Obecnie istnieje istotna potrzeba rehabilitacji leczniczej ukierunkowanej na pacjentów po przebytej chorobie COVID-19, w szczególności u osób ze zmniejszeniem wydolności fizycznej i oddechowej. Dzięki nowym regulacjom prawnym w systemie ubezpieczenia zdrowotnego została zorganizowana i sfinansowana taka rehabilitacja – najpierw stacjonarna, następnie ambulatoryjna i domowa. Rehabilitację stacjonarną mogą już prowadzić podmioty lecznicze spełniające określone przez Narodowy Fundusz Zdrowia wymogi i mające umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ. Ponadto od kilku miesięcy realizowany jest program pilotażowy w przedmiotowym zakresie w jednym z polskich szpitali.
Dział: Otwarty dostęp
Zespoły bólowe w zakresie narządu ruchu są coraz częściej obserwowane w społeczeństwie, nie tylko w grupie pacjentów starszych, ale również u młodzieży i młodych dorosłych. Poza typowymi dolegliwościami, jakimi są ból oraz ograniczenie ruchomości w zakresie objętego patologią narządu, pojawiają się inne symptomy chorobowe, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, są trudniejsze do kontrolowania oraz leczenia. Należą do nich m.in. nudności, zawroty głowy, zaburzenia: widzenia, słuchu oraz równowagi. Objawy te mogą występować w przebiegu zespołu szyjno-głowowego, tzw. szyi smartfonowej.
Zakłada się, że rozpoznanie skoliozy idiopatycznej (SI) powinno mieć miejsce podczas badań rozwoju fizycznego i postawy ciała dzieci w trakcie bilansów zdrowia. Brak wystandaryzowanych zasad prowadzenia badań mających na celu wczesne wykrycie SI powoduje stosowanie w ich trakcie nieswoistych dla SI narzędzi i technik diagnostycznych. Wychodząc naprzeciw potrzebom standaryzacji badania mającego na celu wczesne wykrywanie SI, Komitet Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej Polskiej Akademii Nauk powołał Zespół Zadaniowy ds. diagnostyki oraz leczenia zachowawczego skoliozy idiopatycznej i powierzył mu zadanie opracowania rekomendacji w zakresie standardów prowadzenia badań przesiewowych.
IBS jest chorobą o wieloczynnikowej etiologii, której głównym mechanizmem patogenetycznym jest rozregulowanie osi jelita–mózg. Objawy obejmują głównie zaburzenia przewodu pokarmowego wynikające z dysbiozy mikrobioty jelitowej oraz nadwrażliwości trzewnej. Jednak pacjenci zgłaszają również objawy pozajelitowe i często spełniają kryteria diagnostyczne dla innych zaburzeń czynnościowych. Często występują u tych pacjentów problemy emocjonalne, depresja oraz lęki. W odniesieniu do złożonej etiologii i cech klinicznych IBS należy zastosować podejście holistyczne zarówno na etapie diagnostycznym, jak i na etapie leczenia.
Plastry do kinesiotapingu, nazywane również taśmami kinezjologicznymi w ostatnich latach cieszą się niezwykłą popularnością. Kinesiotaping poza oczywistym zastosowaniem w gabinetach fizjoterapeutów, obecny jest również w wielu innych dziedzinach medycyny – neurologii, onkologii, pediatrii, a nawet ginekologii. Na czym polega ich działanie?
Lateralizacja rzepki, nazywana również zespołem bocznego przyparcia rzepki to dolegliwość, która potrafi skutecznie utrudnić lub wręcz uniemożliwić wykonywanie codziennych czynności. Nieodłącznym elementem leczenia są ćwiczenia rehabilitacyjne. Dowiedz się, które ćwiczenia są najbardziej efektywne i jak je wykonywać.
Zaburzenia posturalne są powszechnym problemem i stanowią przyczynę wielu dolegliwości bólowych kręgosłupa. Wskazane jest zastosowanie szerokiej profilaktyki zaburzeń i prawidłowej diagnostyki w celu zaplanowania właściwego postępowania fizjoterapeutycznego. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie znaczenia posturometru Diers Formetric w profilaktyce i monitorowaniu fizjoterapii pacjentów z zaburzeniami pracy mięśni głębokich tułowia.
Przepuklina kręgosłupa to poważny stan, który wiąże się z ostrymi lub przewlekłymi dolegliwościami bólowymi. Może prowadzić do ograniczenia ruchomości oraz problemów neurologicznych. Fizjoterapia pacjentów z przepukliną powinna być przeprowadzona w sposób ostrożny i dokładny, aby nie wywołać niepożądanych skutków terapii.
Zabiegami chirurgicznymi nazywa się wszystkie zabiegi na narządach oraz tkankach ciała, które służą poprawie stanu zdrowia bądź są postępowaniem diagnostycznym. Towarzyszy im celowe uszkodzenie niektórych tkanek, które utrudniają dostęp do konkretnej okolicy zabiegowej. W obrębie operowanej okolicy powstają blizny. Po każdym zabiegu chirurgicznym każdego pacjenta czeka odpowiednio dobrana rehabilitacja. Niekiedy można ją rozpocząć dopiero po zagojeniu się rany, dlatego istotne jest, aby proces gojenia nie był niczym zaburzony oraz przebiegał możliwie jak najszybciej. Aby wspomóc rehabilitację, zaleca się stosowanie na każdym z jej etapów suplementów mających na celu przyspieszenie regeneracji tkankowej.
Podczas codziennej aktywności ruchowej często dochodzi do różnego rodzaju wypadków. Zwłaszcza kończyny górne ze względu na swoją budowę są podatne na liczne urazy. Do najczęstszych zalicza się m.in. złamania kostne. Dochodzi do nich zazwyczaj podczas urazu bezpośredniego, np. w wyniku wypadku komunikacyjnego lub podczas upadku na wyciągniętą rękę. Ich efektem jest znaczne ograniczenie wykonywania czynności codziennych. Proces leczenia i kompleksowego usprawniania po złamaniach, zwłaszcza w okolicy stawu nadgarstkowego, jest skomplikowany ze względu na zaawansowaną budowę anatomiczną. W tego rodzaju urazach bardzo efektywne jest szybkie wprowadzenie procesu usprawniania. Fizjoterapia powinna być prowadzona przez doświadczony zespół fizjoterapeutów lub rehabilitantów, pod szczególną kontrolą lekarza ortopedy.
Można powiedzieć, że łokieć tenisisty to schorzenie błędów. Tak naprawdę rzadko kiedy dotyczy ono zawodowych tenisistów. Najczęściej cierpią na nie osoby narażone na przeciążenia statyczne: informatycy, pracownicy biurowi oraz szwaczki. Mylne jest też myślenie, że łokieć tenisisty to stan zapalny i najlepiej leczyć go kortykosteroidami.
Leczenie bólu i urazów tkanek miękkich we współczesnej medycynie niesie ze sobą wiele wyzwań. Dostęp do różnorodnie działających substancji oraz odmienne drogi podania leku zwiększają skuteczność terapii, dostosowują ją do natężenia i rodzaju bólu, wieku chorego i schorzeń współistniejących.