Urazy czaszkowo-mózgowe to ogólne, aczkolwiek właściwe, kliniczne określenie różnych pod względem przyczyny i skutków urazów okolicy głowy. W krajach europejskich ok. 300 na 100 tys. osób rocznie jest hospitalizowanych z powodu urazu głowy. Urazy tego typu stanowią poważny problem medyczny, socjalny i ekonomiczny, a ich ogólna liczba wciąż wzrasta. Oczywiście większość urazów ma łagodny charakter i generalnie okazuje się niegroźna dla zdrowia poszkodowanego człowieka. Jednak ok. 25 na 100 tys. poszkodowanych osób wymaga hospitalizacji w wyniku umiarkowanego oraz poważnego uszkodzenia głowy, a statystycznie dziewięć z tych osób umiera w wyniku bezpośredniego, pierwotnego uszkodzenia mózgu lub w wyniku wtórnych zmian pourazowych mózgowia.

Złamania kości należą do najczęstszych następstw wypadków komunikacyjnych  oraz różnego rodzaju urazów i kontuzji, w tym również kontuzji sportowych. Złamaniem określane jest przerwanie ciągłości kości obejmujące cały jej przekrój. Powstaje na skutek działania sił przekraczających wytrzymałość tkanki kostnej. Mechanizm urazów może być bezpośredni lub pośredni. Często towarzyszą im uszkodzenia tkanek otaczających czy też dodatkowe urazy wielonarządowe. Złamania wymagają długotrwałego leczenia oraz obarczone są dużymi kosztami (leczenie, absencja chorobowa).

Szeroko stosowana dziś metoda kinesiotapingu zrodziła się z potrzeby fizjoterapii, której głównym założeniem będzie oddziaływanie na dolegliwości pacjenta nie tylko w czasie wizyty u terapeuty, ale również przez pewien okres po jej zakończeniu.

Mimo intensywnych badań współczesnej medycynie nie udało się dotąd rozwiązać wielu problemów osób ze schorzeniami neurologicznymi. W poprawie jakości życia tych chorych pomocne są fizjoterapia i sport, które opóźniają rozwój choroby i pojawienie się jej następstw.

Mikropolaryzacja jest nową metodą nieinwazyjnego stymulowania mózgu,którą stosuje się w terapii chorych z różnego typu dysfunkcjami neurologicznymi i uszkodzeniami mózgu. Rehabilitacja przy użyciu tej metody przywraca tkankom nerwowym utracone właściwości, polepsza stan tkanki nerwowej i funkcjonowanie mózgu, czego przykładem jest zaprezentowany przypadek sześcioletniej dziewczynki z zespołem wad wrodzonych, padaczką, znacznym niedosłuchem i opóźnionym rozwojem psychoruchowym.

Znalezienie najlepszego i najbardziej efektywnego sposobu wzmacniania siły i masy mięśniowej w chorobie zwyrodnieniowej stawów kolanowych stanowi cel wielu badaczy i terapeutów. Stąd też duże zainteresowanie wprowadzeniem nowoczesnej platformy dynamometrycznej Biodex Balance System do wysoko wyspecjalizowanej fizjoterapii oraz próby rozsądnego i logicznego jej połączenia z nowoczesnymi formami ćwiczeń.   

Stwardnienie rozsiane wiąże się z występowaniem różnego rodzaju deficytów zarówno w sferze fizycznej, jak i poznawczej. Objawy poznawcze i motoryczne często współwystępują i mogą się na siebie nakładać, a zjawisko to określane jest mianem interferencji poznawczo-motorycznej. Występowanie tego zjawiska może w znaczący sposób utrudniać codzienne funkcjonowanie chorych. Jedną z form terapii łączącą w sobie elementy ruchowe i poznawcze jest terapia psychomotoryczna (psychomotor therapy – PMT). 

W niniejszym cyklu zostaną przedstawione najbardziej powszechne kontuzje, z jakimi borykają się biegacze, jak również inni sportowcy. Omówione zostaną także adekwatne techniki masażu, automasażu oraz stretchingu, które rozwiążą problem lub też będą pomocne we wspomaganiu leczenia. Niniejszy artykuł poświęcono zapaleniu rozcięgna podeszwowego.

Początki powstania autorskiej metody dr Svetlany Masgutovej (Masgutova neurosensorimotor reflex integration – MNRI®) sięgają roku 1989. W latach 1975–1980, kiedy była studentką psychologii, jej głównym polem zainteresowań były odruchy, ich rozwój oraz dojrzewanie. Fascynacja ta\ przełożyła się bezpośrednio na temat pracy dyplomowej Odruchy bezwarunkowe, nieświadome procesy i osobowości. Swoją wiedzę rozwijała, studiując publikacje pionierów z zakresu rozwoju odruchów: I. Sechenova, J. Konorskiego, C. Sherringtona, L. Wygotskiego, I. Pavlova oraz N. Bernsteina.

Jednym z najczęstszych powodów, z jakimi pacjenci zwracają się o pomoc do fizjoterapeutów, jest uczucie dyskomfortu lub bólu z towarzyszącym zaburzeniem sylwetki górnej części ciała. Ma to niewątpliwie bezpośredni związek z długotrwałym przyjmowaniem pozycji siedzącej (western seated posture), która nieodzownie towarzyszy zachodniemu stylowi życia. Począwszy od podstawowych czynności dnia codziennego, poprzez aktywność zawodową, a na formach relaksu kończąc, człowiek przyjmuje statyczną pozycję siadu, której daleko do formy z czasów ludzi pierwotnych.

W trakcie terapii Integracji Strukturalnej praca terapeuty podobna jest do stopniowego obierania cebuli. By zrównoważyć napięcia w ciele i poprzez to spowodować lepsze ustawienie ciała w relacji do pionowej linii grawitacji, terapeuta Integracji Strukturalnej warstwa po warstwie opracowuje coraz głębsze tkanki mięśniowo-powięziowe. Sprowadza się to do pracy nad poprawą wzajemnych posturalnych relacji głównych bloków ciała.

Trening funkcjonalny od lat jest używany w przygotowaniu motorycznym. Wzrost jego popularności datuje się na późne lata 80. i wczesne 90. XX w., kiedy zrezygnowano z ćwiczeń na sprzęcie o stałej, określonej osi na rzecz ćwiczenia bardziej fundamentalnych wzorców. Gary Gray i Vern Gambetta byli liderami tej zmiany pokazującej, jak powinno się trenować sportowców i klientów indywidualnych. W przypadku każdej zmiany myślenia występują kontrowersje dotyczące postrzegania treningu funkcjonalnego, jednakże jego podstawą powinno być przede wszystkim poprawienie ogólnej jakości ruchu. W celu prawidłowego funkcjonowania organizmu musi zaistnieć spoistość między mięśniami, stawami i układem nerwowym