Staw biodrowy ze względu na swoją funkcję lokomocyjną i podporową odgrywa istotną rolę w codziennym życiu. Jakiekolwiek zaburzenia w jego obrębie potrafią bardzo ograniczyć możliwości chorego. W przypadku urazów rzutujących na prawidłowe funkcjonowanie stawu ważne jest wczesne rozpoczęcie fizjoterapii w celu wykluczenia jego zaburzeń. Programując rehabilitację, należy uwzględnić indywidualny stan pacjenta, a postępowanie dobrać do jego możliwości funkcjonalnych.
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Stany chorobowe trzeszczek występują najczęściej u osób aktywnych fizycznie. Dyscypliny sportowe, takie jak biegi czy taniec, zwykle są przyczyną złamania trzeszczek lub skręcenia stawu śródstopno-paliczkowego (turf toe). Do uszkodzeń przeciążeniowych można zaliczyć zapalenie aparatu trzeszczkowego czy złamanie zmęczeniowe. Są one spowodowane przewlekłym nadmiernym obciążeniem trzeszczek. Najbardziej narażone na tego typu uszkodzenia są osoby z wadami stóp (stopa płaska, płasko-koślawa, stopa wydrążona, paluch koślawy) lub kobiety noszące buty na wysokim obcasie [1, 21].
Uszkodzenia łąkotki występują, gdy siły ścinające działające w obrębie stawu kolanowego znajdującego się w zgięciu oraz kompresji przy zrotowanej kości udowej przewyższają wytrzymałość tkanki kolagenowej łąkotki. Do drobnych uszkodzeń może dochodzić nawet w wyniku stosunkowo lekkiego urazu, co jest często następstwem występujących wcześniej zmian degeneracyjnych w obrębie łąkotek. Uszkodzonej łąkotki nie należy bagatelizować. Może to prowadzić do dalszych uszkodzeń łąkotek oraz chrząstek, a w konsekwencji innych struktur, co może spowodować zaburzenia prawidłowego funkcjonowania.
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych uszkodzeń narządu ruchu. W przeważającej liczbie przypadków dotyczy ono uszkodzenia struktur przedziału bocznego tegoż stawu i tego typu kontuzją zajmiemy się w tym artykule.
Problem obrzęków kończyn dolnych i ran przewlekłych stanowił i nadal stanowi znaczące wyzwanie w opiece zdrowotnej na całym świecie. Pomimo wiedzy na temat właściwości nowoczesnych opatrunków wciąż istnieje duży problem z gojeniem się ran przewlekłych. W artykule przedstawiono autentyczne przypadki pacjentów, którzy doświadczyli wyzwań związanych z obrzękami kończyn dolnych i ranami przewlekłymi. Artykuł służy również do zobrazowania, jak synergia terapeutyczna, ze szczególnym naciskiem na współpracę między fizjoterapeutą a pielęgniarką, może być kluczem do poprawy wyników terapeutycznych i skrócenia cierpienia pacjentów.
Różnorodne schorzenia kręgosłupa stanowią poważny problem dla wielu ludzi w dzisiejszych czasach. W dużej mierze w perspektywie czasu przyczyniają się do pogorszenia jakości życia. Wpływają negatywnie nie tylko na pracę zawodową, ale również na wykonywanie różnorodnych czynności w czasie wolnym od pracy. Żadnego urazu lub schorzenia w obrębie kręgosłupa nie wolno bagatelizować, ponieważ może to doprowadzić do wielu nieprzewidzianych powikłań, a w ostateczności również do kalectwa. W przypadku wystąpienia guzków Schmorla czas odgrywa ważną rolę. Nie wolno pod żadnym pozorem lekceważyć nawet najmniejszych objawów tego schorzenia. Należy jak najszybciej wprowadzić specjalistyczną terapię usprawniającą, mającą na celu działanie nie tylko przeciwbólowe, ale również poprawiające ruchomość kręgosłupa.
Proces starzenia jest związany ze stopniowo postępującym upośledzeniem funkcji układu ruchowego i systemu posturalnego. Głównym objawem niestabilności posturalnej są zaburzenia równowagi, a w efekcie upadki. Dane statystyczne podają, że utrata równowagi występuje u 14% populacji w przedziale 50–60 lat. W ciągu kolejnych 10 lat prawdopodobieństwo upadku wzrasta średnio do 22%, a wśród 80-latków problem utraty równowagi dotyka 33% osób [1].
Nadwaga i otyłość stanowią jeden z głównych czynników ryzyka chorób przewlekłych, w tym chorób układu krążenia, cukrzycy typu II, niektórych nowotworów, schorzeń narządu ruchu i niepełnosprawności. Podstawową metodą terapii w tych schorzeniach pozostaje odpowiednie postępowanie dietetyczne połączone ze zwiększoną dawką aktywności fizycznej. Korzystne skutki skojarzonych interwencji dietetycznych i aktywności fizycznej zaobserwowano w licznych badaniach z udziałem pacjentów ze zdiagnozowaną otyłością. Wykazano, że podejście to jest skuteczne w ograniczaniu otyłości i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.
Choroba zwyrodnieniowa stawów stanowi główną przyczynę doświadczania bólu i niepełnosprawności przez ludność krajów wysoko rozwiniętych [1]. Zachodni pęd życia, sedentaryzm, brak aktywności fizycznej oraz niezrównoważona dieta prowadząca do nadwagi i otyłości są głównymi czynnikami wpływającymi na coraz większy odsetek osób ze zdiagnozowaną chorobą zwyrodnieniową. Istnieje wiele metod leczniczych prowadzących do zmniejszenia lub wyeliminowania objawów bólowych oraz poprawiających komfort życia pacjentów.
W świecie medycyny, gdzie nowe odkrycia i technologie są na porządku dziennym, istnieją pewne schorzenia, które wciąż wymagają głębszego zrozumienia. Jednym z nich jest wulwodynia —
stan charakteryzujący się przewlekłym bólem w okolicach krocza, bez jasno zidentyfikowanej przyczyny. Wpływa on znacząco na jakość życia kobiet, często prowadzi do izolacji emocjonalnej, trudności w relacjach i obniżenia poczucia własnej wartości. Wprowadzenie do tego tematu ma na celu zwiększenie świadomości, zrozumienie wyzwań związanych z wulwodynią oraz podkreślenie roli fizjoterapeutów w procesie leczenia.
Lokomocja człowieka stanowi przedmiot zainteresowania badaczy od najdawniejszych czasów. Chód jako kompleksowa i naturalna forma aktywności fizycznej, kształtuje harmonię pracy mięśniowej oraz układu oddechowo-krążeniowego. Stanowi przykład treningu aerobowego, który sprawdza się zarówno w oddziaływaniach profilaktyczno-rekreacyjnych, reedukacyjnych i rehabilitacyjnych, jak i sportowych.
Układ mięśniowy jest skomplikowaną strukturą odpowiedzialną w organizmie ludzkim za wykonywanie szerokiej gamy różnorodnych ruchów. A jak wiadomo, aktywność fizyczna jest podstawą właściwej egzystencji człowieka w otaczającym świecie. Uszkodzenie określonych tkanek mięśniowych w perspektywie czasu doprowadza do upośledzenia właściwego wzorca ruchowego. Taki stan rzeczy z pewnością negatywnie oddziałuje na wiele układów i narządów wewnętrznych. Omawiany układ jest w dużej mierze zaawansowaną anatomicznie strukturą. Określone uszkodzenie zwłaszcza mięśni kończyn górnych niesie ze sobą wiele niedogodności związanych z codziennym funkcjonowaniem.