ChZS, czyli choroba zwyrodnieniowa stawów (znana również jako osteoartroza), jest najczęstszą chorobą stawów, przyczyną bólu i inwalidztwa, która dotyka ponad połowę osób po 40. roku życia [1].
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
W szybko starzejącym się polskim społeczeństwie osteoporoza stanowi narastający problem epidemiologiczny, a związane z nią złamania są powodem przewlekłej niepełnosprawności, powikłań, obniżenia jakości życia i znacznego wzrostu ryzyka zgonów. Szybka diagnostyka osteoporozy jest szczególnie wskazana u pacjentów, u których wystąpiły złamania osteoporotyczne lub pojawiły się pośrednie symptomy tej choroby. Kalkulator FRAX może być przydatnym narzędziem przesiewowym dla fizjoterapeutów, którzy w prosty i szybki sposób mogą ocenić ryzyko złamania. Badanie można wykonać szczególnie w przypadku ograniczonego dostępu pacjenta do densytometrii.
Główna trudność sterowania ruchami jest rozpatrywana jako konieczność wyłączenia/ redukcji nadmiernych stopni swobody jednych połączeń stawowych w celu podwyższenia kontroli mobilności pozostałych. Ciało ludzkie posiada 240 kinematycznych stopni swobody, 72 przypadają na kończyny górne, a po 25 na każdą z rąk. Oprócz tego sprężystość mięśni agonistycznych i antagonistycznych wprowadza do układu dodatkowe tzw. dynamiczne stopnie swobody, czyniąc z ręki jeden z najdoskonalszych fragmentów układu kostno-stawowo-mięśniowego [2].
Stenoza kanałowa (ciasnota kanału kręgowego) to schorzenie polegające na zwężeniu światła otworu kręgowego. Głównym jej objawem zgłaszanym przez pacjentów jest ból, który może występować w części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa oraz promieniować do pośladków i kończyn dolnych. Poświęcenie choremu odpowiedniej ilości czasu i uwagi pozwala na skuteczniejszą diagnozę lub ewentualne zaobserwowanie pierwszych symptomów stenozy towarzyszącej innym zespołom bólowym kręgosłupa.
Przykurcze pooparzeniowe są następstwami termicznych uszkodzeń skóry i leżących pod nią tkanek miękkich. Medycyna szeroko rozwinęła możliwości pracy na etapie wczesnym po oparzeniach w postaci przeszczepów skórnych, specjalistycznych opatrunków i szeregu substancji farmakologicznych, medycyny regeneracyjnej. Co w przypadku starych blizn pooparzeniowych, które mają kilkanaście bądź kilkadziesiąt lat? Kiedy powstały takie blizny, techniki pracy z ranami pooparzeniowymi, a także terapia blizn nie były w tak zaawansowanym stadium, w jakim są obecnie. Czy fizjoterapeuta jest w stanie skutecznie rozpracować stare blizny pooparzeniowe i występujące w związku z tym przykurcze tkanek? Niniejszy artykuł przedstawia możliwości pracy terapeutycznej z bliznami bardzo starymi, biorąc pod uwagę fizjologię ludzkich tkanek, czyli tzw. turnover time. Komórki ludzkiego ciała zmieniają się przez całe życie, dlatego terapia starych blizn również może mieć sens.
Aktywność dnia codziennego odgrywa w życiu człowieka bardzo ważną rolę. Organizm ze względu na swoją skomplikowaną budowę na przestrzeni lat jest narażony na wiele schorzeń oraz urazów. Aby temu zaradzić, należy stosować się do wielu medycznych wytycznych, do których zalicza się m.in. prawidłowe odżywianie i właściwą aktywność ruchową. Takie odpowiedzialne postępowanie w znacznym stopniu spowolni ryzyko wystąpienia określonych schorzeń oraz zmniejszy aktywność przewlekłych chorób już istniejących.
Według aktualnych doniesień dotyczących urazów w obrębie mięśni grupy kulszowo-goleniowej (ang. hamstring) istnieje wysoki stopień zmienności co do strategii leczenia chirurgicznego lub zachowawczego i fi zjoterapii. Proksymalne HSI jest urazem, który wymaga dokładnego zdiagnozowania i odpowiedniego sklasyfi kowania, co w dalszym postępowaniu pozwala na właściwy dobór metody leczenia. W niniejszej pracy autorzy przedstawili opis przypadku pacjenta po urazie kompleksu kulszowo-goleniowego z zerwaniem przyczepu proksymalnego ścięgna mięśnia dwugłowego uda i mięśnia półścięgnistego.
Siedzący tryb życia oraz niewłaściwa aktywność fizyczna w dużym stopniu przyczyniają się do powstania wielu schorzeń, które w wydatny sposób utrudniają prawidłowe funkcjonowanie w codziennym życiu. Liczne dysfunkcje kręgosłupa, takie jak ZZSK, w dzisiejszych czasach występują coraz częściej. W dużym stopniu pogarszają one w znaczący sposób jakość życia i wpływają destrukcyjnie na wszelakie czynności dnia codziennego.
Obrzęk lipidowy, tłuszczowy to chorobowa przewlekła, która dotyczy 11% kobiet na całym świecie. Charakteryzuje się niekontrolowanym odkładaniem tkanki tłuszczowej. Od niedawna jest sklasyfikowana jako odrębna jednostka chorobowa w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-11. Mała wiedza na ten temat w środowisku medycznym oraz brak różnicowania z innymi chorobami, np. otyłością, obrzękami limfatycznymi, powoduje, że kobiety rzadko otrzymują prawidłową diagnozę oraz plan leczenia.
Układ stomatognatyczny to zespół morfologiczno-czynnościowy tkanek i narządów w obrębie jamy ustnej i twarzoczaszki, który stanowi funkcjonalną całość i bierze udział w pobieraniu pokarmu, oddychaniu, artykulacji dźwięków oraz wyrażaniu emocji. Na układ stomatognatyczny składają się: jama ustna z jej zawartością, szczęka, żuchwa, staw skroniowo-żuchwowy, mięśnie żucia i mięśnie mimiczne. Urazy tego układu wymagają dokładnej diagnostyki.
Dolegliwości bólowe odcinka szyjnego kręgosłupa dotykają coraz większą część populacji zarówno młodszej, jak i starszej. Dane naukowe potwierdzają występowanie dolegliwości mięśniowo-szkieletowych w obrębie szyi u ponad 42—63% pracowników biurowych korzystających z komputerów. Aktualne dane wskazują, że przedwczesne i niewłaściwe korzystanie z komputerów osobistych przez dzieci, a zwłaszcza z telefonów komórkowych, może być związane z rozwojem złożonej grupy objawów klinicznych powszechnie określanych jako zespół szyi tekstowej (text neck syndrome — TNS).
Ograniczona ruchomość nadgarstka na skutek przeciążenia — algorytm postępowania fizjoterapeutycznego
Codzienna aktywność fizyczna w dużej mierze może się przyczyniać do powstania różnorodnych kontuzji bądź urazów. Szczególnie kończyny górne są na to narażone. Wykonywanie nawet najprostszych czynności dnia codziennego powoduje bardzo często stany przeciążeniowe zlokalizowane przede wszystkim w stawach. Nadgarstek ze względu na swoją budowę anatomiczną i pełnione funkcje często ulega przeciążeniu. Efektem takiego stanu rzeczy jest najczęściej upośledzenie wykonywania czynności codziennych, takich jak mycie, jedzenie lub ubieranie się. Proces kompleksowego usprawniania w tego rodzaju dysfunkcjach wymaga przede wszystkim czasu. Bardzo ważne jest również zastosowanie kompleksowej fizjoterapii, która w znacznym stopniu skraca okres rekonwalescencji.