Obrzęk tłuszczowy (lipedema) jest zwyrodnieniem tkanki tłuszczowej. Charakteryzuje się nieprawidłowym, symetrycznym rozmieszczeniem podskórnej tkanki tłuszczowej manifestującej się przez obrzęk, a także zniekształceniem określonych obszarów ciała, szczególnie kończyn dolnych [24]. Mimo że jest często błędnie mylony z obrzękiem limfatycznym, to wydaje się odrębną jednostką chorobową wchodzącą do klasyfikacji lipodystrofii z możliwością dziedziczenia, najczęściej autosomalnego dominującego [26].
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Stymulacja propriocepcji jest niezwykle ważnym działaniem stosowanym w fizjoterapii zarówno u pacjentów młodszych, jak i u starszych. Ćwiczenia propriocepcji wykonywane są zarówno w celach profilaktycznych oraz w schorzeniach neurologicznych czy też narządu ruchu. Stosowane są także w medycynie sportowej jako czynnik profilaktyczny zapobiegający urazom. Przedstawione ćwiczenia wpływają stymulująco na ośrodkowy układ nerwowy, powodując utrwalanie łuku odruchowego. Chcąc uzyskać jak najlepszy efekt należy je często powtarzać.
Zapatrywania Johna Martina Littlejohna na etiologię i zdolności adaptacyjne organizmu bazują na rozumieniu człowieka jako kompleksowego, dostosowanego do kontekstu złożonych zależności środowiskowych i autonomicznego podmiotu wzajemnych relacji. Konflikt pomiędzy zwolennikami tego punktu widzenia,
tzw. reformatorami, a lezjonistami, konserwatywnymi zwolennikami Stilla,
zostanie przedstawiony w artykule w kontekście historycznym. Spór ten rozgrywał się m.in. w czasie wprowadzania do użycia sulfonamidów oraz inspekcjonowania, opiniowania i akredytowania instytutów kształcenia osteopatycznego i medycznego w USA, co odcisnęło piętno na kierunkach ich dalszego rozwoju.
Tradycyjna medycyna tybetańska (TMT) jest jednym z największych systemów medycyny naturalnej znanych na całym świecie. Obecnie jest głównym sposobem ochrony zdrowia w rejonie Himalajów. Według niej wszystko składa się z pięciu elementów/żywiołów: przestrzeni, wiatru, ognia, wody i ziemi. Te pięć elementów w ciele manifestuje się jako trzy energie: lung (rlung) tłumaczony jako wiatr, tripa (mkhrispa) tłumaczony jako żółć oraz beken (badkan) tłumaczony jako flegma. Każda z nich ma odpowiednią funkcję w organizmie. Od momentu narodzin w człowieku istnieje przewaga którejś z trzech energii, pewna konstytucja ciała, która zwiększa predyspozycję do poszczególnych chorób.
Złamania kości należą do najczęstszych następstw wypadków komunikacyjnych
oraz różnego rodzaju urazów i kontuzji, w tym również kontuzji sportowych. Złamaniem określane jest przerwanie ciągłości kości obejmujące cały jej przekrój. Powstaje na skutek działania sił przekraczających wytrzymałość tkanki kostnej. Mechanizm urazów może być bezpośredni lub pośredni. Często towarzyszą im uszkodzenia tkanek otaczających czy też dodatkowe urazy wielonarządowe. Złamania wymagają długotrwałego leczenia oraz obarczone są dużymi kosztami (leczenie, absencja chorobowa).
Mechaniczne naruszenie regionalnych węzłów chłonnych po chirurgicznym leczeniu raka piersi, skóry, macicy, jajników, prostaty, ślinianek i wielu innych nowotworów złośliwych może spowodować trudności z prawidłowym odpływem chłonki, czego objawem jest obrzęk limfatyczny (ang. lymphedema – LE).
We wcześniejszych artykułach omówione zostały zagadnienia dysfunkcji stawu
skroniowo-żuchwowego w świetle pracy na bardzo ważnych, a często pomijanych
bocznych i przyśrodkowych mięśniach skrzydłowatych. Mimo że praca na tych
głębokich strukturach jest nieodzowna dla zredukowania symptomów bólowych,
nie są to jedyne struktury wpływające na ułożenie szczęki. Niniejszy artykuł wyjaśnia,
jak ocenić i umiejętnie wpływać na inne ważne struktury, które oddziałują
na delikatną równowagę tych stawów – są to w szczególności mięśnie żwacze, mięśnie skroniowe i mięśnie dwubrzuścowe.
Jednym z elementów programów rehabilitacyjnych, na który zwrócono uwagę
w ostatnich latach, jest rola czucia proprioceptywnego i kontroli nerwowo-mięśniowej. Czucie proprioceptywne, nazywane inaczej czuciem głębokim, oraz towarzyszące mu mechanizmy nerwowo-mięśniowe stanowią istotny element funkcjonalnej stabilizacji stawów. Do tej pory za kluczowe czynniki stabilizujące stawy uważane były struktury torebkowo-więzadłowe.
Jednakże coraz więcej badań naukowych potwierdza, że podłożem funkcjonalnej stabilności stawów są mechanizmy o charakterze neurologicznych sprzężeń zwrotnych, mające swój początek w strukturach stawowych i mięśniowo-ścięgnistych1 2 3.
Metoda FED jako innowacyjny sposób leczenia skolioz w Polsce ma na tyle duży bagaż doświadczeń, że można pokusić się o ocenę efektów jej stosowania. W środowisku medycznym oraz wśród pacjentów ma zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Rodzi się więc pytanie: skąd głosy sprzeciwu i zachwytu?
Określenie „skolioza” jest pojęciem ogólnym. Pochodzi z języka greckiego
i oznacza krzywą charakteryzującą jedno lub więcej patologicznych skrzywień kręgosłupa powstałych głównie w okresie wzrostu człowieka. Etiologia skolioz idiopatycznych nie jest znana. Prawdopodobnych przyczyn wywołujących patologiczne skrzywienia kręgosłupa jest wiele. U dzieci w okresie wzrostu deformacje kręgosłupa mogą się pogłębiać i prowadzić do wielu ciężkich zaburzeń.
Proces leczenia skolioz jest trudny i skomplikowany, o czym świadczy
różnorodność metod podejmujących leczenie tego schorzenia. Metoda FED
(ang. fixation, elongation, derotation) to nowatorska propozycja terapii skoliozy.
Tkanka łączna jest podstawową strukturą architektury ciała człowieka.
Swoim zasięgiem pokrywa absolutnie każdy jego zakątek aż do pojedynczych komórek. Sieć włókienek odpowiedzialna jest za przejmowanie i rozkładanie naprężeń mechanicznych w ciele. Od dłuższego już czasu w dziedzinach terapeutycznych, takich jak integracja strukturalna i osteopatia, wysnuwane były hipotezy stawiające powięź w centralnym miejscu mechanizmu terapeutycznego. Terapeuci z innych dziedzin zazwyczaj nie są świadomi naukowych podstaw tak rozwiniętej hipotezy. Wielu terapeutów nie jest zaznajomionych z nowoczesnymi metodami i urządzeniami wykorzystywanymi do badań. Badacze laboratoryjni z kolei nie są zaznajomieni ze zjawiskami klinicznymi, które mogą być podpowiedzią dotyczącą kierunku przyszłych badań.
Mukowiscydoza (cystis fibrosis - CF, zwłóknienie torbielowate) to najczęściej występująca, przewlekła, ogólnoustrojowa, nieuleczalna i kompleksowa choroba genetyczna u ludzi. Jej przyczyną jest mutacja genu odpowiedzialnego m.in. za syntezę błonowego kanału chlorkowego CFTR (cystis fibrosis transmembrane conductance regulator). Gen choroby umiejscowiony jest (i przenoszony dziedzicznie) w długim ramieniu chromosomu VII.