierze wzmacniają siłę i wytrzymałość mięśniową oraz poprawiają mobilność stawów zwłaszcza narządu ruchu. Różnorodna aktywność, szczególnie na świeżym powietrzu, usprawnia pracę układu sercowo-naczyniowego a także wzmacnia ogólnoustrojową odporność potrzebną zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym. Nieodpowiednio dawkowany ruch przede wszystkim u dzieci i młodzieży może w krótkim czasie doprowadzić do otyłości, przeciążeń oraz licznych schorzeń. Jednym z nich jest choroba Osgood–Schlattera.
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Integracja bilateralna (BI) to program ćwiczeń stworzony przez Sheilę Dobie, zachęcający mózg do efektywnego, szybkiego i precyzyjnego przetwarzania bodźców, rozwijający somatognozję (świadomość ciała) i praksję (planowanie, skuteczność i precyzję ruchu) poprzez wpływ na poprawę wszystkich procesów uczenia się. Poznanie prawidłowych wzorców ruchowych, odnajdywanie siebie w przestrzeni i znajomość schematu ciała zwiększają poczucie bezpieczeństwa i podnoszą samoocenę pacjenta.
Paluch koślawy (hallux valgus) jest zaliczany do najczęściej występujących deformacji w obrębie stopy i jest uważany za problem powszechny. Obejmuje dwa stawy: staw śródstopno-paliczkowy palucha, w którym dochodzi do koślawości powodującej ucisk palucha na palce mniejsze, oraz staw śródstopno-klinowy, w którym dochodzi do szpotawego odchylenia I kości śródstopia. Narastanie deformacji prowadzi do poszerzenia stopy, a co za tym idzie – powstawania konfliktu z obuwiem. Ponadto u pacjentów pojawiają się bóle spowodowane zmianami zwyrodnieniowymi I stawu śródstopno-paliczkowego lub stanami zapalnymi torebki stawowej, bóle śródstopia, bolesne przeciążenia tkanek miękkich stopy oraz bóle kolan, bioder czy kręgosłupa spowodowane zmianą sposobu obciążenia i przetaczania stopy podczas chodu. Do leczenia zachowawczego w przypadku palucha koślawego zalicza się techniki terapii manualnej prowadzące do poprawy zakresu ruchu w stawach stopy, ćwiczenia wzmacniające osłabione mięśnie oraz ćwiczenia korekcyjne.
Organizm człowieka nieustannie narażony jest na rozmaite urazy i choroby. Może do nich dochodzić zarówno w pracy zawodowej, jak i w czasie wolnym. Bardzo często podczas wykonywania codziennych czynności dochodzi do różnego rodzaju złamań kostnych, stłuczeń, zwichnięć czy uszkodzeń stawów, np. barkowego. Omawiana struktura jest również podatna na choroby, np. chorobę zwyrodnieniową. Kompleksowe i właściwe postępowanie lecznicze w znacznym stopniu może zapobiec rozmaitym powikłaniom, które w perspektywie czasu mogą doprowadzić nawet do długotrwałego kalectwa.
Jednym z najbardziej narażonych na urazy obszarów ciała jest stożek rotatorów zwany również pierścieniem rotatorów. Jego uszkodzenie wpływa na wyłączenie z ruchu całego ramienia, a także bolesność stawu barkowego.
Zaburzenia rekrutacji łopatki są przyczyną dużej liczby problemów przeciążeniowych barków. Korekta wzorca jest oprócz interwencji manualnej niezbędna do osiągnięcia celu rehabilitacji w postaci trwałej zmiany jakości ruchu oraz podniesienia świadomości pacjenta. Dotyczy to także aktywności ruchowej podejmowanej z wyboru, w której rodzaj aktywności miewa drugorzędne znaczenie wobec tego, jak ruch jest wykonywany.
Kończyny górne pełnią szereg bardzo ważnych zadań w życiu codziennym człowieka. Upośledzenie pracy któregokolwiek stawu omawianej struktury w perspektywie czasu doprowadza do zaburzenia właściwego wzorca ruchowego. Nieodpowiedni stereotyp ruchowy powoduje uszkodzenie określonych struktur wewnątrzstawowych, np. zapalenie kaletki. Szczególnie na różnego rodzaju ubytki anatomiczne narażony jest staw łokciowy. Ze względu na swoje umiejscowienie i pełnione funkcje ulega on częstym kontuzjom i schorzeniom. Zlekceważenie określonych chorób doprowadza na przestrzeni lat do szybszego zużycia się omawianej struktury stawowej.
Kompresjoterapia to jedna z najskuteczniejszych nieinwazyjnych metod leczniczych. Jest jednym z elementów kompleksowej terapii udrażniającej. Jest zalecana zarówno w profilaktyce, jak i w leczeniu chorób przebiegających z objawami obrzęku we wszystkich stopniach zaawansowania. Jest stosowana w niewydolnościach żylnych, limfatycznych, owrzodzeniach, chirurgii plastycznej oraz rekonstrukcyjnej. Warunkiem powodzenia leczenia jest indywidualny dobór produktu uciskowego przez specjalistę oraz poprawność jego użytkowania przez samego pacjenta.
Pole elektromagnetyczne ma szerokie zastosowanie w fizjoterapii w leczeniu zespołów bólowych układu mięśniowo-szkieletowego. W fizykoterapii wykorzystuje się głównie impulsowe pola elektromagnetyczne, które różnicuje się ze względu na wartość indukcji magnetycznej i zakres częstotliwości. Obecnie najnowszym osiągnięciem technologicznym w zakresie pola elektromagnetycznego jest super indukcyjna stymulacja SIS (Super Inductive System) wykorzystująca pulsujące pole elektromagnetyczne o wysokiej intensywności i niskiej częstotliwości (intensywność super indukcyjnej stymulacji to 28 kT/s, maksymalna częstotliwość — 150 Hz) [1].
Systematyczna, a przede wszystkim przemyślana aktywność ruchowa odgrywa bardzo ważną rolę. Przyczynia się ona do zachowania dobrej kondycji oraz zapobiega powstawaniu wielu chorób. Właściwie dawkowany ruch wpływa na prawidłową oraz harmonijną pracę wielu układów i narządów. Natomiast niewłaściwie i nieodpowiedzialnie wykonywane szeroko pojęte ćwiczenia fizyczne mogą w perspektywie czasu doprowadzić do wielu patologii. Szczególnie narząd ruchu pod wpływem rozmaitych aktywności jest bardzo narażony na różnego rodzaju urazy. Dlatego w tym względzie wskazana jest zrównoważona aktywność fizyczna dostosowana odpowiednio m.in. do wieku, wydolności organizmu i chorób współistniejących.
Wiele czynności fizycznych w dużej mierze jest uzależnionych od właściwej pracy układu kostnego. Odpowiednie rozmieszczenie poszczególnych kości wraz ze stawami zapewnia dokładne i harmonijne wykonywanie określonych ruchów. Kończyna dolna jako właściwy narząd podpory w swych podstawowych częściach ma budowę o charakterze statycznym. Intensywny tryb życia oraz zwiększona aktywność ruchowa w perspektywie czasu przyczyniają się do powstania wielu urazów kostnych, do których zalicza się np. stłuczenie.