Kompresjoterapia to jedna z najskuteczniejszych nieinwazyjnych metod leczniczych. Jest jednym z elementów kompleksowej terapii udrażniającej. Jest zalecana zarówno w profilaktyce, jak i w leczeniu chorób przebiegających z objawami obrzęku we wszystkich stopniach zaawansowania. Jest stosowana w niewydolnościach żylnych, limfatycznych, owrzodzeniach, chirurgii plastycznej oraz rekonstrukcyjnej. Warunkiem powodzenia leczenia jest indywidualny dobór produktu uciskowego przez specjalistę oraz poprawność jego użytkowania przez samego pacjenta.
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Pole elektromagnetyczne ma szerokie zastosowanie w fizjoterapii w leczeniu zespołów bólowych układu mięśniowo-szkieletowego. W fizykoterapii wykorzystuje się głównie impulsowe pola elektromagnetyczne, które różnicuje się ze względu na wartość indukcji magnetycznej i zakres częstotliwości. Obecnie najnowszym osiągnięciem technologicznym w zakresie pola elektromagnetycznego jest super indukcyjna stymulacja SIS (Super Inductive System) wykorzystująca pulsujące pole elektromagnetyczne o wysokiej intensywności i niskiej częstotliwości (intensywność super indukcyjnej stymulacji to 28 kT/s, maksymalna częstotliwość — 150 Hz) [1].
Systematyczna, a przede wszystkim przemyślana aktywność ruchowa odgrywa bardzo ważną rolę. Przyczynia się ona do zachowania dobrej kondycji oraz zapobiega powstawaniu wielu chorób. Właściwie dawkowany ruch wpływa na prawidłową oraz harmonijną pracę wielu układów i narządów. Natomiast niewłaściwie i nieodpowiedzialnie wykonywane szeroko pojęte ćwiczenia fizyczne mogą w perspektywie czasu doprowadzić do wielu patologii. Szczególnie narząd ruchu pod wpływem rozmaitych aktywności jest bardzo narażony na różnego rodzaju urazy. Dlatego w tym względzie wskazana jest zrównoważona aktywność fizyczna dostosowana odpowiednio m.in. do wieku, wydolności organizmu i chorób współistniejących.
Wiele czynności fizycznych w dużej mierze jest uzależnionych od właściwej pracy układu kostnego. Odpowiednie rozmieszczenie poszczególnych kości wraz ze stawami zapewnia dokładne i harmonijne wykonywanie określonych ruchów. Kończyna dolna jako właściwy narząd podpory w swych podstawowych częściach ma budowę o charakterze statycznym. Intensywny tryb życia oraz zwiększona aktywność ruchowa w perspektywie czasu przyczyniają się do powstania wielu urazów kostnych, do których zalicza się np. stłuczenie.
Staw biodrowy ze względu na swoją funkcję lokomocyjną i podporową odgrywa istotną rolę w codziennym życiu. Jakiekolwiek zaburzenia w jego obrębie potrafią bardzo ograniczyć możliwości chorego. W przypadku urazów rzutujących na prawidłowe funkcjonowanie stawu ważne jest wczesne rozpoczęcie fizjoterapii w celu wykluczenia jego zaburzeń. Programując rehabilitację, należy uwzględnić indywidualny stan pacjenta, a postępowanie dobrać do jego możliwości funkcjonalnych.
Stany chorobowe trzeszczek występują najczęściej u osób aktywnych fizycznie. Dyscypliny sportowe, takie jak biegi czy taniec, zwykle są przyczyną złamania trzeszczek lub skręcenia stawu śródstopno-paliczkowego (turf toe). Do uszkodzeń przeciążeniowych można zaliczyć zapalenie aparatu trzeszczkowego czy złamanie zmęczeniowe. Są one spowodowane przewlekłym nadmiernym obciążeniem trzeszczek. Najbardziej narażone na tego typu uszkodzenia są osoby z wadami stóp (stopa płaska, płasko-koślawa, stopa wydrążona, paluch koślawy) lub kobiety noszące buty na wysokim obcasie [1, 21].
Uszkodzenia łąkotki występują, gdy siły ścinające działające w obrębie stawu kolanowego znajdującego się w zgięciu oraz kompresji przy zrotowanej kości udowej przewyższają wytrzymałość tkanki kolagenowej łąkotki. Do drobnych uszkodzeń może dochodzić nawet w wyniku stosunkowo lekkiego urazu, co jest często następstwem występujących wcześniej zmian degeneracyjnych w obrębie łąkotek. Uszkodzonej łąkotki nie należy bagatelizować. Może to prowadzić do dalszych uszkodzeń łąkotek oraz chrząstek, a w konsekwencji innych struktur, co może spowodować zaburzenia prawidłowego funkcjonowania.
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych uszkodzeń narządu ruchu. W przeważającej liczbie przypadków dotyczy ono uszkodzenia struktur przedziału bocznego tegoż stawu i tego typu kontuzją zajmiemy się w tym artykule.
Problem obrzęków kończyn dolnych i ran przewlekłych stanowił i nadal stanowi znaczące wyzwanie w opiece zdrowotnej na całym świecie. Pomimo wiedzy na temat właściwości nowoczesnych opatrunków wciąż istnieje duży problem z gojeniem się ran przewlekłych. W artykule przedstawiono autentyczne przypadki pacjentów, którzy doświadczyli wyzwań związanych z obrzękami kończyn dolnych i ranami przewlekłymi. Artykuł służy również do zobrazowania, jak synergia terapeutyczna, ze szczególnym naciskiem na współpracę między fizjoterapeutą a pielęgniarką, może być kluczem do poprawy wyników terapeutycznych i skrócenia cierpienia pacjentów.
Różnorodne schorzenia kręgosłupa stanowią poważny problem dla wielu ludzi w dzisiejszych czasach. W dużej mierze w perspektywie czasu przyczyniają się do pogorszenia jakości życia. Wpływają negatywnie nie tylko na pracę zawodową, ale również na wykonywanie różnorodnych czynności w czasie wolnym od pracy. Żadnego urazu lub schorzenia w obrębie kręgosłupa nie wolno bagatelizować, ponieważ może to doprowadzić do wielu nieprzewidzianych powikłań, a w ostateczności również do kalectwa. W przypadku wystąpienia guzków Schmorla czas odgrywa ważną rolę. Nie wolno pod żadnym pozorem lekceważyć nawet najmniejszych objawów tego schorzenia. Należy jak najszybciej wprowadzić specjalistyczną terapię usprawniającą, mającą na celu działanie nie tylko przeciwbólowe, ale również poprawiające ruchomość kręgosłupa.
Proces starzenia jest związany ze stopniowo postępującym upośledzeniem funkcji układu ruchowego i systemu posturalnego. Głównym objawem niestabilności posturalnej są zaburzenia równowagi, a w efekcie upadki. Dane statystyczne podają, że utrata równowagi występuje u 14% populacji w przedziale 50–60 lat. W ciągu kolejnych 10 lat prawdopodobieństwo upadku wzrasta średnio do 22%, a wśród 80-latków problem utraty równowagi dotyka 33% osób [1].
Nadwaga i otyłość stanowią jeden z głównych czynników ryzyka chorób przewlekłych, w tym chorób układu krążenia, cukrzycy typu II, niektórych nowotworów, schorzeń narządu ruchu i niepełnosprawności. Podstawową metodą terapii w tych schorzeniach pozostaje odpowiednie postępowanie dietetyczne połączone ze zwiększoną dawką aktywności fizycznej. Korzystne skutki skojarzonych interwencji dietetycznych i aktywności fizycznej zaobserwowano w licznych badaniach z udziałem pacjentów ze zdiagnozowaną otyłością. Wykazano, że podejście to jest skuteczne w ograniczaniu otyłości i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.