Fizjoterapeuci należą do grupy zawodowej, która narażona jest na pracę w wymuszonej pozycji zarówno w statyce, jak i dynamice. Jednakże świadomość fizjoterapeuty oraz charakter jego pracy pozwalają wygospodarować czas na poprawę i reedukację błędów ruchowych, jakie popełnia w trakcie pracy z pacjentem. Powstałe błędy ruchowe nie muszą dawać symptomów natychmiast, ale stanowią poważne zagrożenie na przyszłość – przede wszystkim dla zdrowego kręgosłupa terapeuty (Sahrmann 1993, Comeford 2012).
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Wraz z narastającą mechanizacją życia gwałtownie wzrasta liczba przypadków urazów czaszkowo-mózgowych, głównie osób młodych, do 30. roku życia [1]. Jest to ponad 300 osób rocznie na 100 tys. przypadków
Powyższy artykuł nie jest instruktażem masażu, a jedynie próbą przybliżenia informacji o masażu Shantali. Ze względu na swą formę (zapis) nie może ukazać idei tego masażu – idei kontaktu, dotyku, którego nie można nauczyć się z książki.
Udar jest trzecią pod względem częstości występowania przyczyną zgonów – po chorobach układu krążenia i nowotworach.
Zdecydowanie częściej obrażeniom w narciarstwie zjazdowym ulegają kończyny dolne – według różnych danych stanowią 50–70% wszystkich kontuzji odnoszonych na stoku [10]. Połowa z nich to obrażenia stawu kolanowego, reszta dotyczy uszkodzeń kości podudzi i okolicy stawu skokowego [7, 8, 11]. Analizując specyfikę kontuzji w narciarstwie, możemy stwierdzić, że 35% urazów stanowią złamania, 45% to uszkodzenia tkanek miękkich (ścięgien, mięśni, więzadeł), a pozostałe 20% to rany odniesione podczas jazdy [14].
Rocznie na świecie dochodzi do ponad 12 milionów wypadków komunikacyjnych, w których poszkodowani doznają różnego rodzaju urazów. Jednym z częściej występujących jest „smagnięcie biczem”, którego leczenie wymaga odpowiedniego postępowania medycznego oraz fizjoterapeutycznego.
Zespół derangement z dekompensacją ipsilateralną i objawami jednostronnymi