Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie wybranych technik masażu głębokiego w leczeniu zespołu bólu mięśniowo-powięziowego (myofascial pain syndrome – MFPS) u kanadyjkarzy. Przedstawiono autorski program postępowania w MFPS w tej grupie sportowców, scharakteryzowano podstawy techniki wiosłowania w łodzi oraz zarys aktów ruchowych w kanadyjkarstwie. Zwrócono także uwagę na przymusowe asymetryczne ułożenie ciała zawodnika oraz przybliżono główne mięśnie obciążane w trakcie wysiłku.

Terminologia schorzeń stawu rzepkowo-udowego w literaturze fachowej nie jest do końca jednolita. Obecnie w polskim piśmiennictwie wyróżnia się takie schorzenia stawu rzepkowo-udowego jak nawykowe podwichnięcie rzepki, zespół rzepkowo-udowy, zwany również zespołem nadmiernego bocznego przyparcia rzepki, oraz nawrotowe zwichnięcie rzepki. Tym, co łączy wyżej wymienione schorzenia, jest zaburzenie zborności w stawie rzepkowo-udowym (tzw. toru ruchu rzepki), określane jako patellofemoral malalignment [1, 2].

Fizjoterapia XXI wieku jest jedną z najdynamiczniej rozwijających się gałęzi medycyny. Retrospektywne spojrzenie chociażby na ostatnie 10 lat pokazuje, jak bardzo rozwinęła się wiedza, dostępność do niej oraz chęć i świadomość wielokierunkowego rozwoju dla młodych terapeutów. Coraz większa otwartość na nowe kierunki terapii sprawia, iż dysponujemy wieloma narzędziami do pracy z ludzkim ciałem oraz nie boimy się z nich korzystać. Artykuł ma na celu zaprezentować wieloaspektowe podejście do fizjoterapii w przypadku powypadkowego złamania kręgosłupa oraz związanego z tym unieruchomienia. 

Obserwowana na przestrzeni lat zwiększona aktywność, zwłaszcza fizyczna, przyczynia się w dużej mierze do powstania różnorodnych urazów i przeciążeń. Jednym z najbardziej narażonych na liczne kontuzje jest narząd ruchu, a w szczególności staw kolanowy.

Głównym celem obozu rehabilitacyjnego jest określenie zakresu i rodzaju urazów występujących u zawodników. W ramach zgrupowania przeprowadza się diagnostykę, a także zróżnicowane działania terapeutyczne uwzględniające rodzaj, stopień uszkodzenia tkanki i rozległość urazu. W artykule przedstawiono szczegółowo zadania realizowane na obozie rehabilitacyjnym dla zawodników uprawiających biegi średnie, wskazując na osiągnięte rezultaty oraz trudności w realizacji takiego typu obozu.

W leczeniu zarostowego zapalenia stawu ramiennego, które wiąże się z bólem oraz ograniczoną ruchomością stawu ramiennego i obniżonymi możliwościami funkcjonalnymi, dużą rolę odgrywają fizjoterapia i terapia manualna. Celem postępowania terapeutycznego jest zmniejszenie dolegliwości bólowych, poprawa ruchomości stawu ramienno-łopatkowego, a także poprawa siły i wytrzymałości mięśni działających na ten staw.

Rdzeniowy zanik mięśni jest chorobą genetyczną, w przypadku której istotną rolę  odgrywa rehabilitacja dostosowana do aktualnego stanu funkcjonalnego pacjenta,  a cały program leczenia wymaga zastosowania multidyscyplinarnego podejścia.

Zmiany zwyrodnieniowo-przeciążeniowe są najczęstszymi przyczynami dolegliwości stawu barkowo-obojczykowego. Ból może się pojawiać zarówno w czasie wykonywania codziennych czynności, jak i podczas uprawiania sportu. W związku z tym, że zmiany zwyrodnieniowe mogą być powiązane innymi dysfunkcjami (np. odcinka szyjnego kręgosłupa bądź ramienia), ich objawy mogą się na siebie nakładać i utrudniać diagnozę, a co za tym idzie – zastosowanie właściwego leczenia. Stąd bardzo ważne jest dokładne określenie przyczyny wystąpienia bólu, które umożliwia wdrożenie skutecznej terapii.

Terapia osteopatyczna moczenia nocnego (enuresis nocturna) wymaga specjalistycznej wiedzy dotyczącej dynamiki anatomicznej danego obszaru oraz fizjologicznych funkcji pęcherza. Kompetencje diagnostyczne są ściśle związane ze zrozumieniem procesów fizjologii. Diagnostyka osteopatyczna różni się jednakże od rozpoznania dokonywanego zgodnie z kanonami medycyny akademickiej i opiera się na innych kanałach dostępu diagnostycznego oraz odmiennych metodach badania. 

Urazy czaszkowo-mózgowe to ogólne, aczkolwiek właściwe, kliniczne określenie różnych pod względem przyczyny i skutków urazów okolicy głowy. W krajach europejskich ok. 300 na 100 tys. osób rocznie jest hospitalizowanych z powodu urazu głowy. Urazy tego typu stanowią poważny problem medyczny, socjalny i ekonomiczny, a ich ogólna liczba wciąż wzrasta. Oczywiście większość urazów ma łagodny charakter i generalnie okazuje się niegroźna dla zdrowia poszkodowanego człowieka. Jednak ok. 25 na 100 tys. poszkodowanych osób wymaga hospitalizacji w wyniku umiarkowanego oraz poważnego uszkodzenia głowy, a statystycznie dziewięć z tych osób umiera w wyniku bezpośredniego, pierwotnego uszkodzenia mózgu lub w wyniku wtórnych zmian pourazowych mózgowia.

Złamania kości należą do najczęstszych następstw wypadków komunikacyjnych  oraz różnego rodzaju urazów i kontuzji, w tym również kontuzji sportowych. Złamaniem określane jest przerwanie ciągłości kości obejmujące cały jej przekrój. Powstaje na skutek działania sił przekraczających wytrzymałość tkanki kostnej. Mechanizm urazów może być bezpośredni lub pośredni. Często towarzyszą im uszkodzenia tkanek otaczających czy też dodatkowe urazy wielonarządowe. Złamania wymagają długotrwałego leczenia oraz obarczone są dużymi kosztami (leczenie, absencja chorobowa).

Szeroko stosowana dziś metoda kinesiotapingu zrodziła się z potrzeby fizjoterapii, której głównym założeniem będzie oddziaływanie na dolegliwości pacjenta nie tylko w czasie wizyty u terapeuty, ale również przez pewien okres po jej zakończeniu.