Zespół cieśni nadgarstka to jedna z najczęstszych neuropatii obwodowych w obrębie kończyny górnej. Dotyczy 3% populacji w średnim i starszym wieku, przeważnie występuje u kobiet, osób z nadwagą lub otyłością oraz wykonujących pracę umysłową, głównie przed komputerem. Charakteryzuje się bólem, parestezjami występującymi w nocy w obrębie I, II i III palca, osłabieniem siły mięśniowej lub nawet zanikiem kłębu kciuka. W celu wykrycia i potwierdzenia zespołu cieśni kanału nadgarstka stosuje się dokładną diagnostykę, począwszy od wywiadu, testów prowokacyjnych, oceny siły mięśniowej po bardziej
obiektywne badania obrazowe. Celem pracy jest przedstawienie metod diagnostyki neuropatii obwodowej kończyny górnej, jaką jest zespół cieśni kanału nadgarstka.
Dział: Otwarty dostęp
Zgodnie z definicją Baxtera i wsp. (2005) [1] mózgowe porażenie dziecięce (MPD) stanowi grupę zaburzeń rozwoju ruchu i postawy wpływających na ograniczenie aktywności. Są one spowodowane niepostępującym uszkodzeniem rozwijającego się mózgu płodu lub niemowlęcia. Zaburzeniom ruchu często towarzyszą zaburzenia czucia, poznawcze, porozumiewania się, postrzegania, zachowania oraz padaczka.
W leczeniu przepukliny oponowo-rdzeniowej bardzo istotne jest jak najszybsze rozpoczęcie terapii i pobudzenie procesów kompensacji oraz wykorzystanie możliwości adaptacji organizmu do zaburzeń czynności. Zastosowanie metody Vojty pozwala odbudować drogi nerwowe i uzyskać prawidłowy wzorzec ruchowy. Jest to metoda tania, wszechstronna i skuteczna, przede wszystkim stosowana przy czynnym udziale rodziców i w rodzinnym domu, co ma dodatkowe korzyści, jeżeli chodzi o rozwój osobowości dziecka.
W wyniku braku efektów leczenia zachowawczego często podejmuje się decyzję o wykonaniu operacji ginekologicznej w przypadku schorzeń narządu rodnego lub jego okolic. W celu zapobiegania powikłaniom pooperacyjnym i przyspieszenia powrotu pacjentki do sprawności sprzed zabiegu, jak również podniesienia komfortu chorej w okresie rekonwalescencji, warto zastosować wczesną rehabilitację.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (attention deficit hyperactivity disorder – ADHD) to zespół hiperkinetyczny, w którym występują trudności z utrzymaniem uwagi, łatwe rozpraszanie się i nadmierna ruchliwość, impulsywność zachowania, niepokój emocjonalny oraz inne zaburzenia w szeroko pojmowanym funkcjonowaniu społecznym u osoby nim dotkniętej. Główne komponenty zespołu są zarazem osiowymi objawami, które manifestują się u każdego dziecka z diagnozowanym zaburzeniem, lecz u każdego w różnym nasileniu.
Zdecydowana większość zaburzeń w obrębie stawów krzyżowo-biodrowych jest konsekwencją codziennych nawyków bądź asymetrii prawej i lewej strony ciała (lateralizacji). Przeważnie dysfunkcje te związane są z nawykami, takimi jak spanie na jednym boku, bądź zakładanie nogi na nogę. Z biegiem czasu efektem nawyków mogą być zaburzenia równowagi mięśniowej, które objawiają sięprzykurczami, ograniczoną ruchomością oraz zaburzeniami postawy ciała [1].
Urazy czaszkowo-mózgowe to ogólne, aczkolwiek właściwe, kliniczne określenie różnych pod względem przyczyny i skutków urazów okolicy głowy. W krajach europejskich ok. 300 na 100 tys. osób rocznie jest hospitalizowanych z powodu urazu głowy. Urazy tego typu stanowią poważny problem medyczny, socjalny i ekonomiczny, a ich ogólna liczba wciąż wzrasta. Oczywiście większość urazów ma łagodny charakter i generalnie okazuje się niegroźna dla zdrowia poszkodowanego człowieka. Jednak ok. 25 na 100 tys. poszkodowanych osób wymaga hospitalizacji w wyniku umiarkowanego oraz poważnego uszkodzenia głowy, a statystycznie dziewięć z tych osób umiera w wyniku bezpośredniego, pierwotnego uszkodzenia mózgu lub w wyniku wtórnych zmian pourazowych mózgowia.
Dolegliwości bólowe okolicy lędźwiowo-krzyżowej są objawem niespecyficznym i właściwym dla wielu jednostek chorobowych [1]. Określenie jednoznacznej etiologii jest trudne z powodu występowania zespołu nakładania bądź istnienia ścisłych zależności patogenicznych pomiędzy jednostkami chorobowymi wchodzącymi w skład wymienionych grup [2]. Dlatego też w procesie stawiania prawidłowej diagnozy wysuwa się
przeprowadzenie rzetelnego badania przedmiotowego i podmiotowego oraz diagnostyki różnicowej. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie diagnostyki stawu krzyżowo-biodrowego dla potrzeb fizjoterapii.
Rolling – to brzmi modnie. Trening z użyciem rollera staje się coraz popularniejszy w świecie fitnessu. Tym razem to jednak coś więcej niż przelotna moda. Warto poznać kilka powodów, dla których trzeba skorzystać z tej nowoczesnej metody treningowej.
Ból zlokalizowany między łopatkami to bardzo częsty problem, który znany jest każdemu aktywnemu zawodowo fizjoterapeucie. Dolegliwości najczęściej mają niskie nasilenie (2–3/10 w skali VAS – visual analog scale), jednak z czasem przybierają charakter chroniczny. Umiejętność pracy z dolegliwościami okołołopatkowymi zaowocuje uznaniem pacjentów, dla których bóle te są w większości bardzo męczące.
Urazy skrętne stawu skokowego zalicza się do jednych z najczęściej występujących uszkodzeń w obrębie kończyny dolnej, które występują równie często w życiu codziennym, jak i sporcie amatorskim oraz wyczynowym. Statystki mówią, że skręcenia stawu skokowego stanowią 25% przyczyn przerw w aktywności sportowej. W niektórych dyscyplinach odsetek występowania skręceń stawu skokowego jest znacznie większy i sięga 21–53% w koszykówce, a 17–29% w piłce nożnej.
Urazy paliczków oraz stawów międzypaliczkowych są powszechne. Najczęściej obserwuje się złamania paliczków i dyslokację elementów kostnych w obrębie dłoni. Urazy paliczków stopy są rzadsze i niejednokrotnie bagatelizowane. Niestety, często objawy oraz postępowanie lecznicze, które są z różnych względów ignorowane zarówno przez samego pacjenta, jak i lekarzy, mogą prowadzić do poważnych i nieprzyjemnych powikłań.